Баба ми Трајанка

30 дена

2012-01-28T08:43:00.002+01:00

Отсекогаш велев дека едно дело, без разлика од која уметност, за да го оквалификуваш како добро, мора да ти ги допре емоциите, да ти скорне некои јадови, да ти разбуди убави спомени или едноставно да те натера да размислуваш. И тоа добро да размислиш! Нешто може да биде совршено склопено, да биде исполирано до совршенство, да ги следи сите правила за градба, да изгледа грандиозно, но ако недостига таа клучна компонента што ќе разбуди нешто заспано во тебе, ако нема душа, попусто трудот (види: „Меланхолија“).

Синоќа го гледав „Парада“. Навидум, два часа преочигледни шеги и истакнати стереотипи, примитивизам и балканштина. Но, кога ќе се внесеш малку подлабоко во приказната, излегува дека се работи за еден одличен филм. Одејќи накај дома, на Рекорд, добив и рандом удар (од некого што не успеав да го видам оти го снема набрзина), без никаква провокација, што дополнително ме натера да размислам на една тема што се разбуди уште пред крајот на филмот.

Геј правата во филмот може да се сфатат и како симбол за која било карактеристика што ве прави различни од масата, од просекот на општеството, нешто за што тетките со премногу шминка, турбо-фолк мажиштата и сите што живеат по филозофијата „јас да се најадам и напијам денес и ништо друго не е важно на светов“ ве гледаат на криво кога ќе поминете по улица. Всушност, нешто што е интегрален дел од вас и животот ви бил милион пати полесен доколку го смените, но не можете, оти карактерот не се менува.

Јас пишувам. И кога сум радосен и кога сум тажен, и кога ми е убаво и кога ми е за никаде - јас пишувам. Сакам да ги кажам сите нешта што ми тежат, на сите луѓе што ми значат нешто во животот. Јас мразам игнорирање и навестувања, оти тоа ми е подеднакво нелогично колку и обидот за испраќање димни сигнали преку интернет. Сакам отворени карти, оти животот е премногу кус за игри. Се радувам кога луѓе ме прифаќаат таков каков што сум, мака ми е кога сум направил погрешна проценка и излегува дека не можат да се справат со тоа.... Но, живот! Јас пак гордо ќе чекорам по улица.

Но, не ми беше тоа муабетот. Замислете си дека имате уште 30 дена живот. Причината може да биде сенешто: сигурно претскажување од доверлива гатачка дека по точно 30 дена ќе ве збрише автобус; неизлечива болест соопштена од рандом лекар; планирана средба со брана (види фотос); обзнана од НАСА дека астероид ита кон нашава прекрасна планета.... Како би ги искористиле тие 30 изгрејсонца и зајдисонца? Сите нешта драстично се менуваат кога времето е ограничено. Тогаш никому не му паѓа на памет да мисли на кариера, на пари, на градење куќи или купување станови, на сите тривијални нешта што ни доминираат во животите. Тогаш, се враќаме на основите. Тогаш се поставува прашањето - кон кого би отрчале со отворена прегратка, за заедно да ги минете 2.592.000 секунди до крајот? Со колку и кои луѓе би ги трошеле последните зборови и последните прегратки? Кој прави да се чувствувате убаво за себе, кој ве смирува, кој ве прави подобар човек со само тоа што постои?

Имаше една одлична реплика при крајот на филмот - важни се само луѓето за кои би ја пречекорил линијата. Ништо друго не е важно. - Апсолутно точно. Не е важно дали имаме уште 30 дена или 30 години пред нас, животот е премногу краток за занимавање со тривијалности. Или ќе живееш онака како што сакаш, т.е. онаков каков што си или ќе се преправаш оти си нешто друго, за да направиш обичните луѓе, статистите во твојот живот, да се чувствуваат подобро. Или ќе се лажеш и себеси и другите или ќе бидеш тоа што си и ќе се бориш за своето. Трето нема!

Црно клопче на бело ќилимче

2012-01-26T16:04:00.001+01:00

Ако има една работа полоша од снег, тоа е кога снегулките ти паѓаат во кафето. Но, овој пост не е за мене. Овој пост е за мојот ѕвер, кој носи доста иронично име - Мила. Се сеќавам, кога беше бебе, пред 3 години, кога првпат виде снег, од што е тенџере во главата, лаеше на паѓањето на снегулките. Но, сега е веќе друга приказна:

За љубовта и фудбалот

2012-01-25T20:26:00.002+01:00

Еднаш одамна чув генијален коментар дека фудбалот не бил ништо повеќе од 22 будали што трчаат по парче кожа. Секако, можеби и Шекспир не е ништо повеќе од хартија и мастило, но кога ќе навлезеш во некоја филозофија, нештата драстично се менуваат. Во изминативе 15 години, колку што гледам фудбал, токму преку оваа игра, научив многу за карактерите на луѓето и општо за животот, затоа што навивањето, барем симболички, пресликува многу аспекти од другите животни сфери, особено љубовта. Јас ќе направам паралела со Арсенал, клубот што го сакам и секогаш ќе го сакам.

Запознаваш некого и се вљубуваш. Не ти е баш најјасно зошто, но знаеш дека тоа е тоа. Потоа, заедно поминувате време и чувствата се продлабочуваат. Се случуваат многу убави нешта и вие сте на небо, но се случуваат и многу лоши нешта и тогаш луѓето започнуваат да се делат во групи:

Посветени

Овие луѓе се оние што ги прифаќаат другите онакви какви што се. Јасно им е дека секој има доблести и маани и не се обидуваат да го променат тоа. Исто така, јасно им е дека слатките моменти во животот не би биле толку слатки доколку не постоеја и оние горчливите. Тие стојат зад својот избор и кога е одлично и кога е ужасно лошо. Кога ќе се вљубат, тоа трае долго и значи нешто подлабоко отколку испраќање честитки на 14 февруари или до моментот кога ќе успеат да ја легнат својата цел. Ми беше чест што ги запознав!

Птици преселници

Овие луѓе се тие што имаат страст во себе, знаат да го покажат тоа, но ги снемува при првиот знак на неволји, уште во првиот миг кога нешто ќе тргне наопаку. Тие се налик на навивачите на Тотенхем кои ја кршат вратата при бегањето, кога девојка им ќе им каже дека „ќе имаат бебе“. Сигурно ги познавате овие луѓе - во сезоната 2003-2004, гордо носеа дресови од Арсенал (онаа сезона на непобедливите, кога Топчиите направија нешто што Лионела Меси не може ниту во највлажните соништа, без разлика што игра во балетска лига); претходно навивале за Чикаго, по таа сезона за Лејкерс, па кога Челзи се ребрендираше во ЦСКА Лондон се преселија таму, а сега се верни следбеници на Ал Манчестери, затоа што тие моментално го имаат најдлабокиот извор на нафта.

Перпетуум мрчала

Ова е најлошата категорија навивачи. Тие, како и во животот, мислат дека ако виделе нешто, му посветиле внимание и редовно го гледаат, дека тоа веќе има одговорност пред нив. Тие се тие што и во шампионска сезона, одлучуваат да се задржат на оној еден пораз што се должел на „погрешната“ измена на Венгер. Тие се тие луѓе што на својата жена ѝ кажуваат дека треба да ослабе 5 килограми, дека треба да научи шпански (пу-пу, скраја да е), дека треба да стави силикони или разно, во спротивно ќе ја остават, нема да ѝ прават муабет или сенешто. Алтернативно, тие луѓе на своите мажи им кажуваат дека треба да си ги средат веѓите, да ја променат фризурата, да одат исправено, во спротивно нема секс, ќе има тензија или што и да е. Тоа се тие луѓе што мислат дека ако се со тебе, ти им должиш нешто по дефиниција и дека треба да се прилагодиш на нивните желби и потреби. А тоа е толку смешно и толку тажно во исто време....

Каква и да си, дојди

2012-01-13T14:48:00.004+01:00

Каква и да си, дојди, не се колебај при облекувањето.
И косата нека ти биде расплетена, и патецот заплеткан, и елекот раскопчан
што е тоа важно.
Каква и да си дојди, не се колебај при облекувањето.

Со итри чекори дојди по тревата.
Ако исчезне руменилото од твоите нозе, зашто има падната роса,
Ако прстените околу твоите нозе се рашират.
Ако бисерот испаѓа од твојата гривна, што е тоа важно.
Со итри чекори дојди по тревата.

Глеј, се трупаат облаци по небото.
Јата жерави долетуваат до далечни брегови,
а напати ветерот дува преку пустината.
Преплашен добиток бега кон шталите во село.
Глеј, се трупаат облаци на небото.

В залуд го палиш светилникот на столот заради своето дотерување -трепери и се гаси на ветерот.
Кој гледа на твоите очни капаци дека нема црвенило?
Та, твоите очи се потемни од облаците дождовни.
Попусто го палиш светилникот на столот, тој се гаси.

Каква и да си, дојди, не се колебај при облекувањето.
Ако венецот не е сплетен, кому му е гајле? Ако алката не е стегната, остави ја.
Небото е преплавено со облаци; доцна е.
Каква и да си, дојди, не се колебај при облекувањето.

Рабиндранат Тагоре

Обзнана!

2012-01-13T10:11:00.003+01:00

Денес е 13 јануари, лето анунаково 5744. Денес е специјален ден. На денешен ден, ќе биде обзнането нешто многу значајно....

Имам еден пријател, другар, познаник, стока или како сакате кажете. Го запознав лани, нешто околу ова време. Околностите во мојот живот кои доведоа до тој судбоносен момент, беа прилично ужасни, но дури и да имам временска машина, не би ги променил, од проста причина што така немаше да го запознаам ова чудо од дете.

Да се родевме во Америка, веројатно ќе бевме некои пропалици од типот на Џеј и Сајлент Боб (со таа разлика што, најчесто, и двајцата ќе бевме дебели). Тој секако ќе беше Џеј, кој цело време вика, пцуе, фрла вулгарности во неодредена насока, ама во суштина, е бајче во душата. Арно ама, се родивме кај што се родивме и сме такви какви што сме. Таман сме!

На таа стока, денес му е роденден, т.е. денес се навршуваат точно еден куп свртувања на Земјата околу Сонцето, од мигот кога почнал да го арчи воздухот. Денес е денот кога сите му ги даваат своите, колку-толку, искрени честитки и желби за иднината. Јас, од друга страна, ќе му го посакам најлошото нешто што некому може да му биде посакано:

Да си ми живо и здраво детуле, уште многу, многу години. Да го добиеш точно она што го посакуваш, а не го кажуваш никому! Откако ќе ти се исполнат сите искрени желби (а не оние кои ги претставуваш за такви), ќе загубиш право да мрчиш, засекогаш, оти ќе го имаш токму тоа што си го сакал. Да станеш досаден, стар дедо, кој ќе се шета во тренерки низ аЈродром и ќе пуши луле и ќе им раскажува на внуците колку било добро, на времето, кога всушност, беспотребно си мрчел на рандом теми....

P.S. Бев до најдалечните земји и пазарив еден врач, кој ти посака да ти расте #твитерQre. А знаеш како е со врачовите - речено, сторено!

Шопинг со македонската Кери Бредшо

2012-01-11T16:59:00.004+01:00

Уште ко си бев ждребе, ми беше јасно дека еден ден ќе станам коњ, ама па и дека нема да можам да бидам Кери Бредшо (види фотос), оти бев многу убав. Арно ама, потоа се случи потерата по македонската Кери Бредшо (оти ние од сенешто имаме наши верзии, чунки нè мрзит да измислуваме нови рабоќе, кога веќе се измислени) и си реков - а-ха, тука ми е шансата. А и што ми е гајле, не еден писател со епска брада во историјава има пишувано под женски песвдоним, зошто не би можел и јас да везам колумни?! А во принцип, македонската Кери може да биде и машко, оти коњ си е коњ и тоа е тоа.

Здраво. Јас сум МК Кери Бредшо. Денес, беше тивок и обичен средишен ден, па се решив со мојата, оу мај гад, оу мај гад, притенд вајф, да тркнеме во шопинг по скопските бутици и продавници и да ви’име шо се дешава. Она као може имало нешо попуст за аксесоари, па случајно да не се пропушти. Плус, требаше нешо да купиме шо е тајна, у принцип.

Не му одеше спелинг на дечкото, го подучивме, направивме тоа што требаше и време беше за кафе. Некое хипстерско дувло. Сите заглавени уште на палестински марами. Оговаравме. (Рандом флешбек од секс сцена.) Поминуваа хипстери. Со некои се поздравивме. Се измивме раце. Паднаа осигурачите добри 10 пати. Морав да ги подигам - сите други беа пониски. Греалката создава главоболки. Оу мај гад, на крајот ѝ реков на притенд вајф - гоу ту кичен енд мејк ми сендвич. Таа немаше што да ми врати.

Заминавме на одбирање на анѓелчиња. Некоја кичеста продавница. Продавачката превртуваше со очите, зашто цело време коментиравме колку се кич артиклите кои се понудени. Ама ништо од кажаното не беше фејк. Притенд вајф сепак не отиде во кујната. Ми беше жал што така ѝ реков од нигде-никаде, па затоа се сложив да отидеме во Аксесорајзиззззссссззззз.

(Рандом флешбек од секс сцена.)

Жени на кило. Како некој да ги отворил вратите од слаткарница пред група дебели деца. Зјапнати во врвчиња, синџирчиња, ременчиња и во принцип, сите нешта кои мажите ги занемаруваат со огромни предрасуди, кога станува збор за цицки. Гужва, жештина, турканици, која што ќе земе, по која цена и дали доволно убаво ѝ стои (иако никој од целната публика нема да го забележи). Ама, кој успеал да се разбере со жени?

Така некако, по логички пат, сфатив дека нема ништо појако од офис блоу џаб. Макар тоа било во темница, по работното време, некаде на Илинденска. Одамна беше, ама се сеќавам ко да било вчера. Доаѓа и не кажува збор. Како да должи нешто. Само ги вади цицките на виделина, те бацува еднаш и потоа ја снемува од видикот. Темница е. Осеќаш некои нови сензации, ама не можеш да видиш ништо. А најважно е што во моментот не постои никој друг на светот. Најголем си! Завршува по дваесетина минути. Се простувате. Си заминуваш полека и веќе мислиш дека можеш да одиш по вода. Се дуваш како паун пред случајните минувачи кои те гледаат како да имаш шуга. Ама те заболе! Најјак си!

Шопингот увек завршува со нешто благо. Заебуваш диети и се частиш. Нешто одвартно во принцип. Пошо притенд вајф никако да направи сендвич, нарачавме тулумби и еклери, какво клише, нели. Преблаги, одвратни, стари, за никаде. Таа не ни го дојаде благото, зашто е девојче. Оу мај гад!

(Рандом флешбек од секс сцена.)

На крајот од денот се разделивме, откако ја испратив притенд вајф во кујната, со мудриот заклучок од ова неверојатно патешествие - големите нешта доаѓаат во мали пакувања, ама па и без воздух не се живее....

2012

2012-01-07T13:35:00.002+01:00

Онаа стокана аеродромска што сите си ја знаеме како Нечовски, напиша еден емотивен пост. Говори за минатото, поради кое сме толку заебани колку што сме, како генерација. Јас велам, кавки сме - такви сме, ама токму поради тоа - тука сме. Ако беше поинаку, којзнае како ќе беше. Јас сакам да зборувам за она што допрва следува....

Годинава започна ужасно. И минатата започна ужасно. Во суштина, мене никогаш не ми се паднала паричката и дури ми е страв дека ако некогаш ми се падне, тоа навистина ќе го навести крајот на светот. Но, знаејќи ја мојата среќа, ви гарантирам дека не сме во никаква опасност!

Иднината ќе биде онаква каква што ќе си ја направиме. Ништо не е запишано, ништо не е врежано во камен. Сè додека сме тука, имаме шанси. Лично за мене, знам дека си купив нови патики (се покажаа како погрешни, оти се лизгаат и кога врне, па оттаму се молам никогаш да не падне снег!), си купив ново столче, сега си ја подготвувам новата плеј листа на телефонот и на крајот останува само уште новиот живот, за списокот да се заокружи.

Ете некако спонатно, со гореспоменатата стока веќе се договоривме да отидеме на една мини екскурзија до кај жабарите, да гледаме Арсенал и да прошетаме низ белосветските патишта. Ќе биде добро. Мора да биде!

Принципите си остануваат исти. Секому шанса, сè до мигот на разочарување. Потоа, се гледаме во некој нареден живот, а можеби ни тогаш. Како можеш некого повторно да погледнеш во очи, кога ќе те излаже лице в лице? Неважно....

2012 е пред нас. Она што е зад нас нека остане таму, закопано во минатото. Којзнае, можеби еднаш ќе направиме нешто како што треба. Можеби....

Издувај се

2012-01-06T18:08:00.002+01:00

Ете, на твитер се создаде еден социолошки експеримент, сосема случајно. Знам дека со влетувањево со клизачи ќе влијаам врз крајните резултати, меѓутоа, повторно, не можам да премолчам ништо:

1. Ова не може да заврши добро. Истава ситуација ја имам видено на првата тиња платформа на оф.нет. Некој на крај сигурно ќе плаче од експериментов.

2. Не е толку тешко да се препознае кој ги пишува твитовите, со оглед на претходно познатите тенденции и стилови на пишување.

3. Анонимноста не е доволна за да се избега од автоцензурата. Да не ве чујам веќе дека некој друг немал храброст во државава. Никој нема храброст!

4. Немој никогаш да се плашиш да го кажеш тоа за коешто знаеш дека си во право или пак го чувствуваш, макар било тоа и анонимно.

Емоции, живот и слични незгодни работи

2012-01-06T15:42:00.003+01:00

Сакал јас да признаам или не, факт е дека сум емотивна стока. Така се родив. Се дружам со емотивни стоки цел живот. И покрај сите муабети дека треба да се справам со оваа состојба и да станам нешто што не сум (макар и привидно), искрено не гледам начин тоа да се изведе. Но, утрово започнав да размислувам што ќе ми се случеше доколку се родев пред 100 и кусур години, во пусто турско, кога нештата биле далеку поедноставни....

Ќе бев роден на нива, во текот на жетвата, наместо на Гинекологија (која ќе ја уриваат деновиве). Главната преокупација ќе ми беше копање, сеење, жнеење - секогаш по тој редослед. Во детството ќе се дружев со вистински коњи, наместо овие на две нозе. Можеби ќе си бев емотивна стока, ама немаше кому да му (рас)кажувам за тоа.

Ќе стигнеше време за женачка - 16 или 17 години. Ќе седнеше стариот на ракија со стариот на некоја стројна мома (овде под стројна се подразбира способност да влече плуг поголема или еднаква на еден вол), ќе си плукнеа во дланките и ќе стореа пазар - 4 коња, 7 овци, 12 јамболии и 5 кози.

Свадба. Голема веселба. Презир кон сите. Лажна насмевка на лицето. Секс (т.е. нешто налик на секс) точно 9 пати во животот, за токму 9 деца - следната генерација копачи. Колнење на животот што ти испазариле баш таков месач на леб, зашто често во него наоѓаш парчиња од вреќата во која го чувате брашното.

Старост. Пазар за синовите и ќерките. Размена на стока. Виткање тутун на чардак. Зјапање во празно со прашањето во умот - и што направив јас во животот? Смрт.

* * * *

Разумот е факторот што нè одвојува од животните. Но, емоциите се она што нè прави човечни. Ако ги исклучиме нив од равенката, тогаш стануваме андроиди, роботи, машини - автоматизирани за живуркање, а никогаш за живеење! Ако во научната фантастика постои едно нешто што е апсолутно невозможно, тоа е создавањето машини кои ќе чувствуваат!

А пак, сите бегаат од емоциите. Полесно е така. Дури еден драг пријател ми предложи да започнам да се дружам со прагматични луѓе, за да можам и јас да избегам....

