Assumption is the mother of all fuckups

While I was standing at the cash register at the supermarket, in front of me there was a Japanese family buying the weekly groceries. In front of them there was a man buying everything, because obviously tomorrow is the apocalypse.

At one point the kid puts his arm on the conveyor belt trying to separate his and theirs groceries. The mother apologizes to the man in front of her.

The man smiles and says - its okay, you know, the Chinese wall!

The mother smiles back politely, but the father's look was priceless...

Leave a comment

Струшка хорор приказна

Одделение на струшката болница. Непријатна миризба се шири од подотворената врата од машкиот тоалет за пациенти и посетители. Во внатрешноста на тоалетот, веднаш до вратата се наѕира огромна, отворена корпа со медицински отпад, која зафаќа и дел од влезот. Секој кој би сакал да го искористи тоалетот, мора внимателно да се протне во тесниот простор...

Низ долгиот ходник се слушаат лелеци од пациенти. Посетителите влегуваат и излегуваат без никаква контрола. Ако некој погледне во отворените соби, ќе види како болните лежат на релативно нови кревети, купени во 1969 година, со постелнина сменета пред само неколку Нови години. 

По смената на персоналот, во собата за прегледи доаѓа човек во бел мантил, за кој се тврди дека е доктор кој е вработен токму во таа болница, баш на тоа одделение. На беџот кој гордо го носи на белиот мантил му го пишува името, но бидејќи е невозможно да се прочита, ќе речеме дека се вика Стојко. Внатре го чека забраден човек, со загрижен израз на лицето. 

ЗАБРАДЕНИОТ: Колку што разбрав од претходниот доктор, на пациентот му се слошило од замор и стрес. По инфузијата, веќе не му е апсолутно ништо и сите витални знаци се нормализирале. Сакав само да ве прашам дали има каков било ризик сега да го возам до Скопје?

СТОЈКО: Секако дека има ризик.

ЗАБРАДЕНИОТ: Тоа значи дека треба да остане ОВДЕ цела ноќ?

СТОЈКО: Обавезно!

ЗАБРАДЕНИОТ: Ама, ако претходниот доктор кажа дека не му е ништо, можете само да ми кажете кој е ризикот, за да не се грижам?!

СТОЈКО: Секогаш има ризик кога патуваш. Може да те удри камион по пат... (пред да ја доврши реченицата, ја напушта собата и се упатува кон спротивната страна на ароматизираниот ходник)

СЛУЧАЕН ПОСЕТИТЕЛ (од ходникот кон ЗАБРАДЕНИОТ): И после се чудат докторите зошто луѓе сакале да ги тепаат.

(завеса, неиспрана)

2 Comments

Париз - Дакар - Могадишу

Гледајќи го син ми како расте, почнувам да мислам дека сите се раѓаме со целото знаење на светот, со сѐ јасно оцртано и прегледно, а потоа светот нѐ корумпира и тренира да се впиеме во просечноста којашто ја живееме денес. Немам ниту една друга теорија со која би си го објаснил сето она што ни се случува.

Кога сме бебиња, на насмевка враќаме со насмевка, на лутина со лутина и пред сѐ најголем дел од времето сме спокојни со своите мисли. Да, тоа можеби се должи на фактот што не знаеме апсолутно ништо, но можеби е и ова сосема спротивното.

Веќе трет ден следам што се случува по оние грозотилаци од петокот во Франција и реакциите на некои од луѓето не можат да се опишат никако поинаку отколку како фасцинантни. Се чини дека во денешно време на оној што му е жал за нешто треба да има оправдување за својата емоција, небаре тоа е став по важно прашање што треба да се поткрепува со аргументи. Во доста случаи истото важи и за моментите кога луѓе се радуваат, на, за некого „неважни работи“. Денес и емоциите треба да се бранат, во спротивно, се изведува заклучок дека имателот на тие емоции е дволичен.

Светот не е видео игра. Франција на пример, не е играч што изгубил поени, па со таква леснотија да се каже „прашање на време беше кога ќе им се случи и добро е што се случи“! Во петокот деца изгубија татковци и мајки (во некои случаи обата родители), родители никогаш нема да ги видат децата повторно, партнерства, бракови, пријателства - згаснати! Апсолутно е точно дека секој има право да биде индиферентен кон варварски постапки и загуба на човечки животи. Но, од каде правото да се осудува фактот што некој друг жали за тоа?! Знам луѓе кои пиеле кафе на истото место пред само една недела, други имаат роднини во Париз, на трети децата им студираат таму. И јас во целост ги разбирам и за тагата и за жалењето и за нивната испаниченост.

