Каде отишол талентот

При распределбата на талент од гените, обично нема за сите. Така, во моето семејство, талентот отишол кај брат ми. Зема хартија, пенкало и прави магија... 

 Кралот на Северот

 Сите останати цртежи можете да ги погледнете на овој линк.

Leave a comment

Убав маратонски ден

По четврти пат успеав да се дотркалам до целта на Скопскиот маратон во трката на 21 км, овојпат со најслабо време до сега од приближно 02:05:48. Мора да кажам дека сум задоволен, со оглед на тоа што подготовките ги започнав пред нецел месец и што овојпат тешко ми одеше оставањето на цигарите, поточно не се случи воопшто. 

Среќа што колку-толку заврна (нешто што го посакував и порано), па температурата не отиде до 500 степени, како што знае обично да биде. Имаше доста пот, малку крв, ама на крајот сѐ добро се заврши. 

Благодарност до жена ми што ме трпи кога исчезнувам по 2-3 саати за да акам по патиштата, но и до Игуана Турс, кои несебично ми дадоа поддршка оваа година.

Сакав да пишувам и за детето што трчаше во фармерки и за оние со вештачки тен, ама искрено ме мрзи. Наместо тоа, ќе им порачам нешто на организаторите на Скопски Маратон. Ве замолувам да не го намалувате бројот на освежителни станици по патеката, туку напротив, да го зголемите за следната година. Исто така, би било убаво да има шишиња со вода, а не шишенца, затоа што лабораториските минијатури не се доволни за гасење на жедта и освежување на кожата во исто време. На крајот, ако и на петтиот полумаратон што го планирам за следната година не ми го дадете стартниот број 444, јас не играм веќе.

P.S. Многу ми е мило што годинава и на полумаратонот и на маратонот имаше пријавено зголемен број дебели учесници, како мене. Многу сакам дебели луѓе кои се фит. Се надевам дека следната година ќе има уште повеќе!

Leave a comment

Само убавите нешта

Кога последен пат сте виделе чуле за некоја убава случка, по медиумите или на некоја од социјалните платформи? Не памтам кога последен пат јас сум кликнал некаде и таму да видам радосна вест, а уште помалку да вклучам телевизор и да видам нешто вистински убаво... 

Пред десетина дена со жена ми бевме во Галичник. Онака, на релаксација во еден од најубавите предели во земјава. Сосема природно, таму добивате 2, максимум 3 ТВ канали. Една вечер, се погоди да почнат вести додека игравме карти. Претходно немав гледано вести повеќе од 6 месеци. И кога почнаа, што да ви кажувам! Веднаш си замислив како пред дваесетина години одам во трафика и на тетката ѝ подавам 10 денари (или колку и да чинеше весникот) и ѝ викам - дајте ми „Нова Македонија“, ама ќе ве замолам задржете ги сите други страници, освен „црна хроника“.

Кога згора на големите медиуми ќе се додаде и кукањето по оние медиуми што нудат можност за индивидуален израз, тогаш сфаќаме колку многу облаци има над нашите глави и дека не правиме ништо да ги поместиме, освен пишување афоризми и доестки, како во старото, добро, комунистичко време; кои задолжително мора да имаат мрачен тон или некој многу, многу лош хумор. 

Малку ми е смачено од поставеноста на нештата. Дури и оние што се прокламираат себеси за најголемите демократи сѐ уште држат до максимата - или си со нас или си против. Не е така. Не ни може да биде. Некогаш сум со вас, другпат не, а некогаш сум против сите. Тоа мислам дека некогаш се нарекуваше индивидуалност. Не постојат двајца луѓе со идентични ставови, макар биле и највљубениот пар на планетава. Секогаш кога двајца или повеќе размислуваат идентично, мора да постојат надворешни фактори или пак едноставно се работи за конформизам. Во секој случај, не ми се допаѓа. 

Затоа, и покрај ветувањето од претходниот пост, дека ќе раскажам по некое искуство од работењето за македонски фирми, мислам дека тоа би придонело во она што веќе децении го нарекуваме сивило, ама е многу потемно од тоа. Воопшто не е тешко да се претпостави за кого сум пишувал порано и следствено со кого сум се тегнел 4 и пол месеци за да ми го исплати последниот хонорар. Едноставно не вреди ниту да се спомнуваат. Можам само да кажам еден совет за сите што започнуваат да работат на база на фриленсинг, дека никогаш, ама баш никогаш не треба да склучувате устни договори со луѓе за кои не сте целосно сигурни дека се чесни. Секогаш барајте си црно на бело пред да вложите труд, за да не добиете и еден куп нервози. За да не е сѐ така црно, тука ќе ги пофалам Македонската авторска агенција, кои според мене, се една од најдобро организираните институции во државава. Ако некогаш имате проблеми слични на моите, обратете се таму. 

Но, да се вратам на темата. Од сега па натаму, без разлика колку е ретко тоа, макар и да е еднаш годишно, јас ќе пишувам само за убави нешта. Мои, општествени, не е важно какви. Важно е да се убави. И ќе го повторам истото од претходниот пост - кој сака нека чита, кој не, бујрум Х таму горе десно.

Останете ми поздравени до следниот пат, без ветување кога тоа ќе биде...

Leave a comment

Sold to the highest bidder!

Не знам дали некој се сеќава на епизодата од Симпсонс, насловена како "Fraudcast News", во која Лиза пишуваше независен весник и тоа беше интересно, сѐ до моментот кога сите почнаа да пишуваат свои весници и нормално - не остана никој да ги чита сите тие весници... Не верувам дека до сега се појавило нешто што може поточно да ја опише ситуацијата со сите нас. Секој пишува, секој има мислење, секој знае сѐ, ама никој не одвојува ниту секунда за да го прочита напишаното... Знам добро, оти и јас бев таков.

И воопшто не е важно дали знам сѐ или не знам ништо, бидејќи тоа нема да има никакво влијание врз никого. Поточно, никому не му е гајле! Од друга страна, знаев дека еден ден повторно ќе седнам да пишувам, тогаш кога повторно ќе најдам за што да пишувам. Овојпат, тоа ќе бидат нешта што влијаат врз мене, лични мислења, искуства од работата како фриленсер (како е да ти соопштат во петок на пладне, дека од петок во 15 часот веќе нема потреба од твојата соработка; како е да се бориш со месеци затоа што некој одбива да ти исплати хонорар за кој си работел цел месец; итн.), обидите за пронаоѓање стабилна работа, сѐ што сметам дека ми е важно во моментот... 

Полека, но сигурно, сфатив дека општеството во кое живее Земјата во моментов е најблиску до културата на Ференгите од Star Trek, што диктира дека треба да се водиме според нивните правила, пред сѐ бр. 285: "No good deed goes unpunished" и бр. 242: "More is good, all is better". Па така, решив да заборавам на сите високи идеали, да ја тргнам на страна претераната лојалност која се покажа како крајно непрофитабилна и на моменти штетна по мојата благосостојба и "sell myself to the highest bidder!"

Уште еднаш почнувам од нула, заборавам на сите претходни несогласувања и едноставно ќе пишувам. Може да чита кој сака, може да коментира секој што е цивилизиран. А за сѐ останато, времето ќе покаже.

Leave a comment

Search

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.