За да ги објасниме овие луѓе, треба да си го замислите најсилниот стереотип за адвокати, сметководители, банкари или некоја слична здодевна професија и да го помножните по 100. Овие луѓе денес се просекот на човештвото. Ним, сè им е под конец и испланирано. Апче по будење, апче за варење по ручекот, апче за заспивање. Работа од 9 до 17, со пауза од точно 29 минути. Доцнење - никогаш! Максимална посветеност на работата. Рокови не се пробиваат. Женачка на 22 години - 2,4 деца (ним љубовта им е апстракт во кој сакаат да веруваат оти чуле за него по филмови, ама не им е познат). Точно определено време за секоја семејна активност. Финансии стокмени по проценти. Отстапување од рутината само ако падне метеор во нивниот двор. И така, додека рутината не ги изеде и си умрат со истиот израз на лицето со кој живееле во секоја секунда од животот.

Зошто сме се мачеле да еволуираме, да вложуваме во напредокот на цивилизацијата кога нештата требало да бидат како пред повеќе од еден век? Не, јас не можам да се преправам дека не постојат нештата што постојат и обратно. Знам да сакам, знам да мразам и знам добро да се изгорам поради овие емоции. Ама не можам да оставам недоречени нешта. И не можам, а и не сакам да бегам од емоциите. Тоа ми е крајно кукавичка и себична постапка. Еден ден можеби и ќе ме убие тоа, ама сè додека не ме убие, веројатно ќе ме прави посилен.

Искрено ми е жал кога гледам прекрасни личности кои бегаат од себе, во надеж дека во празнотијата ќе најдат мир, наместо во најубавите нешта во животот кои всушност нè прават живи.... Јас одбивам да научам да го правам тоа. Па макар и сосема изгорел!

Лесна ти земја, Киро Глигоров

2012-01-02T14:03:00.003+01:00

Многу измешани емоции, многу контрадикторни објави по социјалниве мрежи, но само еден факт - денес, на 94 години, умре Киро Глигоров, првиот претседател на независна Македонија.

Дури пред малку прочитав дека утре ќе биде прогласен ден на жалост, иако по она што се случува на медиумите во Македонија, би помислиле дека тоа е последното нешто што би се направило за да му се оддаде почит на човекот, кој го заслужува тоа.

Киро Глигоров можеби има направено грешки, ама кој нема? Зарем може да се оспори фактот дека тој е човекот што имаше храброст да ги направи тешките потези да ни обезбеди држава, кога никој друг ја немаше? Заборавивте дека привремената референца е компромис за да може нашата држава да влезе во ООН и да ги добие сите права како држава, наместо да остане во некој вакуум простор, во кој ќе беше подложна на распарчувањето кое го планираа Србија и Грција?

Сè додека нешто е привремено може да биде променето. Но, она што е трајно е шансата што Киро Глигоров ни ја обезбеди со добрата дипломатија (иако навидум во безизлезна ситуација), шансата ние сега да живееме во сопствена држва, во Македонија! Ако не беше тој, којзнае дали воопшто ќе бевме тука? Никогаш не го заборавајте тоа! Исто како што не треба да заборавите дека овој човек, нашиот прв претседател одбил поткуп од Грците, и тоа добар поткуп, за трајно да го промени името на државата....

Тешките времиња бараат тешки одлуки. Киро Глигоров, во дадените ситуации, ги имаше направено најбезболните одлуки, затоа што на крајот на краиштата, ни остави нам отворена рака и шанса да ги решиме проблемите онака како што сакаме да ги решиме. Но најважно - ни ја остави шансата! Токму затоа - почивај во мир, голем човеку!

Искрено

2011-12-29T13:54:00.002+01:00

Исклучително тешко ми е што го пишувам ова што го пишувам, но некои нешта мора да бидат кажани, без разлика на сè....

Пред некоја година, од трети луѓе, дознав дека еден мој другар кој многу си го сакам, имал посериозни здравствени проблеми. Бев лут што не ми кажал, ама знаев дека си има причини зошто е тоа така. Бев лут зашто знаев оти не можам да му помогнам, на ниту еден начин. Одлучив да се преправам дека не знам ништо и да се надевам на најдоброто. Ништо друго и не беше важно....

Еден ден, излегов да трчам по селските улици, во насока на Кучково. Сосема случајно, поминав во близина на местото каде што живее. Забележав преку 30 паркирани коли, онака како што се собираат во селово единствено кога има свадба или погреб (а беше среда). Тогаш, првпат во животот мене ми се пресекоа нозете. Буквално не можев да направам уште еден чекор. Си седнав на улицата и зјапав во земја. Свиреа коли, ме гледаа некои луѓе, ама ништо не беше важно....

По не знам колку време, памтам дека ја подигнав главата и на бандерата зад мене видов некролог со слика од прилично стар човек. Се свртев кон соседната куќа и видов црна панделка над вратата. Станав и полека, некако, стигнав до дома. Помина време, си молчев и се надевав. Другар ми ги надмина проблемите и јас се израдував многу. Сега го сакам уште повеќе.

Никому му го немав кажано ова. Ама, тоа беше мигот кога јас сфатив дека не сакам да го трошам времето на луѓе кои не прават да се чувствувам пријатно, без разлика колку се важни за некого или во одреден контекст. Ако не се важни за мене, не се важни и точка!

А, на сите оние кои ги сакам, ќе продолжам да им го (по)кажувам тоа, без разлика дали е Нова година, Први мај или четврток. Тие ако сакаат можат да ми вратат и со камења, мене тоа ништо нема да ми смени.

Има нешто повеќе во животот

2011-12-26T16:02:00.004+01:00

Кога бев млад, имав добиено некој впечаток дека животот е така лошо исконструиран, што се состои единствено од маки и страдања и колку и да се трудиш, на крајот сè останува попусто. Арно ама, тогаш се случува нешто што цел свет ти го превртува на глава....

Беше тоа еден најобичен летен ден пред избори. Да не беа проклетите избори, всушност ништо од ова немаше да се случи, бидејќи патешествието ќе се одвиваше во недела, а не во сабота. Но, ете, така се наместиле коцките....

Бевме упатени кон Пројфелскиот Водопад на Длабока Река. Со @MartinMxN некако успеавме да ја повлечеме цела планинарска група по некои ливади, шуми и непроодни предели и крајно да им го искомплицираме животот. Поради тоа, наместо предвидените 3 часа, ни беа потребни 4 и кусур за да стигнеме до целта. А, кога стигнавме - чудесии.

Таман ќе си речеш уште една убавина во животот помина и сега ќе си се вратиме на топло и сè ќе биде во ред, кога те затекнува најлошото невреме што некогаш си го видел и тоа на отворено.... и тоа на место каде што нема ниту едно дрво, на растојание од најмалку еден час пешачење. Околу тебе порој, громови маваат по сртовите (и ништо не ги спречува да те испржат како стаорец во кутија со осигурувачи), земјата се тресе, а сите патеки по кои помниш дека си дошол, веќе се престориле во мали рекички кои со себе ја свлекуваат цела околна почва.

Трчаш во спротивната насока, паѓаш, стануваш, ти се тресе целото тело (што од студ, што од страв), не можеш да се соземеш и си ветуваш дека само ако ова заврши, понатаму ќе бидеш добар, без разлика на сè....

Во тој миг, кога не знаеш дали ќе имаш шанса да ги прекршиш ветувањата дадени пред себе или пак тоа ти се последните неколку здива што некогаш ќе ги изарчиш, сите мисли стануваат кристално јасни, како никогаш порано.

Има нешто повеќе во животот, ама не можеш да знаеш што е, сè додека не ти се појави пред очи. Има нешто што ќе те натера да ѝ се заблагодаруваш на статистичката веројатност, што ете токму онаму каде што си поминал, електрицитетот не бил најгусто напластен. Среќен си што си имал шанса да останеш барем уште некој ден на Земјава, за да можеш да го здогледаш тоа нешто.

Проблемот е што тоа нешто не се опишува со зборови, а оној што го тврди спротивното се залажува себеси. Тоа нешто се препознава најлесно кога ќе пропаднеш во прегратката и ќе го забавиш дишењето, за таа да трае подолго. Тоа е различно од сите обични нешта кои само навидум ни даваат чувство дека сме живи....

Да, тоа нешто е страшно. Ужасно страшно! Затоа секогаш пред тоа нешто стои виљушка на патот. Едниот пат е поплочен со радост. Ако стапнеш на него, го грабнуваш тоа нешто и бегаш, пред да те види кој било. Вториот пат е поплочен со страв. По него бегаш, сам. Бегаш од убавината на животот....

Пресвртница

2011-12-23T11:09:00.003+01:00

Ете така, денес се навршија 6 години откако го отворив својот прв блог и оттогаш не престанав да чкрабам. Додуша, првиот пост беше објавен една недела подоцна, но во случајов, тоа и не е така важно. Важно е дека понекогаш доаѓаш пред крстосница во животот и време е да размилиш каде понатаму?

Ако треба да ја оценам 2011, тогаш тоа нешто би носело наслов: „А, годината така грдо започна“. Имаше некој не така пријатен, но позитивен прелом, за на крај да заврши многу убаво (дури и да заврши во истиов миг). Секако, морам да издвојам настан-два, кои мене лично ме погодија.

Фијаско на годината. Сега посакувам да не бев дел од случувањата, за да можам во целост да ги изнесам сите информации кои дојдоа до мене во последниве 2-3 дена. Не можам, глупаво ми е. Ама затоа, убаво ми дојде што бев оставен на цедило од луѓето кои се добро запознаени со оваа тематика и на кои, како ден им беше јасно за колку безобразна манипулација се работи, но не рекоа ништо. Тоа е македонскиот синдром на закопување на главата во песок, ако нештото што треба да се каже ти предизвикува непријатно чувство, без разлика дали се работи за симболична или пак за некоја голема работа која може да има влијание на иднината на целата држава. Си имаме мислење и за локалните избори во Таџикистан и немирите во Источна Руанда, но ова што е пред нос станува неважно. Тоа е. На крајот на краиштата, ако на тие луѓе им е лесно да спијат знаејќи што направиле и во ситуација кога сите знаат што направиле, тогаш и јас немам никаков проблем!

Еве, јас сега едногласно ќе ја прогласам @NaSandraSestrai за твитерџија на годината, со оглед на тоа што активно твита веќе месец и некој ден. (Шала на страна, следете го девојчево, зашто е цар!)

Јубилеите секогаш се добар момент да се направат оние неопходни промени и да се сврти во некоја нова насока. Па така, многу веројатно, на некое време ќе се збогуваме од социјалниве мрежи (делумно или целосно) и од пороците, што заради работни обврски, што заради враќање кон најголемата љубов - ридиштата и слободата што ја носат кога остануваш сам со нив и ветрот кој те носи или пак се обидува да те врати наназад, сеедно.

Како што веќе споменав, 2011 заврши на еден крајно неочекувано убав начин. Би сакал и 2012 (последната) година да започне на сличен начин, но тоа не зависи само од мене и дури и тоа да не се случи, убавиот спомен ќе си остане како таков.

На крајот, благодарност до сите кои ми направија добрини, но и на оние кои искинаа 100 рала опинци да ми го закачат ножот в грб. Сите тие искуства ме направија посилна личност. Затоа, останете ми со здравје, ако не....

Колешката

2011-12-20T19:55:00.003+01:00

Моите бројни твитови за колешката донесоа со себе мала забуна, поради која добив неколку пораки од пријатели кои ме прашуваа дали сум почнал да работам во канцеларија и зошто не се фалам за тоа. Не, не сум почнал да работам, а и да почнев, сигурно немаше да развијам територијални претензии кон некоја колешка во првите 15 минути, уште помалку да ја нападнам. Во случајов, колешката е еуфемизам или, партизанско име, ако повеќе сакате, за една девојка....

Првото нешто што се забележува кај колешката е насмевката. Ако ти се насмее при запознавањето, потоа нема шанси да не ја слушаш што ќе ти каже. Уште поважно е што звучи претерано слатко кога се смее на глас. И така, уште на старт си разоружан.

Колешката има крупни очи.

Колешката е една од ретките личности на светов на кои сум посакал да им го гушнам умот. Цела среќа што сакам да ѝ го гушкам и телото.... боже, какво тело!

Кога колешката ќе ме фати за рака и ќе ме поведе некаде во ноќта, низ дождот или пак по тајните улички, се препуштам на ветрот и заборавам на неволјите. Убаво е.

Кога колешката ќе ме зграпчи во прегратки, може комотно во истиот миг да дојде и оној метеор кој ќе ѝ стави крај на цивилизацијава и мене апсолутно да не ми е гајле. Исто така, не знам дали спомнав, ама има крупни очи.

Можам да ја слушам колешката како зборува цела ноќ и цел ден. Макар и да зборува за поврзаноста на даночните обврзници и инфлацијата на Јуанот, повторно, нема да ми е доста.

Усните на колешката имаат вкус на облаци.

Колешката има крупни очи.

Колешката мириса како жена. Ух!

Во мигов многу сакам да имам транспортер налик на оние од „Ѕвездени патеки“, за да можам да се транспортирам кај неа и силно да ја стиснам во прегратка....

Нива на годината

2011-12-20T17:55:00.003+01:00

Еднаш одамна, во една 2011 година, во далечната земја Македонија, се организираше избор за нива на годината. Логично, поради вековните аспирации на таа земја да стане дел од Соединетите Американски Држави (како 51-ва држава или територија, сеедно), прогласувањето на победниците се одржа во Белата Куќа.

Едната нива ја копаа неколку девојки. Имаа многу вкусни компири и на секој што оддалеку ќе дојаваше да купи од нивните плодови, му даваат и совет, со пријатни зборови, како да ги приготви ситно сечканите компири. Втората нива ја копаше еден чуден човек кој имаше баба. И тој вадеше доста компири, само што при продажбите имаше навика да си го кажува мислењето за секоја тема, без разлика дали тоа некому му се допаѓаше или не. Третата нива, ја беа заградиле неколку дена пред гала настанот во Белата Куќа. Човекот што ја копаше, копаше напорно, но попусто. Ем се наоѓаше на неплодна почва (почесто замрзната одошто функционална), ем немаше време и покрај сиот труд, земјата да роди каков било плод. Тој остана со 0,365 компири.

Човекот кој имаше баба, уредно си испрати гулаб писмоносец до Белата Куќа, оти „огромниот интерес“ налагал сите да побараат дозвола за присуство, без разлика што веќе учествуваат во неверојатниот избор за нива на годината. Повратен гулаб никогаш не доби, по што, во разговор со пријателите, сфати оти организаторот не се ни труди да создаде илузија дека постои неизвесност и веќе е отпишан како можен победник. Сепак, замина таму.

Беше сигурен оти ќе бидат избрани оние највкусни, ситно сечкани компири кои заслужуваат да победат и влезе во мрачната просторија од Белата Куќа за да им даде громогласен аплауз и да им честита за сиот напор кој девојките го беа вложиле во нивното растење. Чекаше.

И тогаш - обзнана! Најдобрата нива на годината е нивата со 0,365 компири. Штама. Штурците се колат некаде помеѓу присутната публика. Ретко кој беше чул за тие компири.... Недоумица.

Оној со бабата, нормално дека не даде аплауз. Немаше за што. Веднаш излезе од Белата Куќа и започна да им дели совети на случајните минувачи, оти ако сакаат следната година нивната нива да биде прогласена за најпрестижна, тогаш ќе мора да ја заградат час, најмногу два, пред доделувањето на наградите. Сè друго би било надвор од умот и залудно потрошен труд во копање.

„Џ“

2011-12-19T18:41:00.004+01:00

Ме гледа со своите темни подочници

Си помислувам
Само да не извади пиштол
И да не ми го побара мобилниот
Таму се твоите пораки

Во другиот џеб имам потрошена автобуска картичка
И четириесет денари
____

Песна од збирката „Палиндром со две Н“ од Ѓоко Здравески, мојот омилен македонски поет од живата генерација. Маестрално, точно во сржта.

Ловење хипстери

2011-12-18T13:54:00.004+01:00

Од неодамна и јас започнав да користам Foursquare, иако сум апсолутно off the grid и не бркам градоначалништва. Но, има луѓе на кои тоа многу им значи, со оглед на фактот што често посетуваат некое место и сакаат да го имаат тоа симболично признание. Арно ама, постојат и т.н. престапници, кои не се пријавуваат од вистинската локација, туку од каде било, можеби дури и Узбекистан.

Еден од нив е и Илија. Како што може да се види од неговиот јавен профил, тој држи дури 111 вакви титули или што би се рекло, мора да е госпО, оти е омниприсутен - секаде, во секое време. Нормално, никој никаде не го видел. Значи или верувате во Илија или не.

На Твитер беше пројавен интерес за пронаоѓање на оваа мистериозна личност. Единствен начин тоа да се постигне е преку изведување на еден крајно сложен план. Имено, прво треба да ги здружиме финансиите и да отвориме нов локал во центарот на центарот на Скопје, со име "Not so mainstream". Потоа, ќе објавиме дека оној што ќе го задржи градоначалништвото 10 дена, ќе добие голема награда (палестинска марама, лименка Pabst Blue Ribbon, ланец од точак со златна боја, аналоген фотоапарат со црно-бел филм, пластични, предимензионирани очила за сонце, по можност жолти и цигари American Spirit).

Никое живо суштество од рангот на Илија не би можело да одолее и да не ја подигне ваквата награда. Ако навистина постои, ќе се појави на церемонијата. А, потоа е лесно....

Conspiracy by @mart1_n

Победа во трето полувреме

2011-12-16T21:03:00.003+01:00

Кога пишував за бугарските пасоши што како алва се делат на Македонци, ме направија параноичен, велејќи дека немало позадина зад тоа, туку само луѓето го искористувале либералниот приод на Бугарија кон државјанствата, за да се извадат од тешката економска ситуација. И тогаш, налетувам на оваа лакрдија!

Некој од ВМРО-БНД образложува како Македонците се српска креација, како ним им било забрането да бидат тоа што се и дека на крајот, филмот „Трето полувреме“ да ти бил обид за одбрана од природното приклонување на народот кон Бугарија; оти имало луѓе што се декларирале како Македонци, но имало и десетици илјади Бугари (ете ги пасошите!) по свест!

До него седи некој писател од Македонија (никогаш не сум чул за него, а и поарно!), кој тепа некој опасен гостиварски акцент и вметнува по еден бугарски збор (хората и Б’лгарија) на крајот од секоја 12-та реченица. Тој да ти бил од оние „освестените“ (да имав 147 години како него и да си замислев дека сум Узбекистанец, на врат на нос ќе го научев узбечкиот јазик!), кои знаат дека со цвеќиња бил пречекан окупаторот во Скопје и дека, пазете ова, депортацијата на Евреите била вина на партизаните, кои не направиле ништо да ги спасат (иако биле држени во заробеништво од неколку баталјони фашистичка војска).

За чудо, тоа не е најстрашното нешто во прилогот. Некогаш мислев дека ние имаме лоши новинари (во просек, нормално), ама Бугариве го поставуваат стандардот за лошо. Прво, го канат Дарко Митревски на интервју на плоштад. Тој не прифаќа (подоцна се покажа дека фантастично добро ги прочитал) и им нуди алтернативни локации.

Интегрелниот текст од договорањата, објавен на фан-страницата на „Трето полувреме“:

POKANA 15.12.2011, 10:53

Здравейте, господин Митревски!
Прякото ни включване(LIVE) утре (16.12.2011) ще бъде от Централния площад в Скопие. Ефирът ни започва в 07:45 сутринта македонско време (08:45 българско). Екипът ни ще бъде поне един час по рано на площада, за да обезпечи технически включването. Ще ви очакваме там.

Поздрави!