И не знам од каде идејата дека ако некој е потресен за случувањата во Париз, не бил згрозен или тажен кога имало варваризам во Сенегал или Сомалија? Фактот што нешто не е објавено на интернет, не значи дека не постои. Не сѐ е за споделување и не секоја трагедија те погаѓа до ист степен, можеби поради оние погоре споменати различни врски со различни предели од светот...

Но, сѐ додека се наоѓаат причини зошто да се мразат, осудуваат и класифицираат други луѓе според бројот на изразени сочувства и географските координати на поводот за тие сочувства, онакви кукавичлуци ќе се случуваат и понатаму, за жал. Кога нормалните луѓе не можат да се сложат околу тоа кога се жали, а кога се разглобуваат геополитички заговори; тогаш што останува за оние налудничавите чијшто одговор на секое прашање е насилство (оние што во секојдневието би биле претставени од типот што кога ќе го изнервира шефот нема муда да го учука, па оди дома и ја тепа жена му)?!

Размисли, само за миг, како би се чувствувал да беше ти, да отидеш среќен на фудбалски натпревар, на концерт, да излезеш со девојка ти / дечко ти на кафе, да се шеташ по улица по напорен ден, среќен зашто дошол викендот и одеднаш некој психопат да реши дека во тој момент ќе ги лечи своите фрустрации и ќе ти го одземе животот. Толку. Повеќе те нема. Замисли како би им било на твоите најмили во тој момент ако некаде на интернет прочитаат - ако им е, каде беа тие кога...

Leave a comment

Што се случи со детето од рекламата за „Ќе имаме бебе“ (2. дел)

Според правилата што владеат во тра-ла-ла ленд, т.е. универзумот во кој припаѓа приказната за „Ќе имаме бебе“, бебето Никола, мајка му Ѓурѓа и татко му Станко би требало среќно да си живеат со самото тоа што бебето е зачнато. Сѐ понатаму се сведува на - ќе се снајдеме.

Во првиот дел од оваа анализа ги погледнавме нештата од аспект на реалноста, т.е. колку таа реалност финансиски ќе проголта сега веќе две фамилии, уште во првите шест месеци од животот на Никола. Сега продолжуваме со анализа на она што ќе се случува понатаму во неговиот живот, како и во животите на неговите родители и бабата и дедото со кои живеат или како стојат нештата седум години подоцна...

Според сите пресметки, но и според основната логика, како што бебето расте, сите нешта стануваат поскапи. Полека ќе се намалува потребата од формула и пелени, но и тоа како ќе се зголемува потребата од облека, посложени играчки, дополнителни реквизити, обувки и што ли уште не, чија цена прогресивно расте како што одминуваат годините. И, што во ваква ситуација ќе прават Ѓурѓа и Станко?

Овие двајца тазе родители се млади, неискусни, недообразовани или наједноставно речено - изгубени на пазарот на трудот, а сепак очајно им е потребна работа. Идеално, Ѓурѓа би требало според моделот „секоја жена треба да има 913 деца“ да остане дома, да го чува Никола и едвај да чека да затрудни повторно, за да може лека-полека да си ја постигне квотата. Но, кога ќе се соочи со суровата реалност, кога ќе види дека на син ѝ нема да може да му купи нешто што е неопходно и ќе моли некого за позајмица, тогаш ќе тргне во потрага по работа.

Според површните карактеристики на ликот на Ѓурѓа, кои ни се претставени во делото, пред сѐ наивниот оптимизам и речиси детската лековерност, најверојатно е таа да заврши како продавачка во маалски бутик или пак шивачка во некоја, најблаго кажано, сива конфекција. Ќе биде пријавена на минимална плата, но разликата од 6.000 денари до колку и да е сега минималната плата, ќе ја враќа во готово кај газдата, како што е востановената пракса според јавната тајна. За ваквата одлична прилика, таа ќе работи 6 дена во неделата (во текот на ударните акции и 7!) во просек по 10 часа дневно. Детето ќе го гледа од роденден на роденден, доколку газдата се смилува да ѝ даде слободен ден.

Ликот на Станко пак е претставен како малку поцврст. Тој, покрај фактот што навива за правилниот тим, му пристапува на прашањето што му е презентирано во најнезгоден момент доста аналитички. Ги посочува прашањата што ќе направат најголеми проблеми и бара консултација од неговиот понатамошен партенер во животот. Нормално, наместо тоа, добива емоционално бомбардирање и веќе споменатиот наивен оптимизам.