Иван
tel.: 00395 897 88 91 24
ivan_georgiev@btv.bg
ivan_serafimov@abv.bg

ODGOVOR 15.12.2011, 11:48

Gospodine Georgiev,

Terminot mi odgovara, no ne i lokacijata. Nitu jas nitu mojot proekt ne sme mediumska reklama za centralnoto ureduvanje na gradot Skopje ili pak za proektot "Skopje 2014".
Spored mene, eksterierna lokacija ne e najdobar izbor za intervju (zaradi graskata bucava i slucajnite minuvaci ciisto reakcii ne mozeme da gi predvidime), no dokolku insistirate na takvo nesto - edinstveno logicno mesto bi bil spomenikot na postradanite makedonski Evrei (pred Domot na gradeznicite, prasajte bilo koj taksist kade e toa) ili pak pred Tutunskiot kombinat od koj 7.148 luge od strana na vojskata i policijata na togasnoto Carstvo Bugarija se dovedeni od svoite domovi, cuvani nekolku denovi vo necovecki uslovi i potoa kaceni na vozovite na Bugarskata drzavna zeleznica vo pravec na logorot na smrtta Treblinka.
Ve molam do vecerva da me izvestite koja od ovie dve lokacii poveke Vi se dopaga.

Darko Mitrevski

Како што реков, Дарко Митревски постапил инстинктивно, насетувајќи ја подмолноста и донел потполно правилна одлука. Дописникот од Скопје изрично лаже дека режисерот се согласил да дојде, па ги извисил, го потенцира тоа неколку пати и потоа, навидум од немање избор, а всушност добро испланирано, преминува на објаснување на центарот на Скопје, зашто, се чини дека живеел под карпа додека светските медиуми пишуваа за „Скопје 2014“ и одеднаш е фасциниран од атмосферата. Зборува оти се трошеле многу пари на споменици, па зградите биле во ваков или онаков стил, го спомнува музејот на холокаустот (кој го изгради еврејската заедница, а не државата!) и сето тоа, повторно, навидум случајно, го поврзува со филмот, кој исто така бил дел од обемниот проект за „зацврстување на вештачкиот македонски идентитет“.

Наместо да се препуштам на инстинктот и да започнам да пцујам, по завршувањето на генијалниот прилог се решив да ги разгледам аргументите.

1. Ако комунистите ја измислиле македонската националност, што по ѓаволите пишувал Крсте Петков Мисирков пред да има макар еден комунист на Балканот? И ако тоа биле чкрабаници на некој лудак, зошто во Софија му биле запалени 98% од примероците на „За македонцките работи“, веднаш по излегувањето од печат?

2. Ако се потпреме на официјалните бугарски „факти“ и земеме условно дека Никола Јонков Вапцаров се семтал себеси за Македонец поради коминтерната и дека тие клети комунисти биле толку силни да им ги исперат мозоците и на другите 2 милиони Македонци, тогаш се поставува прашањето - како ли им успеа да ги подберат оние што веќе живееле во дијаспората, особено во земјите каде што само да спомнеш дека си комунист се сметало за велепредавство (првенствено САД)?

3. Лично, приказната за ФК Македонија, со тренерот Иле Шпиц, ја прочитав уште на факултет, многу одамна, уште пред некој да помисли да прави филм, раскажана од професорот Кирил Пенушлиски, директен сведок и дел од стручниот штаб на клубот. Пекањето дека тоа бил обичен фудбалски натпревар кој бил службено добиен оти нашиве се откажале незадоволни од резултатот е подеднакво глупаво како да кажеш дека Арсенал требало да се откажат на крајот од сезоната 88/89, на полувремето од легендарниот меч со Ливерпул, затоа што на паузата резултатот бил нерешен. Не, драги мои пропагатори. Околу игралиштето имало митралески гнезда и војници на кои им било наредено да ги стрелаат фудбалерите во случај да се случи таков срам, ценетите Левски да ја загубат титулата на фашистичка Бугарија од Македонци, па уште со тренер Евреин. Нормално, овие одлучиле дека ќе избегаат, отишле во партизани и потоа им го загорчиле животот на големците што „не вршеле никаков притисок“.

4. Со кое лице, од една страна се тврди дека Македонија отсекогаш била дел од Бугарија, дека се горди што на почетокот од Втората светска војна успеале да ја обединат Санстефанска Бугарија (притоа лижејќи го газот на Хитлер), а од друга страна да се фалат по светот дека само во Бугарија сите Евреи биле поштедени од холокаустот (да, дел од соседните историчари не го ни признаваат холокаустот!)?! Ефективно, територијата на Македонија за време на фашистичката окупација, од која биле депортирани 7.148 наши сограѓани, била бугарска. Тие луѓе умреле заради бугарската власт, биле собрани и чувани од бугарски војници и џандари, а потоа со бугарски возови депортирани во Треблинка, каде што биле вршени масовните убиства. Која од овие етапи ја амнестира бугарската власт од одговорност и кој дел од приказната во филмот е лага? Наместо да се оградат од постапките на своите претци, овие се обидуваат да докажат дека Втората светска војна течела малку поинаку. Но, нека им служи на чест.

Му симнувам капа на Дарко Митревски што се реши да раскаже една ваква деликатна приказна. Едвај чекам да го погледнам завршениот производ....

Нека им е вечна слава на сите оние кои што умреле по логорите и од фашистичките куршуми. Нивниот срам не можат да го измијат ни сите телевизиски емисии на светот!

Бомба во долината на овците

2011-12-15T17:39:00.003+01:00

Не знам дали чувте дека дечишта пријавиле оти има подметнато бомба во Царина, ама пак знам дека ако некој се зачудил од ваквиот развој на настаните, јас ќе направам стој на раце (што не ми доаѓа баш така лесно).

Веќе пишував за леснотијата со која сето турско ѓубре што го имаме прибрано по телевизииве се класифицира како „програма наменета за целата публика“. Оттаму, не ми е воопшто јасно зошто воопшто имаме воведено класификација на програмата?

Но, да го земеме, конкретниот пример. Овие биле фасцинирани со „машката“ шпанско-турска серија, со мафијашишта, кои тераат некои политичко-пропагандни приказни од најнизок вид. Откако го напишав претходниот пост, ме информираа дека на таа имало триаголниче со ознака 16+ и дека знаците од насилство биле пикселизирани. Но, што фајде од тоа кога имам видено репризи попладне? Тогаш кога родителите се на работа, а маливе се враќаат од школо, на екранот нека има и Баба Рога, тие пак ќе седнат и ќе гледаат, зашто се деца. Со пикселите (како во јапонски порно филм), само претпоставуваме дека сите деца се ретардирани и не знаат што се случува кога некого ќе зачукате со хебла во чело или пак се толку мали што навистина не знаат, па еден ден, кога случајно ќе им падне оружје в раце, ќе застрелаат случаен минувач, само за да видат дали ќе му потечат пиксели од раната.

Овојпат не дојде до ништо толку катастрофално (за среќа). Овие само предизвикале огромна паника во државна институција и, колку што знам, никој не бил повреден поради тоа. Одлично! Но, што правиме следниот пат? Што ако на некои други деца им текне дека не е најинтересно да се претстават како Луда Мара и да пријавата бомба зашто тоа го прават нивните тв херои (никој не може да очекува деца да го согледаат контекстот и да сфатат дека се работи за негативци, оти немаат капацитет да запомнат евтино сценарио од 1.400 епизоди); па наместо тоа решат да направат некоја импровизирана бомба и да се одмаздат на оној што ги малтретира во школо (не доцниме многу зад Американците, излгеда!)?

Оваа генерација расте со најпогрешните херои. Оваа генерација знае дека сите проблеми се решаваат со: пиштол, хебла или 10 милиони долари. Оваа генерација се угледува на некој скиснат во фацата што глуми мафијаш, а зборува како да голтнал ренде, ама му заглавило во грло (кај ги наоѓаат актериве за натсинхронизација?!). Оваа генерација сака да биде дел од долината на овците и веќе започнува да работи на остварување на тој сон.

Не велам дека кога ние растевме беше совршено, но барем телевизијата беше нешто регулирано и прилагодено според возраста. Се знаеше дека кога ќе се вратиш од школо, ќе те дочека емисија за домаќинки, па некоја школска емисија што не ја гледаат ни тие што учествувале во снимањето и нормално, црешата на шлагот, „Македонски народни приказни“ и насмеаното лице на Ѓорѓи Колозов (можеби затоа се трудевме да бидеме добри, за еден ден тоа ненадејно да ни се исплати, акавме по ридови, барајќи го грнето со злато што го заборавил ѓаволот, од што имавме физичка полза, се учевме да гледаме со потсмев на злобните и оние што не знаеја да го ценат тоа што го имаат...). Да, се случуваше да се искрадеме кај некој за да погледнеме порно филм, ама тоа беше инцидентно и искуство за кое потоа се зборуваше со месеци, а не секојдневие. Се случуваше да гледаме и акционен филм, ама секогаш во близина имаше некој возрасен што ќе објаснеше дека тие се лошите чичковци и никогаш не треба да станеме такви.

Јас уште го помнам мигот кога гледајќи некој филм со казина, прокоментирав колку им е убаво со толку пари одеднаш, на што баба ми Трајанка ми рече - немој бабе да се вајчаш со коцка, ќе ми ти ја земат и кујчата и жената. Колку и наивно да звучи, години потоа, кога влегов во едно од електронските казина (кои се побројни одошто приватните домови) за да ја осетам атмосферата, во главата ми одѕвонуваа тие зборови и бев свесен дека одам за да ги изгубам стоте денари и никогаш повеќе да не влезам. А знам луѓе кои во еден час имаат губено по илјада евра, за потоа пеш да си одат дома, среде ноќ, по десетици километри. И со секој следен денар, повторно патот ги води натаму. Но, изгледа така мора да биде кога растеш по долини....

Енергетски алкохол?

2011-12-09T20:35:00.002+01:00

Понекогаш, кога ме навасуваат ужасни дремки, а имам доста за работа, имам навика да си мавнам една лименка енергетски пијалак и очите ми се ококоруваат пет банки. Можеби не е научно докажано дека функционираат, можеби се работи само за плацебо ефект, но на крајот на краиштата, што е важно, кога кај мене функционира?

Порано, во ваквите ситуации се свртував кон кафето. Арно ама, сега, кога Нескафе треба да ми изградат споменик, оти им трошам по една голема конзерва на секои десет дена, кафето а било, а не било. Затоа, тргнав во потрага по енергетски пијалак. Поминав 3 продавници (сепак живеам во село!) и безволно, влегувам во последната која е на разумно растојание од дома и прашувам - имате ли некој енергетски пијалак?

-Имаме, ама не се продава по 7, исто како алкохолот.

Како ретко кога, останав без текст.

Па добро бе, мајку му стара, која е таа генијалност што пропиша енергетски пијалак да не се продава по 19 часот? Зарем е толку очигледно дека мене ми е потребен во 7 наутро, а никогаш навечер кога ми се спие? Што е следно? Нема да можам да купам тестенини по 18 часот, бидејќи не чини да се внесуваат многу јаглехидрати за вечера?

Никогаш не ја сфатив логиката зад законот за забрана на продавање алкохол по 19 часот, оти и ден денешен малолетници пијат (и ќе пијат додека постои алкохол, само што мораат да го купуваат некој час порано), локалите не се ништо пополни (кој немал 120 денари за мало пиво тогаш, не ни може да има сега), а трпат само луѓето на кои ненајавено им дошле гости и нормално, продавниците. Но, не можам ни да почнам да барам логика зад оваа забрана. Дали некој можеби претпоставил дека ќе се пијаниме со енергетски пијалаци во недостиг на алкохол? Чудесии....

Прослава на големиот јубилеј

2011-12-09T10:28:00.007+01:00

Доаѓа ден во животот на секој човек кога мора да го прослави најголемиот јубилеј - 6 години занимавање со што и да е. Така и јас, во соработка со баба ми Трајанка, на 25 декември ќе достигнам точно 6 години откако го регистрирав првиот блог. Оттогаш не престанав да штракам на тастатурите (дел од кои, веќе одамна се испокршени). Во таа чест, на 23 декември, петок, организираме голема, општонародна забава.

Поради непредвидени околности со локалот во кој беше закажана прославата, настанот се откажува. Ќе се видиме во некои подобри времиња.

Се крчка Трета светска војна

2011-12-08T14:58:00.003+01:00

Меѓународните односи сè повеќе се заоструваат, иако тивко и навидум незабележливо; и на повидок е нова, голема војна, која многу лесно може да се претвори во Трета светска војна. Можно е дури во прашање да се само денови....

Читав една приказна од Гардијан, која и онака беше очигледна (освен ако се изолираш од светските случувања во целост!). Накусо кажано, Америка, во соработка со Израел, се труди да ја сруши исламистичката власт во Иран. Откако не успеаја преку потпомогање на опозцијата и протестите кои крваво беа задушени, борбата продолжи преку тајни операции, атентати, напади преку интернет и сл. Иранците срушиле американско шпиунско летало и како што се движат настаните, тоа многу лесно може да се престори во класична и многу крвава војна.

Можеби сама по себе, оваа војна не би била ништо пострашна од онаа во Ирак, но во контекст на другите геополитички случувања, може да настанат големи срања. Америка веќе некое време се обидува да го намали влијанието на Путин во Русија, оти долги години е неприкосновен во апсолутната контрола на оваа голема земја и кога е претседател и кога се преправа дека не е. И се чини дека најпосле тоа им успева. Поддршката за неговата партија од две третини падна на помалку од половина од гласачите, на неодамнешните избори. Опозицијата вели дека и тие се наместени, протестираат, а Путин е ифрит љут, оти почнува да ја губи апсолутната власт. Кого ќе обвини, ако не Американците?

Во ваква ситуација, заедно со изјавата на еден кинески генерал дека ако нивните сојузници (вклучително и Иран) бидат нападнати, овие нема да стојат со скрстени раце; нештата посочуваат на општ хаос. Америка ќе добие поддршка од НАТО (најмногу од Британија и Франција), а од страната на Иран ќе се испречат Русија и Кина. И погодете што? Сите овие земји имаат огромен нуклеарен арсенал. Доволно ќе биде да се детонира еден процент од тој арсенал за да се уништи најголем дел од живиот свет на планетава.

Овојпат, искрено се надевам дека грешам, но ветрот носи баш таков мирис....

Кафе-грабеж

2011-12-08T14:16:00.003+01:00

Мислев дека страшната финта што се случи со кафињата при збирањето во Рамстор минатава недела ќе ми биде пример за безобразлук долго време, но тоа да не ти било ништо, во споредба со грабежот што се случи пред два дена.

Во неделата во Рамстор имавме прекрасно дружење. Се збравме, отклучивме значка, но врвот на денот беше кафето во локалот пред влезената врата. Кога стигнав таму, голем број твитерџии веќе беа поредени и сите пиеја кафиња. По мене, дојдоа уште едно чудо луѓе, спојувавме маси, крадевме столчиња - се направи гужва голема! Лично јас, три пати чув некој да ја праша келнерката - по 30 се кафињава, така (како што беше наведено во понудата од настанот)? Нејзините одговори варираа од: „Ха, ха, ха, ха, ќе видиме тоа кога ќе дојде сметката“, преку: „Не знам јас таа работа“, па сè до: „Како што ви рекле, така“.

Дојде сметката, половината од луѓето веќе си беа отидени, а треба да се плати точно 1.800 денари (или 100 денари по кафе). Образложението прво беше - само за првите 50 (чинам дека бевме единствените кои седеа на кафе, а не бевме 50, плус, дечкиве беа први дојдени); потоа - само за внатре важела понудата (никаде не беше наведено такво нешто); и на крајот - не знам јас ништо, ха, ха, ха.

Всушност, не дека имам некој проблем со тоа да ти наплатат за кафе колку месечна плата на дете што шие патики во Индонезија, но тоа треба јасно и гласно да биде кажано однапред - а, не по свадба тапани! Но, што е тука е.

Пред два дена, со @QEnigma тргнавме по моето, сега веќе легендарно столче. Одејќи кон ГТЦ одлучивме да тркнеме и по патики и нешто ситно плус, па, со оглед на тоа што купувањето претставува трауматично искуство само по себе, решивме да го отпочнеме денот со едно кафе, за освежување. На мој предлог отидовме во ирскиот паб, на аголот од ГТЦ (ги имав запамтено по солидна услуга). Арно ама....

Јас нарачувам ладно макијато, тој обично. Седиме десетина минути и ја бараме сметката. Наплатени 3 макијата. Прашувам зошто, на што келнерот ми одговара дека обичното било дупло.

Се распрашав по други локали, дали постои чудо „дупло макијато“, оти не бев чул за такво нешто, уште повеќе што, кафето што му го донесоа изгледаше како најобично макијато во чаша за таква намена и не знам каде ја собра „дуплоста“. Ми кажаа дека ни тие не чуле за такво нешто, но ако сакам, можат да ми направат со две дози кафе, плус млеко, во поголема чаша, како за чај. На прашањето колку би ми наплатиле за таков егзотичен и крајно нелогичен пијалак, ми рекоа дека никој не побарал, но преку сила, до 50% плус од нормалната цена.

Но не, кај „Ирциве“, на сметката стоеше 3 макијата (ако постои „дупло макијато“, зошто не го впишуваат како такво на сметката?). Пораката за нив, но и оние кои планираат да изведуваат вакви потези во иднина е - јас ќе сум во минус 60 или 100 денари, но вашиот локал ќе биде засекогаш пречкртан како можна дестинација за мене како гостин. Вие сами проценете што ви е поисплатливо.

Кон рекламата за „Е, сега сум готова“

2011-12-07T10:56:00.002+01:00

Излезе реклама за Вип која предизвика бурни реакции по социјалните мрежи, особено на Твитер. Влатко дури напиша и пост, за моралните аспекти и импликации, со кој не можам да се согласам, од повеќе причини, но најмногу поради тоа што не се навредувам лесно од степенот на моралност на одредени аудиовизуелни производи, бидејќи моралот е менлива категорија. Згора на тоа, не мислам дека баш во оваа приказна моралните правила се нешто многу прекршени:

Децата во денешно време се рендаат повеќе одошто кашкавал за потребите на индустријата за пица. Ова е факт кој ниту може да се превиди, ниту може да се промени. Како што велеше Џеф Голдблум во „Паркот Јура“ - животот ќе најде начин; па макар вие да го забраните сексот под 41 година. Убаво е, го прават тоа - крај на приказната. Она што треба да се направи е, место веронаука, во школите да се воведе сексуално образование - за да знаат со што се соочени, какви ризици постојат и како да се справат со нив.

Следно, постои една апсолутна вистина, која екстремно беше популаризирана од доктор Хаус - сите лажат. Па така, во оваа приказна, само се забележува тој факт. Не се пропагира лажењето како номинална категорија, туку се констатира неговото постоење. Повторно, никој не може да го промени ова и тоа воопшто не е проблем на Вип, дури ни во ситуација кога обезбедуваат ефикасна алатка за лажење (ако не е тоа, ќе биде нешто друго - впрочем и најблагородните орудија во историјата можат на овој или оној начин да се искористат и во воени цели - сето тоа зависи од карактерот на оној што ги употребува).

Е сега, доаѓаме до мигот на логиката во рекламата. Откако знам за себе, од кожа ме вадат нелогични реклами. А богами и оваа има дупки во логиката. Можеби не толку во некои други земји, но во Македонија, каде што владее притаен матријархат, ваква грешка се казнува со нешто што влече големи последици по психичкото здравје на прекршителот.

Имено, доколку ѝ спуштиш телефон на мајка ти, без да кажеш што било, особено кога ти поставила прашање, благо кажано, си наебал. Не постои разлика дали си тинејџер или имаш 50 години, дали живееш со неа или сам, дали си поврзан со родителите или независен - мајка ти ќе те умре, барем во наредните 4-5 години, со муабети за непочитување, со наметнување вина дека не ја сакаш, па затоа така ѝ правиш, дека таа цел живот се грижела за тебе, а ти така ѝ враќаш, со споредби за обратната ситуација, т.е. што и да ти затреба, таа ќе те ислуша до крај и ќе ти одговори, а не како што ти правиш итн. И овој, навидум неважен детаљ, ќе се провлекува низ секој муабет со неа, без разлика дали имало контекст или не. Оттаму, лажењето за локацијата на преспивањето е многу помал проблем од исклучувањето на телефонот сред муабет.

Второ, кој по ѓаволите во денешно време користи фиксен телефон и зошто? Особено доколку е роден по 1903 година. Ај што ги исфрливме од употреба телефонските секретарки, па може да си ѕвониш во празно, ама ако не е дома тој што го бараш, можно е да заглавиш во непотребен муабет со некој од неговото семејство и да загубиш драгоцени минути од животот, попусто! Ако двајцата сте дома, сигурно сте и при компјутер, на кој имате на располагање: g-talk, разно-разни месинџери, скајп, мејл, фб, Твитер, G+, а доколку живеете поблиску и две конзерви со конец помеѓу нив. Впрочем, за апсолутно итните случаи кога мора да се пренесе гласовно информацијата, без да се чека клик, па поврзување и сл., постојат мобилните телефони, а Вип како мобилен оператор, тоа би требало најдобро да го знае и да го почитува.

И така, лека-полека, доаѓаме до крајот на рекламата, кога девојчето веќе ги вклучи сите опции на телефонот и најпосле праќа смс со содржина: „Е, сега сум готова“. Апсолутно точно. Беше готова уште од мигот кога ѝ спушти телефон на мајка ѝ - не кога беше фатена дека спие со некој (оти мајка ѝ сигурно не родила по безгрешно зачнување). Затоа, ако не знаеш од каде да почнеш, почни од истражување на пазарот и прилагодување кон локалните обичаи и практики.

Куси упатства за нови твитерџии

2011-12-06T22:08:00.004+01:00

По појавата на твитер-полиција, твитер-чувари и твитер-регулативно тело што ја испиша твитер-библијата, неминовно е да се појави и отпор, чисто заради зачувување на креативноста и застанување на патот на пропагираната едноличност во која Твитер нема и не смее да се претвори. Затоа, неколку куси упатства за нови твитерџии:

- Отворете си корисничка сметка на Твитер, со име какво што сакате. Ваше си е. Исто толку ваши се и изгледот, биографијата и линкот кој ви стои на располагање.

- Твитајте кога сакате и како сакате (ако воопшто, ако не читајте си и свиркајте). Доколку не дозволувате некој да ви се меша во вистинскиот живот, зошто би дозволиле на Твитер?

- Твитер е врвот на слободата во социјалните мрежи. Не зависите од никого и никој не зависи од вас. Според тоа, твитајте за која тема сакате и ич да не ви чуе Александар Долгополов, а ако ви е по мерак, твитајте и на Клингонски јазик, со рески и цртички. Кој сака да ве чита, ќе ве чита. Кој не сака, ниту упатство за составување нуклеарна централа нема да го натера да го стори тоа.

- Ретвитајте на копчето, рачно или со димни сигнали. Повторно, ваше си е.

- Не подлегувајте на авторитети од каков било вид. Само затоа што некој има повеќе стаж од вас, не значи дека може да ви наметне форма или содржина. Или ако тоа ви е по мерак слободно. Всушност, не ме слушајте ни мене, размислете сами со главата!

- Ако сакате Твитер да ви е чет, нека ви е чет. Ако сакате да си правите муабет и сами со себе, слободно, и повторно да не ви чуе Александар Винокуров.

- Ич да не ви чуе ниту кој ви се заканил со отследување или со заследување. Секогаш при рака имате и опција блок.

- Ако сте среќни, твитајте за тоа. Ако сте тажни, твитајте си. Ако ви се пцуе, пцујте и не се воздржувајте, затоа што некој можеби ќе се навреди. Тоа не е ваш проблем, ами негов.

- Твитер ви е виртуелен издувен вентил. Според тоа, можете да го направите да биде буквално што сакате. И тоа ќе си остане само ваше.

- Ќе добиете бонус поени во очите на чуварите, доколку секојпат кога твитате стоите на една нога.

Најдоброто од Волково

2011-12-05T19:51:00.003+01:00

Следејќи го некое време пишувањето на Нечовски и неговите аЈродромски самопофалби (вклучително и дека развиле способност да дишат сулфур диоксид и метан), решив дека е време и јас малку да настапам локал-патриотски и да се пофалам со нешто од моето село.

Не дека во Волково нема коњи, ама за разлика од аЈродром, овие се уредно прибрани во ергела, па затоа, денес решив да ви претставам една приказна која докажува дека талентот останува попуст, секогаш кога нема да вложите труд во него, но и обратно - талентот во кој се вложува и тоа како дава резултати.

Има едно дете, што се одѕива на името Џајо. Ова дете свири гитара. И тоа како свири гитара. А, кога првпат го запознав, пред некои 2-3 години, буквално не знаеше да ја држи гитарата. Работеше во кладилница и го собираше секое денарче, за да може да си купи електрична гитара, која отсекогаш му била сон. Денес, се случува ова:

И не само што е одличен, туку е и крајно скромен. Ова видео било за некој натпревар, а откако го испратил, изјавил дека можело многу подобро. И знам дека може. И знам дека ќе биде, оти секое следно свирење му е сè подобро.

Кога ќе ја вложиш сета енергија, кога ќе се посветиш максимално на она што го сакаш, тогаш резултатите се неизбежни. Тогаш, можеш дури и да имаш феноменално добра изведба на Toxicity од SOAD, на акустична гитара (со бендот Stand By):

Камо повеќе деца во држвава да се занимаваа со убави и креативни нешта....

Нема да ја спасите планетата!

2011-12-04T10:36:00.002+01:00

Постои начин да проверите дали некој човек е радикален десничар (од типот на Мишел Бахман и Сара Пејлин) или пак екстремен левичар (како Ал Гор), треба само да започнете да говорите за глобалното затоплување. Првиве ќе ви извадат некој генијален аргумент дека било многу ладно и поради тоа не е можно да постои глобално затоплување, додека вториве ќе се обидат да ви наметнат вина и грижа на совест, велејќи дека секојпат кога го вклучувате фенот, некое дете во Гамбија умира од колера.

Тажната вистина е дека, без разлика колку време и да помине, без разлика колку да напредуваме во сите полиња, не можеме да се ослободиме од проклетиот егоцентризам. Никако не можеме да сфатиме дека само затоа што мислиме оти сме најважните суштества во универзумот, тоа не е и никогаш нема да биде точно.

Во раните фази од еволуцијата на живиот свет на Земјата, кога најнапредните организми биле микроби и бактерии, атмосферата била преполна со метан, сулфур и слични прекрасни гасови. И ова воопшто не било чудно, оти тие материи им биле потребни на споменатите организми за да опстојат. Но, во некој миг, се случила појавата на првите микроорганизми способни за ползување на енергијата од сонцето, преку фотосинтеза. Тогаш воздухот бил преплавен со еден крајно отровен гас, кој се создава како отпадна материја при овој процес - кислород.

Наглата промена, за малку ќе го уништела целиот жив свет. Но, мал дел од него опстанал и продолжил да се развива и прилагодува. Така и сега. Дури и сите отровни гасови да ги префрлиме во атмосферата, ќе дојде до изумирање на човечкиот род и поголем дел од другите животни, но, дел од нив (инсекти, микроорганизми, суштества што живеат во океанските длабочини итн.) ќе опстанат и ќе почнат да се приспособуваат отпочеток. Соочете се, што и да правите, што и да пустите, планетата ќе опстои. Преживеала многу полоши катастрофи, ситните човечиња се најмал проблем. Она што ќе биде уништено сме ние.

Редно е да се отарасиме од егоцентризмот и да престанеме со драматичните изјави, како - спасете ја планетата! Нема да ја спасите планетата! Но, можеме да се спасиме меѓусебно или целосно да се убиеме, без притоа да се видиме еден со друг. Изборот е наш.

Заеднички содржател

2011-12-03T20:20:00.003+01:00

Веројатно сте го гледале „Ефектот на пеперутката“, само што не знам колкумина од вас го гледале со оригиналниот крај, а колкумина со зашеќерениот завршеток за американскиот пазар. Но, и да не сте го гледале, приказната е едноставна - млад човек открива дека има моќ да ги менува настаните од минатото, со тоа што се навараќа на нив преку лични предмети (фотографии и домашни филмови). И секогаш кога ќе се врати, наместо да ги среди нештата, некој нов човек од неговото најблиско опкружување настрадува. Што би се рекло, човеков ништо не може да направи како што треба....

Долго време мислев дека филмот е епска приказна за саможртва во име на љубовта, со оглед на тоа што, во оригиналната верзија, на крајот, главниот лик се враќа на мигот кога мајка му се пораѓа и пред да биде роден, сам се задавува со папочната врвка и станува мртвородено дете, т.е. личност што никогаш не постоела. Тогаш, сите приказни се поправаат и страдањата исчезнуваат.

Но, пред некој ден, возејќи се во автобус во кој возачот пуши цигара, зборува на телефон и со патникот до него (во исто време), сфатив дека не било толку едноставно. Таму, во фантастичниот (или научно-фантастичниот) свет, времето е претставено во некоја циклична форма, но истата приказна може да се разгледа и во нормални, линеарни услови.

Секогаш кога се обидуваме да ги поправиме направените грешки, со најдобрите намери на ум, тргнуваме во акција и делуваме. На крајот, истите на кои сме им згрешиле или пак некои сосема нови, недолжни луѓе завршуваат повредени уште повеќе од тие добронамерни постапки. Небаре е невозможно да се направи нешто добро. И кој е заедничкиот содржател во сите овие приказни?

Јас. Тоа е она проклетство што ги предизвикува сите несреќи и страдања. Доколку го извадиме тоа јас од равенката, тогаш никој нема да биде повреден, оти ќе нема поради кого или поради што да биде повреден. А постојано бараме некој друг кај кого лежи вината. Секогаш некој далечен е предизвикувач на неволјите, дали вистинско или замислено суштество (кому му се молиме), а никогаш не сме застанале да помислиме - дали вината е моја?

Ако нештата постојано не чинат, ако грешките постојано се повторуваат, ако стагнацијата продолжува до бескрајот и назад, тогаш многу е веројатно дека единствената (не)позната од равенката која треба да се смени е оној кој постојано е во центарот или сржта на проблемите - јас.

Старовски - мало парче од македонскиот рај

2011-12-03T11:40:00.004+01:00

Пред некој месец, кога со друштво тргнавме на свирката на Пекинезери во чаршија, некако успеавме да го згрешиме анот, па влетавме на промоција на поетската збирка од Владимир Мартиновски. Секако, ова не беше лоша грешка, оти не само што се израдував дека случајно сум ја нашол промоцијата на уште еден пријател, туку чув музика што веднаш ми легна во уво, што многу ретко ми се случува.

Групата што беше музичка подлога на промоцијата имаше неколку фантастични изведби. Јас заборавив да прашам кои се, што се и слични важни информации, па тие песни останаа зафрлени во некој агол од меморијата, во надеж дека некаде, повторно, ќе ги чујам и така ќе ги пронајдам. Пред два дена, без никакво предупредување, се појави видео од јутуб на фб и.... откровение!

Сега моментално уживам во првиот албум на Старовски, насловен „Прашинка љубов“. Ретко останувам без зборови по однос на некоја тема, ама еве, ова е тоа. Дечките создаваат оригинална музика, во аранжман со текстовите од песни од македонски поети. Мене лично, никогаш македонската поезија не ми звучела поубаво отколку во нивна изведба. Ова се песни кои ќе ве кутнат на земја, особено поради гласовите на женските вокали: Верица Андреевска - Спасовиќ и Верица Недеска. Ништо помалку импресивни не се ниту инструменталните изведби на: Дејан Спасовиќ (ут, кемане, тамбура), Јордан Костов (хармоника) и Круме Стефановски (перкусии, вокал).

Ако не сакате поезија, ова е еден од сигурните начини да ја засакате или барем да го чуете она најдоброто (особено без здив оставаат и смируваат кога сте нервозни: „Умилување“ и „Прашинка љубов“). Ако веќе сакате поезија, тогаш речиси е сигурно дека никогаш не сте ја чуле во подобра верзија.

Ако ви се допадна она што го чувте, трк во „Југотон 1/2“, т.е. десниот дел што остана по поделбата на народите во ГТЦ. Албумот е со сосема пристојна цена, а е нешто што дефинитивно треба да си го имате дома. Уште поважно, Старовски во понеделник ќе настапуваат во Менада, со почеток околу 21 часот. Јас сигурно ќе бидам таму, а повелете и вие, на мало парче од македонскиот рај.

За јазикот (македонски)

2011-12-02T17:43:00.006+01:00

Се расчу информација дека дел од студиските програми кои ќе бидат намалени или укинати поради презаситеност од кадри, се и македонски јазик и македонска книжевност.... Затоа, мало потсетување за политичарите, за тоа, што всушност претставува јадро на идентитетот на еден народ, преку зборовите на таткото на модерната македонска нација:

„Јазикот јет средство, со које није познаааме, шчо мислит, шчо осек'ат и шчо сакат нашијот собеседник. Во јазикот се имаат оддел'ни гласовни знакои или зборои за сите мисли, осек'ајн'а и сакајн'а на једен чоек, за тоа јазикот на једен народ јет негоо дуовно богатство и наследство, во које се закл'учуваат, отпечатани во гласовни знакои или зборои, сите народни мисли, осек'ајн'а и сакајн'а, со који имат живено и живит jeдeн народ и кojи ce предаваат, као нешчо свето од једно поколејн'е нa дpугo. Да сочуат некој својот народен јазик и да го бранит као светијн'а, значит, да останит он вepeн нa дуот на својите предедовди и да уважаат се, шчо имаат они напраено за својето потомство. Да се откажит чоек от својо народен јазик, значит, да се откажит он и од народнијот дух. Со тоа само се об.јаснуат сакајн'ето и усилијата на покорителите, да напраат покорените, да се откажат од својот јазик и да изучат на негоо место нивнијот; исто така со тоа се објаснуат упорството нa покорените народи да сочуваат сето своје дyxoвнo нapoднo наследство, а особито јазикот.“

„Неколку зборои за македонцкијот литературен јазик“ Крсте Петков Мисирков

Во недела - Рамстор!

2011-12-02T11:24:00.006+01:00

На времето, кога се решив дека сакам да одам по планини, првиот врв кон кој тргнав и го искачив, беше Кораб, највисокиот во Македонија (се немав качено ниту на ридот, Водно). Едноставно е, ако почнуваш од некаде, почни од најголемото! Токму затоа, во недела - Рамстор!

Одамна го мразам Foursquare, можеби затоа што не ми треба play by play од нечиј живот, ниту пак сакам да објавувам дека сум се преместил од дневна во спална (чинам дека треба некои работи да се зачуваат за себе). Но, од друга страна, овој сервис и случаите кога се употребува не мора да се споделуваат постојано на твитер, фејсбук, гугл+ или обична пошта. Тогаш, која е поентата?

До сега, барем на три локали во Скопје имам видено налепница на влезот, со која се информираат посетителите дека имаат попусти и привилегии доколку почесто се пријавуваат таму (одреден број пати, одредени погодности). Тоа значи дека веќе се појавуваат финансиски придобивки. Прашање на време е кога од исклучок, ова ќе се претвори во правило. Исто така, кога сте во непознат град можете да барате совети за локали и сл., иако јас сум повеќе за авантуристичко истражување - па ако се отруеш во некој ресторан, тоа е тоа - руски рулет не е заебанција!

Ова, лека-полека, ме носи до главната поента на муабетот - во недела, во Рамстор, се организира отклучување на значката Super Swarm (супер рој), за која се потребни 250 луѓе. Ова е таа највисока планина, која се отклучува само на конференции за стрипови, видео игри или слични настани за луѓе кои живеат во подрум. А ние тука имаме шанса да ја добиеме со едно пријатно дружење во Рамстор, со убави луѓе, но и голем број попусти, награди и што ли уште не! (Повеќе информации на www.swarm.mk!)

P.S. Со @Necovski се договоривме да мрчиме во тандем, во живо, што ретко се случува, токму на овој настан. Несомнено ќе се придружат и голем број други мрчатори, но и насмеани луѓе, па така, ако немате нешто неодложно во недела (бармицва, крштевка, сунет или свадба), елајте, ќе се дружиме и ќе направиме мал хаос во Рамстор (од 13 до 16 часот) - онака како што ни доликува!

Средновековна турска серија

2011-12-01T20:25:00.005+01:00

Основното сценарио на секоја шпанска серија е: „Ме сакаш, не те сакам, трагедија, недоразбирање, пронаоѓање, среќен крај, свадба“. Кога публиката ќе ги научи на памет принципите на ова сценарио низ 17 идентични приказни од по 444 епизоди со различни „актери“, потоа нарацијата малку се усложнува со непотребни детали (криминал, чудесни настани, научна фантастика, киднапирања, измислување нови технологии и сл.). Крајната фаза е прикривање на онаа првична и основна приказна на шпанските серии во егзотични временски периоди, под многу лоша шминка и ужасни (најчесто временски неточни костими). Зошто турските серии би биле нешто поразлични?

Сценарио:

Некаде при крајот на 1689 година, во сарајот на султанот Сулејман II, јаничарите ја носат Донка, од Горно Мелничани, за да биде анама во харемот. Султанот ја здогледува сета обвиена во свила, срма и кадифе и веднаш му светнуваат очите. Оди до неа, ѝ го симнува превезот од очите и зјапа неколку минути без да каже ниту збор.

ДОНКА: Никогаш нема да бидам твоја. Можеш да ми го земеш телото, по ѓаволите, но никогаш душата.

СУЉО: Никогаш не ги земам жените со сила. Ти, еден ден, всушност, ќе се вљубиш во мене.

ДОНКА: Никогаш, никаквецу низаеден! Неранимајко!

Султанот дава наредба да ја однесат во харемот, каде што другите 100 анами ќе ја избањаат со млеко од камили. Тој продолжува кон својот престол. Седнува. Седи замислено. Речиси веднаш, во одајата, небаре попарен, влегува големиот везир, Фазил Мустафа Копрулу. Вознемирен е и растреперен.

ФАЗО: Голем владетелу, проблеми во Македонија. Голем зулум!

СУЉО: Што станало? Зошто си вцрвенет во лицето, џенем да фатиш?!

ФАЗО: Востание, побуна, гинат нашите јунаци, крв се лее, господару милостив.

СУЉО: Кој? Зошто? Како дозволивте ваков зулум, а, ќерата?

ФАЗО: Петар, ѓаур, кумановец. Ги собрал скопјанишчата и колат аскер на секој сокак!

СУЉО: Ај, анасана!

ФАЗО: Што да правиме, голем, пресветол господару?

Од зад пердињата кои ја обвиткуваат царската одаја, се наѕира главата на Донка, која веќе се вика Џеврие. Избегала од харемот, оти новото име ѝ било многу тврдо за изговор. Стражарите ја бараат, но таа е убаво сокриена и наслушува.

СУЉО: Ифрит сум лут, сургун да го пратиш, Анадолија! Не, чекај, всушност, на колец да го набиеш! Кој никаквец. Уф!

ФАЗО: Вашата заповед ќе биде исполнета, голем, пресветол господару.

Џеврие седнува на мермерниот под и тивко заплакува. Солзи лее, но глас не испушта, чунким, да не ја чуе некој, та да ѝ летне главата ко на коковче. Штом големците се разотидуваат, таа тивко, на прсти, сама се враќа во харемот и лека-полека, се прикрадува в постела. Липа.

* * * *

Џеврие ги отвара очите. Ја буди огромната врева низ сарајот. Не е сигурна што се случува и збунето оди до вратата на харемот. Нема анами, нема евнуси, нема никој. Пискотници надвор. Излегува. Гласовите засилуваат, луѓето и натаму не може да ги здогледа. Тогаш решава да се упати кон царската одаја, каде што пред неколку денови се прикраде. Таму сигурно знаат што се збиднува.