За Станко постојат две опции. Ако татко му или пак родителите на сопругата имаат добри врски, теоретски е можно да се вработи во државна администрација и да ја достигне екстра платата од 21.000 (+кусур за мастики) денари. Ако не, тогаш би рекол дека би се изборил за место во некоја од странските инвестиции (да не се помешаат со проектот America Works на Френк Андервуд) и ќе успее да дојде до плата од некои 200 евра + ноќна работа и празници, што би можело да ја покачи платата до кај 21.000 денари во добрите месеци. Врти-сучи, пак тука некаде е врвот!

Статистички гледано, многу поверојатно е дека Станко ќе мора сам да се избоксува за работата, што значи, ако има среќа, го чекаат околу 350евра плата, но за работа во смени, 8 часа на нозе, на минимум 25 километри од дома. Секоја смена со организираниот превоз ќе му јаде по еден час плус пред и по работното време, што значи тој секојдневно ќе биде надвор од дома по 10 часа (слично како и сопругата, но сосема сигурно во различни смени). На ова ќе го додадеме и просечното време потребно за сон од 8 часа, излегува дека ќе му останат 6 часа во денот да заврши сѐ што е потребно и плус да помине време со Никола.

Вкупниот буџет на новото семејство ќе биде околу 400 евра месечно (ако имаат среќа и сѐ помине во ред во овој замислен свет). Сѐ над ова е апсолутно лудо и нереално според претставените ликови. Ова е веројатно најоптимистичкото можно сценарио кога станува збор за македонскиот пазар на трудот. Значи може и да биде полошо, но сепак да одиме до крај со оптимизам.

За жал, со 400 евра вкупен приход, ова незрело семејство не се квалификува ни приближно за станбен кредит. Со тие пари, а без помош од нивните родители (кои да се потсетиме беа финансиски исцрпени во првите 6 месеци од животот на Никола и при подготовките за неговото раѓање), тешко е дека ќе купат и кола во скоро време.

Значи сѐ останува како што беше на стартот. Парите се доволни за да се задоволат само основните потреби на бебето, кое сега е веќе дете и да се прехранат возрасните. Не остануваат пари за нова облека, за шетање уште помалку, за луксузи да не правиме ни муабет. Новото семејство останува да живее во заедница со бабата и дедото, а доколку тие имаат уште едно дете (како што е најчесто случајот), тогаш тоа живеалиште станува апсолутен кошмар за сите инволвирани, бидејќи во просек се работи за двособен стан! И така ќе остане во наредните триесетина години, во просек.

На сепак, во оваа приказна, од сите возрасни, некако бабата ќе го крка најмногу, бидејќи е невработена, а се нема пари за градинка, па ќе мора да биде со Никола речиси по цел ден, а некогаш и буквално цел ден! До неговата шестта година, неговата баба воедно му е и дадилка.

Во септември 2014 година, Никола од рекламата за „Ќе имаме бебе“ тргнува во нулто одделение, на свои шест години (без 3 и пол месеци). Оттука натаму, неговото воспитување е одговорност на државата. Никола е дете растено со баба и речиси само со баба, затоа што неговите родители се отепуваат од работа, само за да ги поминат месеците кои им изгледаат премногу. Никола е немирен, претемпераментен, на моменти отсутен и се чувствува како никој да не го сака. Тој знае дека неговите немаат време за него. По сѐ изгледа креветчето и количката не му биле доволни за да биде среќно дете. А, неговата учителка и педагогот не се во можност да се справат со неговото однесување, од проста причина што не сакаат. Барем не за платата што ја примаат.

Во септември годинава, Никола тргнува во прво одделение. Училиштето не му оди најдобро. Не се чувствува сакан, ги нема работите што ги посакува, ги нема и дел од работите што реално му требаат. Заостанува зад своите врсници во секој поглед. Се фрустрира уште толку и однесувањето само му се влошува. Физички се пресметува со другите деца, од училиштето ги повикуваат родителите на разговор, но тие не можат да излезат од работа, па ја праќаат бабата... И сѐ така натаму и сѐ така удолу.
 
Никола ќе го дочека седмиот роденден со мисла дека целиот живот бил запоставен, недоволно сакан, оставен, несреќен и на најдобар пат да стане деликвент. Но, Ѓурѓа беше во право. Барем ги има очите, веѓите, устата и носот на Станко, а тие дефинитивно ја направија вистинската одлука во животот.

Leave a comment

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.