СУЉО: Како можеше да направиш таква глупост, о, ти никаквецу проклет?

ФАЗО: Простете голем господару, но јас помислив дека всушност, вие, впрочем, таква заповед издадовте. Вашиот збор не се враќа, чунким, нели, всушност.

СУЉО: Зарем не ме знаеш цел живот, проклетнику никаков? Јас кажувам сенешто кога сум ифрит налутен. Зошто не го однесовте Анадолија?

ФАЗО: Јас ве знам од годинава, господару. Пред тоа не ви бев бил везир, всушност, впрочем, нели, по ѓаволите!

СУЉО: За ова и тебе треба да ти летне главата, проклетство, по ѓаволите!

ФАЗО: Но, пресветол господару, впрочем, нему не му летна главата! Го набивме на колец, крај мостот на Мехмед Сулејман II!

СУЉО: Ах, ти неранимајко. Не знаеш што всушност направи. Ах!

ФАЗО: Што, пресветол господару мој, всушност?

СУЉО: Не ти реков да го погубиш. Губи ми се од пред очи. Да не те видам повеќе.

Везирот излегува набрзина, а султанот се склопчува на својот престол и почнува да плаче. Трогната од тоа, Џеврие, порано позната како Донка од Горно Мелничани, тивко му се приближува и почнува да го допира на рамото. Султанот ја погледнува со солзи во очите и ја пергрнува со сета сила. Уште веднаш, таа му станува прва жена.

ЏЕВРИЕ: Знаев дека има некоја добрина во твоето срце. Знаев, о, миличок, уште штом ти ги видов очите, сјајни како модри сливи. Ти, впрочем, не сакаше да го убиеш тој ајдутин!

СУЉО: Не смеевме да го направиме маченик. Сега е готово. Империјата тргнува кон пропаст. Ах!

ЏЕВРИЕ: Но, зошто миличок, најмил мој тој?

СУЉО: Ми кажа една гатачка, уште кога бев мал дека ова ќе се случи, но проклет да бидам, всушност, јас не поверував, нели. По точно 323 години од сега, во една населба што ќе ја крстат по овој клетник, во Скопје, ќе се изгради најголемиот трговски центар во Македонија. И ќе биде најголем долги години. Ама тоа не е најлошото. Место ние да го држиме, ќе го држат Австријците. (Плаче, рика!) И нема да се вика безистен, ами шопинг-мол.

ЏЕВРИЕ: Не секирај се миличок, во Карпош ќе биде и второто најголемо светско чудо, Влајко, ама затоа ние ќе им го земеме аеродромот и голем арач ќе им збираме, долго по нашата смрт!

СУЉО: Те љубам Донке.

ЏЕВРИЕ: Викај ме Џеврие, душо.

Се бакнуваат.

Среќен крај

Златните денови на македонското блогерство

2011-12-01T13:36:00.007+01:00

Вчера ми беше предочен еден натпис во германски медиум, кој говори за состојбата на македонските блогови, како дел од медиумскиот простор во целина. Ме извади од кожа со произволноста на информациите и вадењето од контекст и едноставно не можам да премолчам. Лажат!

Горе-долу се разбира што е напишано, откако ќе го преведете со јазичните алатки на Гугл, но за да не звучи тоа дислексично, ја замолив Јована да го преведе (подоцна се испостави дека имало и втора страница, но таа е повеќе фокусирана кон традиционалните медиуми и за тоа ќе пишувам во друга прилика).

Прво, целата приказна тргнува од погрешната теза дека „блогерството експлодирало“ во Македонија, затоа што 2005 година првпат била отворена платформа со македонски опции. Не, најголем дел од првите блогери одлично се запознаени и со „опциите на англиски“. Бројот на корисници страшно многу се зголеми таа година, оти за првпат се појави широкопојасен интернет по цена помала од онаа за која би го продале едниот бубрег. Иако 512 мегабајти дозволен сообраќај од телеком (колку ми е денес смешно ова!) и антенскиот сервис на оф.нет кој почесто не функционираше одошто беше во ред; и не беа нешто особено. Но сепак, просечниот македонски корисник можеше за првпат да минува по цели денови на интернет и да споедлува мислења, да пишува, да чита и сето тоа без да мора да донира некој орган за да ја плати телефонската сметка.

Тогаш и јас се приклучив. Тогаш, како и сега, страшно ме нервираше елитизмот. „Првите“ блогери кои имаа желба кога ќе пораснат да бидат колумнисти, имаа формирано затворен круг, во кој секој обид за дискусија беше игнориран или исмеван, затоа што секој нов блогер беше недостоен за нивното внимание. Но, имаше шиканирање и на некои корисници што биле таму од „почетоците“. На пример, Снешко имаше некои од најдобрите раскази што некогаш ги имам прочитано на блог - смешни, интересни, со лесна нарација, баш како што треба да биде. А целата таа елитистичка група комплетно го имала запоставено, оти не се бавел со колумни. Дури имаше и коментари од типот: „Брат, многу ебеш бе, дај застани малку“.

Некој месец подоцна, се случи „експлозијата“. Едно чудо нови блогери, многу сообраќај, многу текстови, ама малку кажано. Оние првите престанаа да пишуваат, оти публиката веќе беше преголема за да се игнорира. Да, имаше и спам-напади, како што се тврди во германскиот текст, ама не беше тоа исклучиво кон оние што не биле десничари. Имаше и во обратната насока. И мене ме нападна, бугарски спамери, токму во мигот кога менував провајдер и немав пристап до интернет една недела. Се вратив и најдов еден пост со преку 500 коментари од по неколку страници А4 формат. Треба да кажам дека Бугарите „ме избркале“ на блогспот?

Ме избрка оф.нет со некоректниот однос (исклучување на блогот од циркулација на насловната страница поради критика на прекрасниот антенски сервис за интернет), ме избрка недокваканата платформа која има технички ограничувања повеќе од Пипо што има компарации во џебот и сервери побавни од охридски келнер. Поточно, не ме избрка, јас уште пишувам, само на место кое нуди услови за нормално функционирање. И нема ништо лошо во тоа.

И тука доаѓаме до моментот што најмногу ме извади од такт. Македонската блогосфера била мртва. Се случувала обратна арапска пролет во Македонија. Онака, со сета сериозност ова?

Погледнете ја листата со линкови во десната колона на блогов. Толку квалитетни блогови во шумот на платформата од оф.нет не можеше да се најдат ни ако копавте со рударска опрема (знам дека имам испуштено неколку блогови, ама со време ќе ги додадам и нив!). Некој мрчи за политика, друг за секојдневни проблеми, трет за лични искуства.... И сите имаат изграден стил. И сите придонесуваат. И сите се писмени. И што е најважно, блогосферата е вмрежена како никогаш порано (најмногу благодарение на Твитер). Она што најмногу мене ми се допаѓа е фактот што сите читаат, посветуваат внимание, па се пишуваат постови како одговор на некоја теза, се коментира со аргументи, за разлика од „златното време“ кога главното мото беше - јас, јас и само јас, а вие џабе си ја трошите тастатурата.

Ќе го земам како пример овој блог, бидејќи, логично, имам пристап до статистиката. Од почетокот на годинава, кога почнав да користам гугл аналитикс, до овој миг, има 84.760 посети. Оставени се преку 600 коментари (од кои ги исклучувам необјавените спам и навредливи - кои секаде ги имало и ќе ги има), речиси без исклучок констурктивни! И што е најважно, содржината се споделува. Вториот најчитан пост е споделен преку Фејсбук 485 пати, 19 преку Твитер и којзнае уште колку пати преку мејлови и приватни пораки. Ова, ни на сон не можеше да се случи „во златното време“.

Секако, како и во сите други држави, постојат аномалии. На пример, рапери кои ја бранат полицијата од неранимајковците (кој апсурд!), „истакнати блогери“ кои се прешалтуваат лево-десно со секое дувнување на ветрот и ги бранат радикалните, дијаметрално спротивни ставови небаре отркиле лек за сида, рак и Алцхајмерова болест и сл. Нормално, во такви ситуации главното оружје во пишувањето се вулгаризмите. Но, ако не можеш да се одбраниш од нив, што бараш на интернет?

И на крајот, збор-два за блогерите критички настроени кон власта и нападите врз нив. Постојаното критикување, без исклучок, на кого било, е подеднакво лошо колку и постојаното фалење. Сум кажал многупати, ќе повторам и сега - не постои човек на планетава кој може да погреши во апсолутно сè. Дури и да се труди да го направи тоа, еднаш ќе погреши во погрешувањето и ќе направи нешто како што треба. Оттаму, во случајов се работи за две страни на една иста паричка, затоа што верувам дека јавниот настап, дали пишан или не, треба да се базира на принципот на критика и пофалба, според заслугите, никако по автоматизам.

Не, воопшто не можам да ја видам обратната арапска пролет (што и да значи ова). Ова е златното време на македонското блогерство, а не мигот кога луѓето научиле да пишуваат. И ме радува што е така. Се надевам дека секој ден ќе има сè повеќе блогови, за секој читател да може да си ја одбере содржина што му е по вкус и да се намали зависноста од традиционалните медиуми, со текот на времето. А се надевам дека никој од постојните блогери што ги читам нема да престане со пишување, оти најискрено, ќе ми недостигаат во овој вирутелен свет.

Македонската еволуција

2011-11-30T12:49:00.004+01:00

Во еден миг од минатото, еден познат македонски, прилично габаритен креационист (ако понатаму има печатни грешки во текстот не ми забележувајте, се тркалам од смеење!), јавно, на телевизија изјави дека еволуцијата не можела да биде вистинска, оти ако била, научниците сега ќе можеле да еволуираат мајмун во човек. Ама не можеле....

Јасно ми е дека постојат луѓе кои немаат способност за согледување апстрактни поими и дека апстрактните мораат да ги попримат во некоја поедноставена, опиплива верзија. Уште повеќе ми е јасно дека не прават разлика помеѓу инстант супа и чорба која се вари 4-5 часа. Меѓутоа....

Колку треба да не ги разбираш принципите на природата доколку мислиш дека научници треба да можат во лабораторија, за неколку денови, месеци или години, да го сторат она што се развивало со милиони години преку природна селекција? (Милион е илјада по илјада.)

Ако ништо друго, и најглупавиот човек на светов може да ги согледа последиците од микро еволуцијата - во просек, луѓето се подебели од пред стотина година, поради едноставниот факт што многу помалку работат физички работи, а многу повеќе седат; притисокот на вилицата се намалува, а се зголемува кревкоста на забите, поради тоа што јадеме добро обработена и преработена храна, итн. И никој не може да каже како ќе изгледаат човечките суштества по 100 илјади, а камо ли по неколку милиони години (иако лично се сомневам дека ќе постоиме дотогаш).

Наспроти тоа, креационистите немаат проблем да кажат дека невидливиот човек на небото, кој секогаш се крие (дури и од меѓународната вселенска станица), со своето магично стапче создал сè, во готова форма, еднаш и засекогаш, непроменливо. Тоа е истиот оној невидлив човек кој одобрува инцест, тепање жени, чување робови, жртвување луѓе и животни, водење војни; оној кој ги простува сите „гревови“, вклучително и убиство, но само и само доколку му се посветите нему и на никој друг сличен на него (од палетата невидливи суштества што луѓето ги измислиле од зачетокот на цивилизација, па сè до денес).

Оттаму, морам да прашам, дали македонската еволуција зачкрипела во некоја точка или чисто имаме потреба да се правиме луди, во име на поголемите и полуксузни авотмобили на гласниците на невидливиот човек на небото кому еволуцијата воопшто не му е по мерак, оти му дава статус на невработен? Можеби затоа, и покрај неговата семоќност, потребни му се парите од оние на кои треба да им ги простува гревовите. Којзнае?!

Зошто ги учите децата да лажат?

2011-11-29T17:21:00.004+01:00

Понекогаш ги проверувам зборовите на пребарување со кои Гугл ги испраќа своите корисници до мојот блог. Забавно е, затоа што речиси и да не постои ден кога нема да налетам на нечија перверзија, која извира длабоко од потсвеста. Но, денес видов нешто што малку ме замисли....

Некаде низ нашава држава, некоја учителка, им дала на своите ученици тема за домашна или писмена работа: „Книгата ме води низ животот“. Нормално, прво што некој од тие ученици направил - ја пребарал темата на интернет, со додавка на зборот - текст. Разбирливо. Човекот е практично суштество кое има навика да ги користи сите алатки кои му стојат на располагање, за да постигне најмногу, со најмалку вложен труд.

Она што мене ме вознемири е - зошто учителките ги учат децата да лажат, а потоа се ифрит лути кога некое од нив ќе ги излаже? Ако бараат креативност, нели треба да им задаваат теми кои барем малку се во склад со реалноста и на кои, децава ќе можат да се расприкажат, да се отворат и да истурат сè што им лежи на душата?

Знам, еднаш одамна и јас бев дете. Дури ни најголемите бубалици на таа возраст не ги води книгата во животот или каде било. А и како ќе ги води, кога е обичен врзоп хартија кој бара труд, дури и само за да го преместиш, камо ли да посакаш нешто друго.

Во зависност од возраста, децата во животот може да ги водат: видео игри, фејсбук, мобилен телефон, цигари, алкохол, марихуана, спорт, филмови / серии, мажи / жени (истражување на сексуалноста), опсесија со спротивниот пол (или истиот), трачарење, викенд, излегување, како да го преживееш шестиот час, бегање од часови, заебување на авторитет на 101 начин, шминкање, облека, патики, како до повеќе пари од родителите, но, речиси никогаш не е книгата во прашање - додека ги сфатат пораките од книгите низ чии редови минале како зомбија, доцна е - веќе ги направиле истите грешки, а детството завршило.

Во ваква ситуација, кога треба да лажат, децава или ќе ископаат некој текст од интернет, кој ќе биде крајно несоодветен или пак ќе побараат помош од постар член на семејството, кој крајно неволно на хартија ќе ги исповрати сите романтичарски клишеа што некогаш ги чул за важноста на книгата, за убавината на буквите и за тајната - на што учителките доживуваат оргазам; по што малото ќе мора убаво сето тоа да го препише или да го научи на памет. Како и да е, тоа е бесценет тренинг за лажење во животот.

Затоа, ако сакате искреност, дајте им теми од типот: „Зошто на момчињата, кои вообичаено наопаку ја превртуваат цела училница, глас не им се слуша секогаш кога учителката доаѓа на работа со убаво и длабоко деколте и притоа, често се наведнува за да запише или покаже нешто, што ним ни најмалку не им е јасно?“ или „Зошто девојчињата, кои имаат добиено секоја недела, одеднаш сакаат да вежбаат и не можат да престанат да се смеат, кога ќе се појави нов, згоден наставник по физичко?“ Во спротивно, молк! Да не чујам ниту една поплака кога ќе ви кажат дека ја имале напишано домашната за книгата што ги водела низ животот, но токму во тој миг слетал голем вселенски брод во нивниот двор и додека излегле да се поздрават со вонземјаните, Хари Реднап влегол нечујно низ прозорецот и им ја украл тетратката.

„Македонско“ - македонски речник

2011-11-29T13:03:00.021+01:00

Не знам дали има некој што не се нервира од помакедончувањето на странски зборови, преку додавање наставки карактеристични за македонскиот јазик или пак членување на номинативната форма. Многумина мислат дека така звучат поинтелигентно, ама мене искрено ми е смешно. Затоа се решив да отпочнам еден „македонско“ - македонски речник, кој ќе биде надополнуван постојано. Добредојдени се сите ваши примери, преку коментари, твитер, фејсбук, гугл+, електронска пошта, гулаб писмоносец итн.

френд - пријател
аксесоар - додаток
фолуер - следач
селебрити - славна личност
креира - создава
импутира - внесува
експортира - извезува
инпортира - увезува
принта - печати
атачира - прикачува
аплоудира - крева
даунлодира - симнува
форвардира - препраќа
шерува - споделува
рефрешира - освежува
апдејтира - обновува, дополнува, ажурира
паблишува - објавува
аднува - додава
лајкува - му се допаѓа
чекира - се пријавува
имбедира - внесува
с’рвеј - анкета, истражување
геп - дупка, јаз
бјути - убавина
мејкап - шминка
сетап - подесување
екстерен - надворешен
интерен - внатрешен
маус - глувче
букмаркира - обележува
процесуира - обработува
компајлира - составува
тајмлан - временска линија?
продукт - производ
бренд - марка
адвертајзинг - рекламирање
апрувира - одобрува
комитова - се обврзува
блондинка - русокоса
бринета - црнокоса
тренди, фенси - модерно
логира - најавува
меморабилија - сувенири
асајнира - доделува задача, задолжува
нотес - бележник, тефтер
њуз - вести
ламентира - жали
дедицира - доделува
буџетира - планира
денса - танцува
клабер - (се бара превод)
хејтер - критичар или мрчатор
таргетира - цели
балансира - воспоставува рамнотежа
кулира - си ужива
публикува - објавува
ресетира - почнува од почеток
спамира - малтретира со електронски пораки
конфирмира - потврдува
делегира - доделува задачи на други
менаџира - управува
аџастира - прилагодува
таб - јазиче
шопинг - купување
лимитира - ограничува
трипува - си замислува, халуцинира (буквално или преносно)
лузер - губитник (човек кој нема среќа)
фолира - се преправа
ивент -настан
сугерира - предложува
имплементира - спровердува
дерогира - нарушува
маркира - обележува
кежуал - лежерно
авериџ - просек
онлајн - на интернет
аванс - капар, плаќање однапред
енвајармент - околина, животна средина
ауткам - исход
мечирање -
кореспондира - одговара
креира - создава
квартал - четвртина, четиримесечје
имплементација - примена
хај - под дејство, издрогиран
даун - нерасположен
аџасмент - подесување
тригер - прекинувач, каписла, повод
екстрахирање - вадење, извлекување
калибрација - подесување
се фолира - се преправа
трики - сложено, зезнато, комплицирано

Благодарност до сите оние што се решија или ќе се решат да придонесат за овој потфат.

Бугарски пасоши

2011-11-27T18:50:00.005+01:00

Попладнево, некаде на фб налетав на слики од Софија, од редиците Македонци кои чекаат да го добијат својот нов, бугарски пасош. Отсекогаш ме фасцинирал тој феномен, па малку прочепкав и уште малку се распрашав...

Сега да отидете во МВР во потрага по пасош, ќе ви побараат лична карта или извод од матична книга на родените (заедно со л.к. од родеител), а ако моментално не живеете во државава, доказ за тоа дека родителите ви биле Македонци. Сепак, пасошот со себе носи државјанство, што не е мала работа. Од друга страна, на Македонците, Бугарија им нуди пасоши со едноставна изјава во која потврдуваат дека се Бугари, дека нивните родители се чувствувале како Бугари и дека нивните баби и дедовци се чувствувале како Бугари.

Во текот на овие неколку години откако почна манијата, имам налетано на луѓе од различни профили кои се пофалија дека имаат добиено таков пасош. Некои тврдеа дека им требал за патување, други за работа, трети за кола и поевтина регистрација, а некои дека им одел добро со комодата. Секако, меѓу нив имаше и од оние што акаат по секој митинг и протест, потпишуваат писма и споменари за заштита на името, а има и такви кои пекаат: „Ај да го смениме името, за да можеме да патуваме“.

Дали има некој толку испиен во умот што мисли дека Бугарија, една од најсиромашните земји во ЕУ го прави тоа што го прави зашто не може да го поднесе вашето страдање, т.е. неможноста за одење на одмор без да извадите виза или немање поевтина кола? Дали некому не му е јасно што всушност се случува во процеост на тивка асимилација? Бугарите веќе на неколкупати во Европарламентот повикаа на блокирање на македонското зачленување во ЕУ, сè додека не се решел проблемот со дискриминацијата на бугарското малцинство.

По разно-разни основи, во земјава, откако Бугарија ја изел руски мрак по Втората светска војна и падот на фашистичката влада, останале одреден дел Бугари, исто колку што и потоа незабележително пребегнале. Доколку секој од нив стапил во брак со Македонци и нивните деца да ги земеме како автентични Бугари, денес во Македонија не би имало повеќе од 5 илјади, што е занемарлив процент. Но, според она што се слуша како неофицијална информација, ефективно, во државава живеат преку 20 илјади Бугари (по двојна националност) и нивниот број незапирливо расте (Бугарите уште им создаваат вештачки крајни рокови за да го забрзаат процесот - уште оваа година, па уште оваа година, па уште оваа година...).

Замислете што ќе се случи кога таа бројка ќе стане 100 илјади! Европратениците веќе нема срамежливо да настапуваат, туку ќе истапат со официјално барање - огромното малцинство да се признае за трет државотворен народ, да се воведе јазикот како официјален и да им се исправат неправдите. Нормално, дотогаш нема никакво влегување во евроатлански организации, макар и денес да го смениме името. Сосема е ирелевантно што тие 100 илјади не знаат да бекнат еден збор на бугарски јазик, настрана од шундот што го гледаат по турбо-фолк телевизиите, официјално потпишале дека се чувствуваат како такви!

Тогаш би сакал да ги видам како ќе се оправдаат дека пасошот им требал само за патувањето на Тринидад, работата во Боцвана или да си купат џип за 38, наместо за 40 илјади евра. Тогаш ќе сакам да им ги видам лицата на оние што беа „закочени од патриотите“ во нивниот напредок, а всушност самите ја сечеа гранката на којашто сите седиме; но и на големите македонски патриоти кои обвиткани со знамиња славеа 20 години независност, победа на кошаркарите, сенешто, а во џебот срамежливо криеле бугарски пасош - и тие ќе треба да кажат од кого всушност го бранеле името, додека го продавале за грст левови? Е, ама тогаш ќе биде доцна!

P.S. Има некои што навистина се чувствуваат како Бугари и ним никој не може да ги прекори, оти нема заебанција со национално чувство - или го имаш или го немаш. (Исто ја разбирам и постапката да предизвикаш меѓународен инцидент врз база на новооткриеното национално чувство за да повлијаеш на судска одлука за старателство.) Други пак, како во една твитер-преписка што ја имав, се гордеат со вадењето пасош, оти: „....ја сакав нашата држава. но еднострана и невозвратена љубов, па решив да ја прекинам врската. веќе не ми чуе. ќе се курвам!“ Но, за сите останати, морам да прашам - како не ви е незгодно?

Дискриминацијата како ексклузивно женско право

2011-11-27T10:21:00.002+01:00

Ја имав таа (не)среќа да бидам воспитан да ги гледам сите луѓе како еднакви, т.е. да ги занемарувам разликите меѓу нив во општествен контекст (вклучително и според тоа дали половиот орган им виси или не) и поради тоа, секогаш тргнувам од позицијата на еднаквост. Единствен исклучок од ова правило се моментите во кои станува збор за заемни територијални претензии од сексуален вид, но тоа е друга приказна.

Пред некој ден напишав пост за дискриминацијата на мажите во продавниците за евтина облека. Нормално, тоа беше приказна со затскриен шеговит тон, од проста причина што знам дека се работи за преостаната облека од некои магацини во Турција, т.е. тоа е сè што останало, а згора на сè, не ми чуе Александар Долгополов (или беше Винокуров?) што се продава во продавниците за облека, барем додека постојат оние парчиња што јас сакам да ги носам. Но, реакцијата што ја добив од неколку жени, ги надмина и моите троларски очекувања.

Меѓу другото (објаснувања за корелација помеѓу понуда и побарувачка, задоволување на интерес и сл.), бев тагнат и во објаснување на линк на фб, за девојка што е присилена да се омажи за некој што ја силувал, доколку сака да излезе од затвор. Тоа изгледаше токму вака: „Приказна за уште еден дискриминиран маж. Наместо оваа ФЕМИНИСТКА! да се омажи за кутриот напален човек што ја посакува и ја бара за жена (и покрај тоа што веќе е женет, тој НЕ е себичен како неа!), таа решава да лежи во затвор заедно со НЕГОВОТО! дете, производ на силувањето. Упс! На љуубовта која тој и’ ја дал.“

На ваквите обиди за предизвикување гилт-трип, јас би одговорил со зборовите на големиот Тупак Шакур: „...единствениот начин на кој го живеам својот живот е да преземам одговорност за тоа што го правам јас. Не знам како да бидам одговорен за сè што направил секој (црн) маж, не знам“. Оти, ако јас треба да се чувствувам виновно за секој идиот кој некогаш силувал за да ја затскрие импотенцијата или пак што си ја тепал жена си од немоќ, тогаш и жените треба да се чувствуваат виновно, на пример, за постапките на стадото или племето на Чарлс Менсон, кои се подеднакво гнасни како и самиот тој. За среќа, општеството функционира на принцип на лична одговорност, а не на колективна, полова.

Откако го расчистивме тоа, да расчистиме уште нешто. Никогаш не сум рекол дека не постои дискриминација кон жените - напротив, одамна пишав дека женските борци од македонската историја ни оддалеку не се испочитувани онолку колку што треба, прв мрчам кога ќе чујам дека жени се отпуштаат од работа само затоа што забремениле или пак кога на интервју им се поставува прашање дали се мажени и дали планираат да имаат деца - оти тоа не е ничија работа! Но, дискриминација постои и кон дебелите луѓе (сум го почувствувал ова на своја кожа многупати во минатото), кон грдите, кон луѓето со различна сексуална определба, кон оние со хендикеп и во принцип кон секој што отстапува од „нормалното“. Во колку повеќе групи спаѓате, толку полошо за вас.

Исто така, заборавете на логиката - кој повеќе е дискриминран, оти ако се бориме за еднаквост на секој поединец, тогаш и најситната дискриминација е погрешна и крај на приказната. Доколку некој инсистира на одењето по овој пат, би сакал да го прашам, што правиме со религиските институции кои отворено и догматски пропагираат нееднаквост на половите, во ситуација кога некои од најжестоките бранители на воспоставениот систем се жени? Што да правиме со фактот што еднаш се скарав со добар пријател, поради тоа што ми кажа дека ја скршил девојка му од ќотек, по една недела врска, оти го изнервирала; а неколку дена подоцна ги видов повторно заедно, среќни и насмеани и таа прва побрза да се поздрави со мене?! Не зборуваме за жена која нема избор оти сите нешта се исповрзани со сопругот (имот, деца, финансии, живеалиште), туку независна жена со добра работа и повеќе од убава плата, која била во врска со него една бедна недела! Зарем треба да кажам дека си го барала?

Така, лека-полека стигнуваме до примерите на дискриминација на мажите. Постои ли некој што ќе ми каже дека нема чуено за случаи кога, истоветно како при дискриминација на жените, на маж му биле побарани сексуални услуги за да добие вработување, услуга или разно? (Потсетување за мажите - не сите жени изгледаат како фантазиите на кои мастурбирате, некои можат да наликуваат и на вашите баби и да се на позиција од која ви зависи нешто големо во животот!) Дали некој ги нема забележано огласите за работа во кои се бара исклучиво „девојче за работа“? Не сите луѓе сонуваат да бидат директори, ете, некој можеби сака да работи во бутик и можеби има 10 пати подобро чувство за мода отколку некоја што по цели денови игра солитер и го колне секој муштерија што ќе влезе низ врата, меѓутоа, таа ја имала среќата да се роди како девојче! И на крајот, семејното насилство. Нешто што е за осуда во секоја ситуација, но во ниту еден случај не се става акцент на мажите кои се малтретирани (физички и психички) од своите сопруги. Имав комшии кои што се слушаа преку 7 ридови и 7 планини при нивните домашни битки. И секогаш, без исклучок, мажот јадеше ќотек. Можеби поради фактот што жена му беше двојно погабаритна од него, не знам, ама памтам дека неколку пати го имав видено со видливи знаци од насилство на лицето. И тој никогаш нема да признае што му се случило, оти во патријархалното општество, срамота е да те тепа жена ти! А сепак, тоа не е ни за нијанса помалку страшно отколку да беше ситуацијата обратна. Никој не треба да живее со страв во сопствениот дом и сопственото семејство.

Лично сум убеден дека феминизмот, како движење, кога ќе се доближи до остварување на зацртаните цели, како и секое друго движење што ја надживеало потребата, ќе започне да се бави со барање на влакна во јајцата, за да се одржи во живот (траги од вакво однесување веќе се наѕираат), што на крај ќе разултира со своевидна борба за превласт. Не сакам жените да бидат подредени, ама не сакам да бидат ниту надредени (освен во гореспоменатата ситуација со територијални претензии). Оттаму, сметам дека постоењето на маскулизмот е апсолутно оправдано (да, ова е вистинско движење), како противтежа на феминизмот, за на крај, еден убав ден, да се избориме за вистинска еднаквост, кога никој човек нема да биде дискриминиран, вклучително и поради гениталиите.

Животот кучешки

2011-11-26T16:55:00.003+01:00

Го почитувам Кочо Рацин. Човекот се залагал за слободна Македонија, еднаквост на сите, но можеби најважно од сè бил папучар „пар екселанс“ и цел живот живеел во заблуда дека со пишување може нешто да смени. Нормално, продолжувајќи ја успешната македонистичка низа, бил цвикнат од соборец на кој нешто не му било по мерак кај него. Само што една работа целосно ја утнал....

Прееска си ја рецитирав во глава „Денови“ и гледајќи го ѕверот од куче што го имам во двор, сфатив дека животот на песовите всушност е многу поедноставен од нашиот. Не се секираат за сметки, впечатоци, работа, ставови, романтика, политика, општествени текови, пари, живеалиште, култура, музика, сенешто. Важно им е само да имаат храна, вода и куќичка во која ќе можат да се свиткаат во студените ноќи. И толку!

Ако си куче, ти станува здодевно спиењето, се будиш во 3 по полноќ и лаеш во неопределна насока. Ти се може! Поминува мачка на 10 метри од твоја територија, ја збркуваш и потоа одиш и си глодаш некоја коска, онака лежерно. Ќе дојде поштар, знаеш дека во денешно време не носи убави вести, туку само сметки, па ќе ја искршиш оградата додека си замине. Доаѓа некој непознат кон дворот и за тоа ќе разберат и жителите на Горно Мелничани. И тука некаде ти се заокружува животот. Сè останато ти е рамно, од тука па до крајот на светот (до оградата).

Затоа, извини Кочо, ама чинам дека комплетно ја имаш промашено метафората на крајот од третата строфа во „Денови“. Колку само помоќно ќе звучеше - ај пуст да е, пуст да би останал, животот човечки!

Скопје се гуши

2011-11-25T17:01:00.004+01:00

Немам возачка дозвола. Не ни планирам да имам. Поради ова, до сега, разни тетки и останати луѓе на кои мојот живот апсолутно не треба да им е преокупација, многупати ми имаат кажано дека било срамота да немаш возачка. Причините зошто немам, ќе си ги задржам за себе, но тие прекорни муабети се она што ме натера да размислам за проблемот со воздухот во Скопје, откако сите почнаа да паничат затоа што сега и преку бројки, знаат колку им е за нигде воздухот што го дишат еве веќе цел живот.

Веднаш штом се расчу дека постојано може да се следи квалитетот на воздухот во градот во кој живее речиси половина од населението во Македонија, граѓаните почнаа да кликаат, да гледаат вести, да праќаат гулаби писмоносци, во исчекување на следното мерење. Резултатите беа и се загрижувачки, а чинам дека ќе останат такви уште долго време.

Што сторија луѓето во паниката? Нормално, му пратија абер на градоначалникот да си го среди воздухот, оти, нели за тоа е платен. Ова е подеднакво глупаво како дваесет луѓе да изнајмат хотелска соба наменета за двајца, да пушат цигари три дена, непрекинато, без да отворат прозор и потоа да му се јават на менаџерот на хотелот и да му пекаат дека им е многу зачадено!

Тој пак, во стил на типичен политичар, ја ублажува паниката. Немало тешки метали, главно прашина било. Не дека не е убаво да дишеш прашина место кислород, ама од толку коли што се во секојдневна циркулација (знаејќи го квалитетот на бензините и староста на моторите), малку е невозможно да нема олово во златниот скопски воздух.

Сепак, во случајов, градоначалникот не е и не може да биде одговорен. Неговите одлуки влијаат на квалитетот на воздухот максимум до 5 проценти (сечење дрјва, регулација на индустриски капацитети и сл.), што е исто колку што влијае и секојдневна употреба на цигари, дезодоранси, клима уреди итн. Порано имало многу повеќе фабрики кои работеле со полн капацитет, а воздухот не бил олку ужасен. Виновни за состојбата, сакале да признаеме или не, сме ние!

Условно ќе земам дека Скопје со сателитите има околу 600 илјади жители (оти не можеме да се преброиме). Ако секое семејство има по еден автомобил, тоа се 150 илјади возила. Секако, знам и семејства во кои секој член има по еден. Ако ги додадеме и такси возилата, автобусите, камионите и оние нерегистрирани крнтии од пред Првата светска војна кои се возат на диво (и работат на јаглен), тогаш имаме проблем со 200-250 илјади моторни возила.

Во култура во која е срамота да се возиш со некој на совозачко, срамота е да те вози жена, срамота е да не знаеш да возиш, а не е срамота да одиш во продавницата на 300 метри од дома со кола, каков очекуваме да биде воздухот? Познавајќи луѓе на кои им е гнасно да се возат со автобус, кои мислат дека точаците се за будали и за кои пешачењето е подеднакво апстрактен поим како што се титулите за Тотенхем, сигурен сум и дека не заслужуваме подобро.

Но, гледајте на светлата страна на работите. Науката, за 20 години, сигурно ќе биде доволно напредната и сигурно ќе постојат евтини, а ефикасни гас-маски со кои нашите деца ќе можат да си играат безгрижно во парковите и по игралиштата низ Скопје.

Пријатели

2011-11-24T19:26:00.003+01:00

Во младоста, имав цела класификација на пријателствата - другари, пријатели, познаници и слични подмножества. Како што стареев, а косата белееше (а подоцна и паѓаше), сфатив дека целиот тој опсежен систем можам да го земам и да го фрлам во најблискиот контејнер. Некој човек или ти е пријател или не ти е. Средина, нема!

Пријателот ти е соборец. Со него не се плашиш да тргнеш во битка (од кој било вид), затоа што знаеш дека ти го штити грбот. Постојано те покрива од непријателски оган, а кога ќе згусне, доаѓа крај тебе, на првата борбена линија. И знаеш дека ќе остане како поддршка, без разлика колку трае битката, против кого се води или зошто.

-Со пријател можеш да зборуваш на сите теми, затоа што ништо не страшно, срамно или забрането;

-Пријателот секогаш ќе те ислуша и ќе ти ја плесне вистината во очи, дури и кога таа боли;

-Ако си намерил некоја глупост, ќе те посоветува да ја прескокнеш (иако му е јасно дека ќе си останеш на своето по секоја цена). Откако ќе ја направиш глупоста (а ќе ја направиш!), повторно ќе биде тука за да те извади од дупката;

-Кога си во врска со некој што не е за тебе, пријателот ќе ти дава димни сигнали и ќе мавта со знаменца, сè додека го сфатиш тоа, а ако не сфатиш, на крајот ќе те седне и ќе ти каже сè од а до ш, без зашеќерување. Не затоа што не сака да бидеш среќен, туку затоа што не сака да направиш грешка за која ќе жалиш до крајот на животот;

-Кога убаво ќе го изреметиш, со збор, текст, видео или интерпретативен танц, нема да се налути, туку ќе се изнасмее заедно со тебе, оти му е јасно дека му мислиш добро и секогаш се залагаш за неговата благосостојба, дури и кога не го гледа тоа;

-На пријателот никогаш не му е тешко да се извини кога ќе заебе работа;

-Пријателот никогаш нема да те заборави кога ќе му тргне во животот;

-Пријател е оној што никогаш нема да те разочара.

Сфатив дека имам пријатели што се бројат на прсти. Но, тие навистина се пријатели и затоа ги сакам. Да се живи и здрави уште 144 години.

Што има на дното од Македонија?

2011-11-24T12:46:00.003+01:00

Уште не можам да се соземам од смеење. Некаде по социјалниве мрежи забележав линк до статија во он-лајн изданието на „Дневник“. Одличните BBC снимале нов документарен филм, а нашите новинари ни пренесуваат еден сегмент, за „чудо на природата на дното од Антарктикот“.

Дури и ако ги имате преспано сите часови по географија во петто одделение, во денешно време постојат бројни пребарувачи, кои ќе ви откријат дека Антарктик е континент, еден од седумте на планетава. Следствено на тоа, како копнена маса, тој не може да има дно! Арктикот, од друга страна, не е копнена маса, туку едно големо парче смрзната вода, но повторно - нема дно! Зошто? Затоа што тоа е името на северниот пол. Она што има дно е Северниот Леден Океан. На спротивната страна од планетата се наоѓа т.н. Јужен Океан, составен од делови од 12 мориња околу замрзнатиот континент.

Сега, мене ми е страв, некој да не започне да плива удолу од Мариово или Горно Мелничани, затоа што, којзнае што ќе најде на дното од Македонија....

Каде за Крајот на светот?

2011-11-23T17:00:00.004+01:00

Штом ќе започне веселото ѕвечкање на петардите по улиците преполни со ѓубре, тоа е сигурен знак дека се ближи Новата година во моето село (и помалото и поголемото). Но, оваа Нова година е различна од сите што претходно биле дочекани, оти, можеби оваа ќе е последна. Па, оттаму, најглупавото прашање во универзумот - каде за Нова година? - ќе треба да се замени со - каде за Крајот на светот?

Деновиве одново слушам ултра глупави муабети за 2012 година, поточно за фамозниот 21 декември. Нумеролозите тврдат дека тоа да ти била некоја магична комбинација од единици и двојки што ќе доведе до стврднување на јадрото на планетава, исчезнување на магнетните полиња кои нè заштитуваат од радијацијата од Сонцето, по што, сите ќе се испржиме како глувци. Или во најмала рака, некоја варијација на тема!

Но, тоа не е сè! Ако сте испиени во умот, тогаш во 2012 година:

-На 21 декември, денот на кој на Маите, Инките, Ацтеките или Инуитите им снемало камен за делкање календари, Земјата ќе се подреди во совршено права линија со Сонцето и центарот на галаксијата, што нужно ќе предизвика изместување на сенешто и големи зулуми;

-На 21 декември, неутрино честичките од Сонцето ќе оживеат, ќе станат понезгодни од севернокорејски политичари и ќе ја растргнат суштината на сè што е жив свет на планетава;

-На 21 декември, ќе се врати Исус од пазарење и ќе си ги наплати сите долгови;

-На 21 декември, ќе се случи вториот прелет на неверојатната планета Нибиру, која ќе ни донесе коледари, што ќе ни ги испијат душите;

-На 21 декември, Анунаките, нашите вселенски господари кои во антиката изградиле сè, од пирамидите до античките нуклеарни централи во Вавилон, одново ќе загосподарат со човештвото и ќе ги истребат сите што не гледаат шпанско-турски серии;

-На 21 декември, џиновски астероид, планета, ѕвезда или цела галаксија (можеби со крајно идиотско име како Меланхолија) ќе се појави од никаде и ќе ја удри планетава, ефективно претварајќи ја во џиновско Мариово;

-На 21 декември, океаните ќе зовријат, земјата ќе се тресе, мртвите ќе станат од гробовите, а живите ќе се престорат во охриѓани и ќе им го наплаќаат воздухот на овие што одново решиле да дишат;

-На 21 декември, Тотенхем ќе освои титула.

А знаете што ќе се случи на 22 декември? Еден куп луѓе ќе се разбудат далеку побогати, откако претходно ги ползувале глупавоста и идиотизмот на овие што прашуваат - каде за Крајот на светот?

Агитација за баба ми Трајанка

2011-11-22T17:57:00.004+01:00

Уште од своето раѓање во 1933 година, баба ми Трајанка имала само еден сон - нејзиниот блог да биде прогласен за „Блог на годината“ во Македонија, за 2011 година, т.е. првиот пат кога блоговите се сфаќаат посериозно во нашата држава. Нешто слично, откако јас почнав да гледам телевизија во детството, правејќи си паралела со Американците, имав сон еден ден да го запознаам Претседателот. Сега, соништата на обајцата можат да се остварат, но потребна е вашата помош.

Од денес, па сè до 10 декември, на ОВОЈ сајт во тек е гласање за сајт на годината. Една од категориите (со реден број 7) е и категоријата „блог на годината“. Откако ќе кликнете на линкот, во празното поле си ја впишувате мејл адресата, кликате „прати“ и за неколку секунди во сандачето ќе добиете линк од кој можете да гласате во секоја категорија, најмногу три пати. Еднаш со 10 поени, еднаш со 6 и еднаш со 2. Дури да гласате во сите 8 категории, тоа ќе ви одземе најмногу 5 минути од животот. На крајот не заборавајте да кликнете на копчето „гласај“.

Јас би ви бил крајно благодарен, доколку, како на Евровизија, на овој блог, блогот од баба ми Трајанка, му доделите 10 поени, во категоријата број 7 - „Блог на годината“. Останатите гласови распоредете ги по свое убедување, затоа што ова, нели, е демократска држава. Попатно, би ве замолил да го споделите овој пост, да го ретвитнете, плуснете и сè друго од социјалните мрежи што ќе ви падне на ум. Ветувам дека еден ден ќе ви се оддолжам за оваа добрина.

Сполај ви добри луѓе и однапред ви благодарам, ако не за мојот сон, тогаш барем за помошта при исполнување на сонот од баба ми Трајанка....

Е-книга: „Последниот македонски хакер“

2011-11-22T10:11:00.003+01:00

Доаѓа време во животот на секој човек, кога мора да ги дигитализира своите дела. Така и јас, решив да направам електронска верзија од втората книга, која излезе некаде во средината на 2008 година, како дел од едиција. Овојпат со малку изменета содржина, поточно со пологичен избор на раскази, ова е „Последниот македонски хакер“.

(Клик на сликата за преземање)

Особена благодарност до Илија Илиев-Струмјан, кој направи редизајн на корицата и графички ја уреди книгата.

Илустрацијата на корицата, по вторпат ја отстапи Дарко Велкоски.

Дискриминација на мажите!

2011-11-21T21:06:00.003+01:00

Пред малку бев во продавница за облека, во која сите производи имаат иста цена - 200 денари. Купив 5 парчиња или токму онолку колку што купувам во 2 години. Се приврзувам кон облеката, сакам да е удобна и кога ќе фатам да ја носам, не ја попуштам дур се искине. А, кога купувам, влегувам, одбирам и бегам, оти процесот на купување не ми е баш најомилен.

Облека како облека - се кине по некое време. Оттаму, логично е ако најдеш нешто евтино, а удобно, да си го купиш во истиот миг. Етикетите од Турција кои не се отстранети имаат цена од приближно 30 евра, па си претпоставив дека: облеката е „од стара колекција“, има некој погрешно зашиен внатрешен шев, радиоактивна е или разно - но, кога мајка ми вели дека сè се пере, немам причина зошто да не ѝ верувам.

Во принцип, облеката одлично си ја извршува функцијата за која е наменета, за многу мали пари. Подобра капиталистичка логика - здравје! Но, продавницата во која се продава е на површина од преку 200 метри квадратни, а внатре, од густо поредените редови со закачалки, само 2 беа со облека за мажи.

Не ги изброив редовите, но по слободна проценка, по сеќавање, процентот на застапеност на облеката за мажи беше помеѓу 1 и 4 проценти. Во еден од аглите забележав и нешто облека за деца, но главно, сета облека беше женска.

Каде се маскулистите да реагираат за ваквата неправда и очигледна дискриминација на мажите? Одбивам да верувам дека во светов се произведува помалку облека за мажи, дека мажите не сакаат да се облекуваат по ниски цени или пак дека не сакаат да имаат поголем избор од: дуксери, тренерки и по некој залутан пар фармерки. Едноставно кажано, мажите се запоставени во овој сегмент, не им се посветува ни приближно доволно внимание и мора да се изборат за правична застапеност. И ако на време не се избориме за искоренување на неправдата, таа ќе стане уште подрастична, сè до мигот кога ќе влезете во продавница и веќе нема да има ништо за мажи, а најдоброто на што ќе можете да се надевате ќе биде нешто што се вика унисекс. Дали сакате да живеете во таков свет? Јас не.

Зошто сме толку проклети?

2011-11-21T14:13:00.002+01:00

Пред златното време на интернетот, не само што многу гледав телевизија (имав телевизор), туку и најчесто телевизорот беше пуштен во позадина, да вреви додека правев нешто сосема неповрзано. Неброени пати имав налетано на некоја отворена програма, со тема - состојбата на улиците во Скопје; во која се јавуваа луѓе на возраст помеѓу 70 години и смрт и се жалеа како не можат да добијат пресуда за имот од 2,4 метри квадратни во некое бачило близу Горно Мелничани, затоа што неколку децении се тужат со брат, сестра, тетка или четврти братучед. Отсекогаш велев дека нема да дозволам да бидам вплеткан во нешто толку тривијално, затоа што сите недоразбирања можат да се решат со договор, особено ако се работи за роднини. Арно ама....

Си имав еден дедо, кого го сакав најмногу на светот. Кога умре, во наследство на сите свои деца им остави подеднаков дел од имотот, без разлика со кого имал несогласувања, а со кого подобро му одел муабетот - оти секогаш сите ги сакаше подеднакво. Тие пак, се договорија така како што се договорија, човечки, за ползување на благодетите од имотот. Не се нешто големи, ама па затоа се доволни за да создадат страшни несогласувања.

Сега се покажа дека една од страните значително отстапувала од договорот, криејќи ги деталите од сите останати. Мене, искрено и не ми е толку важно, но мајка ми е крајно навредена. А настаните се отидени преку точката до која можеш да се договораш. И следствено на тоа, неминовно е настанувањето на некоја општа караница, по што, секогаш доаѓа и тужење, судење и заглавување во парници до четврто колено.

Зошто сме толку проклети како народ? Зошто не можеме да си стоиме на зборот, дури и кога се работи за ситни нешта? Јас немам чуено за некој што немал барем еден случај во пошироката фамилија со тужби поради несогласување за имот, наследство и сл. А, ако не можеме да се разбереме со најблиските, како ќе се разбереме со сите останати?

Охрид: Литар воздух - 1 евро

2011-11-20T11:01:00.003+01:00

Синоќа, со одлука на најсветата пресвета столица и советот од четирите барски столчиња на Охрид, беше воведен новиот ценовник за користење на најквалитетниот воздух на планетава. Отсега, задоволството да ги полните белите дробови во рајот на Земјата ќе ве чини едно евро по литар.

Одговорните лица во чија надлежност спаѓа и оваа одлука, ни изјавија дека неодговорноста на аџиите кои доаѓаат во најпрекрасниот град во овој сончев систем, а можеби и пошироко, ги надминала сите граници. Тие доаѓаат само за да го дишат воздухот, при тоа не оставајќи ниту денар за вода, храна, влезници по цркви, пијалаци, дискотеки, закупнина за лежалки, бензин, паркинг, струја или какви било сувенири. А, воздухот всушност бил најскап. Оттаму, најлогичниот чекор кој можел да се преземе бил токму овој.

Просечниот човек во денот вдишува околу 26 илјади пати и во оптимални услови троши околу 14 илјади литри воздух. Доколку штеди и го вдишува секој втор здив, тоа се сепак 7 илјади евра, кои ќе се слеат во градските каси. Исто така, ќе се наплаќаат и здивовите направени од домашните миленичиња, кои посетителите евентуално ќе ги донесат со себе. Од оваа мерка нема да бидат изземени ниту сопствениците на имот во Охрид, кои не живеат постојано во градот и следствено не се претплатени на воздухот. Кога можеле да купат имот, можат да си дозволат и да платат за воздухот.

Но, не е сè така црно. Најсветата пресвета столица и советот од четирите барски столчиња изгласаа и бројни попусти. Во продажба ќе бидат пуштени припејд ваучери со различни количини воздух кои ќе можат да се купат насекаде низ универзумот; постојат попусти за групни посети, како и за подолготраен престој (диши 10 дена, плати 9), а воздухот ќе биде апсолутно бесплатен за деца на возраст од зачнување до 8 месец бременост.

Доколку некој се обиде да влезе во Охрид со сопствена боца кислород, ќе биде доживотно протеран и ќе му се забрани повторното дишењето на најпрекрасниот воздух. Во одредени случаи на повторен обид за престап предвидени се и казни затвор, за што е склучен договор со затворот во Линфен, Кина, каде што престапниците ќе мораат да дишат исклучително загаден воздух. Секој обид за шверц со боци кислород ќе биде казнет со смртна казна со затварање на носот со штипка.

„Шупељка“ Константин Миладинов

2011-11-19T12:33:00.003+01:00

Една од најубавите македонски песни од 19 век.

Ушче ко си беф малечек,
От клас си писка напраиф.
Со неја свиреф, подскаквеф,
И по зелени ледини
Си трчах по преперуги.

Достигне други години;
Да свира мило ми беше.
Радосен свирка напраиф
И со моите другари
Играф со срце весело,
Трчаф по поле широко,
Шетаф по гори високи
И низ езера поминаф.

Сега се други времина;
Ја сега нејќу да трча,
Не ми е мило да шета,
Ни сака игри другарски.
Сега шчо ми је најмило,
Дружба да има шупељка,
Да најда место високо,
Под ладна сенка д’боа:
Пред мене поле широко,
Под ноѕе рече да течит,
Над глаа ветар да шумит;
И ја на д’бот навален
Да свира со шупељката
Как ќе ме учит срцево.

Паѓање

2011-11-18T23:39:00.004+01:00

Пред некој саат, со еден пријател бевме на кафе во еден локал (кој овде ќе остане неименувам, за да се заштити идентитетот на подолу споменатиот лик). Само што стигнав таму, доаѓа келнерката со неговата нарачка, ја прима мојата и тргнува назад со послужавникот. Во тој миг се сопна на една ташна оставена на подот и онака филмски се испружи колку што е долга.

Почекав десетина секунди, да видам да не се повредила, а кога стана и замина, зедов да се смеам. Онака, од срце. И тогаш забележав дека не само што е засрамена, туку е и малку навредена.

Имам паѓано не знам колку пати во животов: на снег, на планини, од точак, по скали, на прав пат и речиси без исклучок, ко по правило, секогаш има некој во близина да го засведочи тој чин. И секогаш, откако ќе видат дека не ти е ништо повредено, освен можеби егото, сите си се смеат. За кусо, и јас почнувам да се смеам.

Но, има и луѓе кои се лутат. Никогаш не ми било јасно зошто. Прво, изгледа смешно. Второ, си можел да се повредиш, а си ја избегнал опасноста. Трето, си успеал со невниманието, несмасноста или разно да ги насмееш тие околу тебе. Четврто, не ти останува ништо освен да се насмееш со нив, прославувајќи го станувањето.

Мислам дека е така поради тоа што физичкото паѓање е метафора за фигуративното (многу посуптилна и подобро изведена отколку на пример во „Меланхолија“). Едни луѓе живеат со мислата дека подемите и падовите се составен дел од приказната и знаат да се насмеат на своја сметка. Други пак мислат дека хуморот и смеата се резервирани исклучиво за туѓата несреќа. Жал ми е за нив. Искрено.

Незнаењето е благослов

2011-11-18T13:59:00.002+01:00

Кога си бев малечок, светот беше прекрасно место. Во цената секогаш беа вклучени сместувањето и исхраната, здравствените услуги, како и рекреативните активности. За сето тоа, моја обврска беше да правам апсолутно ништо. Сè што сакав и правев го нарекуваа хоби, а обврските - еднакви на нула. Купот песок во дворот изгледаше како највисоката планина, бетонската патека еднаква на Маратонското поле, а качувањето во кола и одењето каде било, се чинеше како највозбудливата авантура....

Понекогаш, гледајќи ги сите нешта што се случуваат, а не треба; но и оние што не се случуваат, иако треба; се прашувам, ако си ги задржев наивноста и глупавоста од детството, колку ли само ќе ми беше полесен животот денес?

Немаше да ме интересира кој што рекол, на која било тема - тоа ќе беа само некои неразбирливи мумлања од чудни луѓе. Немаше да се нервирам кога политичар ќе излаже - колку проклето редундантна реченица. Ни малку немаше да се потресувам од неправди кон недолжни луѓе. Ќе си свиркав секогаш кога ќе се расправаше за идеали, ставови, морални вредности, љубов, религија....

Работната недела од 6 дена ќе ми беше целиот свет. Станувам, одам на автобуска (или половина час ја одмрзнувам Пезетката), патувам до на работа и потоа 10 часа сечам свински полутки. Доаѓам дома, ја пцујам жена ми што го загорела ручекот и потоа со восхит седнувам пред телевизорот и зјапам во 3-4 последователни шпанско-турски серии со македонски призвук. Се радувам што „децата си се нашле“, а оној лошиот го снашла тешка судбина, оти така му требало. За сето тоа време потполно и безусловно ја игнорирам жена ми, со која сум заглавил поради фактот што не знам да наместам кондом. Ја презирам, ама срамота било да се разведуваш.

Првиот викенд од месецот (или вториот - зависи колку ми доцни платата од 9,4 илјади денари) се наоѓам со пријателите во кафана и се оставаме до 4 наутро. Лазам до дома и ја млатам жена ми затоа што била загрижена за мене. Ја презирам и понатаму, ама легнувам со неа, зашто жена си е жена, не можеш секогаш да пребираш. Останатите викенди се за по дома, оти веќе нема пари. Ама барем има репризи од сите шпанско-турски серии одеднаш.

Единствената музика која ме трогнува е онаа „на кирилица“, што би се рекло, од кај браќата Срби. Само во неа реално се опишува животот, во прекрасните текстови кои ги опеваат оние моменти кога нејзините гаѓи имале црвена боја, ама после немале, оти тој ја изневерил, а таа ги соблекла и запалила цигара. Тоа се тие високи уметнички дострели надополнети со беспрекорна мелодија од која ќе се наежиш и не можеш да не испиеш гајба пиво. Концерти се за будали, освен кога доаѓа некој мајстор од рангот на: Цеца, Аца или Сека (низава малку потсетува на флипер кога тилтува), во дискотека во Горно Мелничани. Тогаш, ако треба и се позајмуваат пари!

Сите купуваат мобилен телефон, купувам и јас. Сите ставаат интернет дома, ставам и јас. Убаво е тоа. Си копаш бавчи на монитор, си кликаш на наслови што содржат смајли, нешто за цицката на Кејти Пери што избегала од дома, си пишуваш коментарчиња со капс лок (ако може на латиница), си стискаш лајкчиња на фејсбук и си разгледуваш слики од жени што не ги знаеш. Нешто можеби ќе се ќари. Никогаш не се знае....

Арно ама, некој ѓаол ме натера, уште пред повеќе од две и пол децении, да бидам љубопитен, да ме интересира како функционираат сите нешта и, што е уште поважно, зошто? Иако понекогаш ми е жал што е тоа така и животот стана бескрајно комплициран, знам дека ако си останев апсолутно глупав немаше да запознаам ниту еден од вас, до сега, но и отсега. А тоа е едно нешто за кое навистина ќе ми беше жал.

Зошто „Меланхолија“ е ултра глупав филм

2011-11-17T17:15:00.006+01:00

Не знам како поедноставно да го објаснам ова, ама не можам да си дозволам некој в лице да ме прави будала, а јас да му аплаудирам. Синоќа пишав една куса критика за еден од најглупавите филмови што некогаш сум ги гледал, на што добив контра аргументи дека научната фантастика била на секундарно место, т.е. не била толку важна. Во ред, воопшто нема да го гледаме како научна фантастика, иако тој елемент е движечката сила на дејството. Но, повторно, имаме проблем.

Во приказните мора да има логично објаснување за нештата. Не можеш да ги исклучиш законите на физиката, како и кога ќе ти падне на ум, само затоа што си мрзлив и не си истражил доволно. За да можат џиновски планети да вртат како џандарска кола и нивното доближување да нема никаков ефект врз Земјата, треба: да живеат во универзумот на Хари Потер, т.е. да постои магија; сите ликови да се на тешки дроги, без исклучок, т.е. да халуцинираат; или пак да се работи за сон. Арно ама, ова да ти беше во „реалноста“.

Дури немаше ниту да биде толку страшно да постојат олкави пропусти во здравата логика, доколку се правеше муабет за тоа, некаде во позадина, а не сите ликови постојано да беа опседнати токму со оваа тема. Сите посочени недостатоци на здравата логика од синоќешниот пост можеа да се решат со еден потег - планетата наместо да биде толкава, да беше колку Месечината. Ударот ќе го стореше истото, сите среќни и задоволни и мртви. Вака, Ајнштајн се превртува во гробот.

Еве што ќе се случеше доколку филмот имаше поинаква тема, но исти сфаќања за логиката:

-Ако „Меланхолија“ беше филм за готвач во некој ресторан, тој за готвење ќе користеше течен азот, наместо шпорет;

-Ако ова беше филм за падобранци, тие ќе паѓаа нагоре, секогаш кога ќе посакаат;

-Ако беше филм со моторџии, сите ќе возеа скутерчиња до 50 кубици;

-Ако „Меланхолија“ беше биографски филм за Џими Хендрикс, тој ќе свиреше на тромбон;

-Ако „Меланхолија“ беше филм со супер херои, Супермен ќе леташе под земја;

-Ако „Меланхолија“ беше порно филм, дијалогот повторно ќе беше во преден план, а сексот секундарен, затоа што не е најважен.

А, ако нештата така лесно може да се прогласат за секундарни, тогаш сите филмови отсега, па натаму, може да се одвиваат во бела соба. Оти околината не е најважна.

P.S. Штета што еднорозите од Венера не дотрчаа на време. На тој начин, оваа катастрофа сигурно ќе беше одбегната.

Богот Ѕе натсинхронизиран

2011-11-17T14:06:00.003+01:00

Долго време се прашував - што ни требаше ова зло, наречено натсинхронизација? И никако не можев да најдам одговор, сè додека на МТВ не видов најава за емисија, со растрчани водители по тревни полјани, кои ни соопштија дека одат по стапките на македонскиот врховен бог Ѕе. Токму тогаш небото над мене се отвори и сонцето ми ги расветли сите дилеми!

Како држава сме влезени во некоја фаза на манија, во која мораме да докажуваме оти сме први во сè. Сигурно и Гоце Делчев најпознатата мисла оригинално ја формулирал вака - јас светот го разбирам како поле во кој првиот дојден ќе биде прв послужен!

Македонските телевизии се преплавени со натсинхронизиран шунд. Речиси 90 проценти од луѓето со кои сум во комуникација ги гледаат овие ремек-дела. Како што еднаш пишав, не само што преку ѓубрињата од турска продукција се всадуваат здрави морални вредности кај младата популација, не само што глумата е екстремно лоша (оригиналот и она одозгора), туку, можеби најголема штета предизвикува сакатењето и касапењето на македонскиот јазик (истото ќе се случува доколку се натсинхронизираат и филмови со врвен уметнички дострел - тоа не прави многу разлика).

Од памтивек, филмовите од македонско производство се причина број еден за денешната состојба на говорниот јазик во Македонија (за ова Ѓоко Бушавиот има напишано одличен есеј), а за да се надополни сликата, неопходни беа македонските профили на Џеврие, Хасан-бег и останатите културни дејци. Пред некој ден начекав сцена во која, мртов пијан турскосериец, потпрен на шанк, разговара со некоја кокошка. Раскажува добри 5 минути за некој што умрел, ама многу го сакал. Во тие 5 минути, кажа: всушност, бидејќи, го гледав плашејќи се, треперев итн., повеќе одошто јас велам во една година. Лично, моментов ме фасцинираше, оти турскосеријциве очигледно многу подобро поднесуваат алкохол од нас, обичните смртници, кои во таква ситуација имаме потешкотии да изустиме и една, непрекината реченица.

Тоа е генијалноста на преведувачите кои го пропуштиле оној час што се вика адаптација. Од деца, преку професори, до затвореници и пијаници - сите се користат со истиот речник - кој е помал или еднаков на речникот од преведувачот. Во таква ситуација, овие изрази од литературниот јазик стануваат своевидни карикатури, кои ќе започнат да се користат како шеги (додека замре младотурскава револуција) и потоа ќе останат заборавени, како архаични зборови и изрази од кои просечниот говорител ќе се срами.

Ама мора, едноставно мора да има причина што се натсинхронизира сè што некогаш било снимено во некој турски подрум. И има! По 100 години, долго по Третата светска војна, кога најголем дел од архивите ќе бидат уништени, археолозите ќе ги најдат единствените копии од ова вредно наследство токму на македонски јазик, од што ќе можат да заклучат дека ние сме ги држеле Отоманите 500 години поробени, т.е. дека сме први на Балканот, Европа, Мала Азија, малку поголемата Азија, Африка, а можеби и пошироко (се бараат докази за тајната врска со Инуитите).

Тоа мора да бил тајниот план на античко-македонскиот врховен бог, Ѕе. Ќе се крие во тревните ливади, ќе вирее под некоја карпа со векови, сè додека не дојде неговото време, за повторно да завладее со светот, како некогаш, уште пред настанувањето на Земјата.

Јас само чекам, по примерот на св. Јуриј Гагарин, некој од овие генијални преведувачи да го преведе името на овој бог над боговите на англиски. Сигурно ќе се вика Peekaboo, the great!

„Меланхолија“ или како залудно да потрошите два часа од животот

2011-11-17T01:13:00.004+01:00

Тукушто го изгледав „Меланхолија“. Во мигот кога заврши, посакав да си ги ископам очите. Во текот на целиот филм бев во исчекување дека нешто страшно ќе се случи (или барем одвратно) затоа што секој коментар на кој налетав, поврзан со филмот, навестуваше нешто потресно. Арно ама....

На почетокот да расчистиме една работа. Можеби авторот сакал низ слики да зборува за дуалноста и дисбалансот помеѓу приказните на двете сестри, можеби сакал да зборува за изолацијата и депресијата, можеби дури сакал да си прави слајдшоу со музика од мртви Германци - и сето тоа е во ред. Знае да снима, потрошил и доста пари на компјутерска графика, а има фатено и неколку квалитетни кадри. Но, во мигот кога ќе се решиш да правиш научна фантастика, би требало, ако ништо друго, да се консултираш со астроном. Не мора ниту да е професионалец, некое дете што чита за ѕвездите и што друго се случува на небото, ќе биде доволно.

Ако ја имавме таа среќа, на татко му од Ларс вон Триер да не му пукнел кондомот пред 56 години, изминативе два часа ќе можев да ги поминам правејќи нешто поумно, како на пример неподвижно да зјапам во една точка од ѕидот. Тоа сигурно ќе имаше повеќе смисла.

Научна фантастика гледам откако знам за себе. Имам видено милион сценарија во кои Земјата е пред уништување, во фаза на уништување или одамна уништена. Во сите тие филмови и серии, без разлика колку биле лошо изведени визуелно, приказната имала смисла. Така на пример, кога станува јасно дека е крајот, во човечката психологија е сите да започнат да ги прават најниските работи кои некогаш им паднале на ум, но не ги сториле поради страв од последиците. Нема последици, следствено на тоа, сите убиваат, силуваат, палат, ограбуваат - но сето тоа е попусто. И не постои човек кој ќе остане смирен, без разлика колку е продуховен, депресивен или луд. Во природата ни е да паничиме!

Во случајов, тоа е најмалку важно. Она што мене ме извади од кожа е навредата на интелигенцијата на гледачот. Кон Земјата се приближува планета дваесетина пати поголема од неа или нешто поголема од Нептун. Кога такво чудо ќе се приближи, макар и на оддалеченост приближно на онаа помеѓу нас и Месечината, ќе се случат земјотреси, цунами, масовни воздушни турбуленции, губиток на атосферата и следствено на тоа вакуум и крај на целиот жив свет. Ама не! Не само што си помина како мома со стомни сред село, туку застана, сврте и се врати. По која логика?! Дури и да поминела доволно далеку за да не нè осакати, гравитацијата сепак е доволно голема за да ја повлече планетава со себе, во насока спротивна од Сонцето. По кусо време, некаде по одминувањето на орбитата на Марс, сè започнува да мрзне и повторно - крај на живиот свет.

Ама, ајде ќе речеме дека некој фрлил магија и планетава со најглупавото име во историјата (ако некој астроном некогаш смисли вакво име, треба да се самозапали како будистички свештеник кој протестира против поскапувањето на бензинот!) одеднаш се сетила дека ги има заборавено клучевите кај Сонцето, па веднаш тргна назад за да си ги прибере. Се приближува, а гревчињава ја гледаат низ стапче со жичка. Џек Бауер го решава проблемот со самоубиство, а овие зјапаат во сината топка која е крајно диспропорционално претставена - планета со толкава големина, на толкава близина ќе го прекриеше цело небо. Ама погодете што - никој не ќе беше тука за да го види тоа. Атмосферата ќе беше согорена многу пред ударот во Земјата. За последната, пластична сцена, подобро да не почнувам. Да соберевме 5-6 деца од улица и да им дадевме дрвени боички за да ја анимираат, сигурно ќе изгледаше пореалистично.

Никој, никогаш нема да може да ми ги врати овие два часа од животот. Знам. Но, можеби некој ќе може да ми каже - што магија беше фрлена на мостот, та не само коњите, ами и електричната количка за голф се исплаши од поминување?

Сево ова нема да важи, доколку се докаже дека Ларс вон Триер морал во последен миг да го смени насловот на „ремек-делово“, затоа што работниот наслов, „Идиократија“, веќе бил зафатен.

[Продолжение - Зошто „Меланхолија е ултра глупав филм]

Почитувам министерско џиуџицу

2011-11-16T21:09:00.002+01:00

Кога си бев малечок, дете си бев болежливо. Ми се воспалуваа крајници, си патев од бронхити и гнојни ангини. Речиси и да немаше месец во кој не примав барем по две терапии од по 7 пеницилин и кристал инјекции. Толку време имам поминато по амбуланти и болници, што дел од првите спомени во животот ми се сврзани со чекалници.

Некаде околу пладне гледав вести и чув дека министерот за здравство, среде ноќ, влетал во ненајавена инспекција на болница. Таму начекал доктори што спиеле и медицински сестри со цигари, внатре во просториите на болницата. Со себе не понел медиуми, посетата не ја најавил никому (затоа што во олкава држава и од неформален муабет во кафуле ќе дознаат 49,7 проценти од граѓаните што ќе се случува, пред тоа да се случи!) и токму затоа ги фатил тие што ги фатил. По долго, долго време, јас бев позитивно изненаден од функционер во Македонија.

Од детството помнам многу случки кога при влегување во ординација кај некоја од нашминканите лекарки со лоша фризура, бев пречекуван со полн пепелник и воздух подеднакво квалитетен со оној во некоја отоманска чајџилница во 18 век. И кога ќе се закашлав, а таа без да ме погледне ќе констатираше дека повторно сум се разболелел, веќе знаев дека ќе ја крене раката за да ми потпише уште една пресуда - нови 7 игли!

Дури и на 6 години, кога ме однесоа во Државна болница, за да ми ги извадат крајниците, по операцијата, забележав една од сестрите како си пие тутун во ходникот, во одделение каде што има само деца кои главно имаат проблеми со грлото, носот или дишните патишта.

Секој што ме познава или барем ме читал некогаш, знае дека се залагам за либерализација на законот со кој се забранува пушење во локалите (и кога сум пушач и кога не сум), главно затоа што сметам дека никој не оди во паб, бар, кафуле и сл. за да спортува, туку да се фрли на пороци, главно алкохол. Меѓутоа, никогаш не ми беше јасно, дури и кога тоа беше дозволено, како здравствените работници се осмелуваа да пушат на места каде што се лекуваат болни луѓе?

Намерно го одложив малку пишувањето на постов, за да ја видам реакцијата на социјалните мрежи. Според очекувањата, главно се смислуваат шеги за постапката. Но, човекот навистина доби многу, барем во моите очи, изведувајќи проверка онака како што треба да се изведе - на неподготвено. Не мислам дека е толку страшно што доктори спиеле, оти секој што работел трета смена знае колку е тешко да се остане буден ако си уморен; а и доколку нема потреба од доктор во мигот, нема зошто да не биде одморен кога ќе се јави потреба - секогаш има кој да го разбуди. Но, пушењето цигари во болница е друга приказна. И тоа од луѓето што треба да се грижат за тебе, кога ти е најтешко. Тоа би му дошло исто како готвачот во вашиот омилен ресторан на исто место да ги подготвува храната и вештачкото ѓубриво за нивата.

Искрено се надевам дека ова нема да е изолиран случај и ваквите проверки ќе го подигнат, барем за нијанса, квалитетот на здравството.

Единица мерка прегратка

2011-11-16T15:26:00.003+01:00

Сосема случајно, пред неколку дена, открив една необична работа за себеси. Имено, јас сум човек кој не сака многу-многу да се гушка, т.е. прегратките ги чувам за точно одбрани луѓе. Тоа е она што го знаев. Она што не го знаев е дека потсвесно и без никакво планирање, прегратките секогаш имале различно времетраење....

Без разлика дали се работи за романтична или пријателска прегратка, постојат моменти кога некого допираш, како поздрав и толку, се тргаш назад. Наспроти тоа, постојат моменти кога прегратката трае долго, понекогаш и повеќе од минута, а тоа ти изгледа покусо од една секунда.

Пријателите и љубовите исчезнуваат, секогаш кога ти е многу добро или многу лошо во животот. Сум ги почувствувал и двете. Знам дека секој има најмногу пријатели кога е во средината, кога е заглавен во тажниот просек, затоа што тогаш сите те гледаат како некој близок. Но, кога ќе згусне или пак ќе ти тргне во тоа што го правиш, остануваат малкумина околу тебе, оние на кои вистински им значиш и нема да се исплашат од тоа што ти се случува.

По серија случки сфатив дека грстот луѓе што можам да ги наречам вистински пријатели, и пред да ми се случат овие фкултуации, ми влегувале во онаа група со која кога ќе се гушнеш, гушнато е! Како да сум знаел уште од првиот миг кога сум ги запознал.

Од друга страна, сфатив дека сè уште не сум ја почувствувал онаа прегратка во која сакам да ги проживеам сите преостанати денови....

Велес, честито нова Топилница!

2011-11-15T16:40:00.004+01:00

Во прво комунистичко, кога било планирано да се гради топилница за олово-цинкова руда во Македонија, имало страшни лобирања од велешани, таа да биде подигната во нивниот град, поради работните места што ќе се отворат. Кој воопшто во тоа време размислувал дека нешто толку тешко како оловото може да го преплави воздухот? Денес, потомците на тие велешани се борат со последни сили против рестартирањето на Топилница, имајќи ги во спомените (и во генетскиот материјал) последиците од работењето на првата.

Во Велес се одржа протест против рестартирањето на Топилницата. Помнам дека некој од твитерџииве се обиде да наметне чувство на вина затоа што ние, скопјаништа, сме биле на твитер-ајвар. Не знам како поедноставно да го кажам ова, ама мене, тој проблем воопшто не ме тангира. Исто како што на велешани последна мисла во главата им била - зошто токму покрај Волково да поминува скоспката обиколница? Или пак можеби некој отиде да застане да протестира заедно со оние луѓе кои живеат недалеку од скопската рафинерија за нафта и тврдат дека децата им се болни секоја втора недела? Со сета почит, но тоа е локален проблем, со кој ќе морате сами да се справите.

Забележав и паралели со #protestiram. Можеби има мали сличности. На пример, за време на протестите, кога луѓето во недоумица и полни со гнев излегоа на улица и дремеа таму, некои беа на работа, на други им беше премногу топло, на некои им студеше, а на четврти пак не им се имаа погодено Марс и Сатурн во правилната куќа. И наскоро, енергијата спласна, а протестите замреа. (Јас пак ветив дека ќе престанам да следам што се случува со „движењето“ во првиот миг кога ќе забележам дека некој започнува да сонува за политичка кариера. Многумина велат дека тоа било во ред и дури дека било нормално, но мене ми е смачено што во 20 години независност на Македонија, од секој поголем протест кој започнал од некои искрени побуди, на крајот добиваме само 2 до 3 пратеника во некој иден состав на парламентот - а нештата си остануваат исти!)

Сите понатамошни споредби се неосновани, оти се работи за дијаметрално спротивни проблеми - настан што се случил и настан кој допрва ќе се случува. Првиот бил нечија грешка, недостигаше преземање одговорност. Вториот веќе е намерен настан, во кој однапред се знае кој ги носи одлуките.

Лично ми беше интересен еден одговор на покана, издаден од министерство, официјална, државна институција. Се говореше дека граѓаните давале поддршка за одредена политичка гарнитура, неколку изборни циклуси по ред и поради тоа постапките на институцијата секако се во ред?! Нема потоа што да се бара одговорност или не дај боже да се критикува некоја институција или дел од неа. Логично. Оттаму, ако живеете во општина во која локалната, централната и секоја друга власт била масовно поддржана, од мнозинството граѓани, тогаш веќе сте дале дозвола за одлуките кои се или ќе бидат донесени во ваше име. И тоа е логично.

Којзнае, можеби новата Топилница ќе биде направена по сите светски стандарди и ќе испушта апсолутен минимум тешки метали во воздухот, почвата и водата. Сепак, ако ништо друго, психолошките ефекти ќе ги осакатат велешани. Кога ќе се изгориш на олово и цинк, ќе почнеш да дуваш и на калиум.

Всушност, јас не бев сигурен што ќе се случи со таа топилница, сè до денес, кога на вести чув дека медиумската кампања на компанијата што сака да ја рестартира ќе биде водена од најдобрата маркетинг агенција во Македонија - не најдобра во смисла на рекламните спотови, слогани и сл., затоа што не сум компетентен да ги оценам сите, ниту пак сите сум усепал да ги видам - туку најдобра од аспект на тоа што сите проекти за кои водела кампањи или се успешни или се на добар пат да успеат. Што би се рекло, имаат речиси 100 процентен успех. Значи, ги бива дечките!

Е па, Велес, честито нова Топилница. И среќно!

Говор на омраза?

2011-11-15T11:23:00.004+01:00

Никогаш во животот не сум му отишол некому дома или во дворот за да му кажам дека е глупав, идиот, нечовек, (вметни квалификација по избор) и сл., дури и кога го заслужувал тоа, дури и кога си го барал. Едноставно, немам потреба. Од друга страна, ако некој дојде кај мене дома и ми каже такво нешто, нормално дека ќе му вратам четири пати пожестоко, без разлика дали тоа е продавач на правосмукалки, случаен минувач или непознат сторител.

Кога првпат почнав да пишувам на интернет, уште бев млад. Тогаш, не бев доволно упатен за проблемите со троловите. Несреќно одбраната платформа на оф.нет, како никоја друга во светот, дозволи доаѓање на орди тролови кои директно и недвосмислено ги негираат: мојата држава, мојот јазик, мојата нација, а следствено на тоа и мене. И не зборувам за негирање во форма на научна дискусија, туку токму како што тоа изгледа - со тролање и навреди. Младост-лудост, па лесно потпаднав на дел од провокациите и вратив со иста жестина. (Подоцна во животот си ја научив лекцијата - тролови најдобро се суредуваат со игнорирање и оттаму дојде до тоа да има модерација на коментарите на овој блог.)

Пред малку го прочитав натписот на Глобал војсис, за „говорот на омраза“ помеѓу Македонија и Бугарија. Во тој текст е посочен блогот на брат ми, @DarvelMK, како еден од блоговите што често се служи со говорот на омраза. И како за белја, од сите нешта што тој емотивно ги доживеал и искажал преку тастатурата, авторот на оригиналниот текст се фатил за моментот со кражбата на фотографијата од мојата семејна архива.

Во тој случај, на бугарската википедија беше објавена статија за Цветко Христов, еден од моите прадедовци од Присовјани. Месец дена претходно имав обид да започнам статија за тројцата браќа војводи од фотографијата, но по впишувањето на основните податоци и моето заминување за Струга, за да ги истражам деталите од нивните животи, генијалните администратори на нашата википедија ја имаа отстрането целата статија. Тогаш ми стана јасно дека попусто се трудиме и со деца не се садат тикви. Ама, затоа, на бугарската пишува дека овие луѓе биле бугарски војводи. (Ама, овој самоуништувачки ген кој си го носиме е приказна за некој следен пост....)

Случајот се разреши откако реагирав до администраторите на тамошната википедија, на англиски јазик и им се заканив дека ќе ги пријавам кај главните администратори (откако одбија да ја отстранат), поради тоа што дигитализацијата претставува своевидно авторско дело и покрај тоа што фотографијата потекнува од 1903 година. Но, погодете што? Овие настани доведоа до уште една посета од неканетите гости во мојот двор. Ми пишуваа коментари дека сум бил одроден потомок на големи луѓе, предавник, бугар во заблуда и сл. Звучи познато?

Никогаш не сум бил за вербални конфликти без потреба, за навредување луѓе кои не ми сториле ништо, омраза без основа, итн. Но, исто така не можам да се согласам со неолибералните срања кои се темелат на „сврти го другиот образ“. Повлекувањето во мигот ги смирува страстите, но кога доволен број пати ќе се повлечеш зад линијата, на крајот ќе отпаднеш преку работ на светот! Можеби, кога ќе ми бидат приложени докази од барем една друга земја која ќе дозволи на тамошен сервис да биде негирано целото нивно постоење, ќе размислам, дотогаш, ќе си останам на ставот дека ова е уште едно претервуање од епски пропорции!

Од една страна, се бориме за слобода на говор, а од друга страна кога на куп навреди ќе се одговори со соодветен речник, тоа станува говор на ормаза? Говорот на омраза е директно сврзан со контекстот. Ако јас излезам на улица и на случајно одбран минувач му речам деген, тоа ќе биде говор на омраза. Но, ако тој ист човек ми влета во двор и ме нарече - монголоидна комунистичка фабрикација, тогаш бидете сигурни дека називот „татар“ ќе биде само природен, одбранбен рефлекс.... Оти кога некој ќе ви ја побара раката, треба да му го дадете средниот прст.

Биди сељак!

2011-11-14T20:30:00.003+01:00

Пред некое време се најдов во недоумица. Како што обично бива, маките беа поврзани со жена. Не можев да проценам дали една девојка која од поодамна ми се допаѓа е благо наклонета кон мене или пак халуцинирам. Решив да прашам неколку пријатели. Одговорите кои ги добив беа, медиумски кажано, фрапантно скандалозни, на граница на сензационални!

Речиси без исклучок, т.е. со само еден исклучок (или помалку од 10 проценти од испитаниците), сите ме советуваа, народски кажано, да бидам сељак. Во превод, ова значи дека јас треба да ја игнорирам, да се однесувам грубо, ефективно да ѝ покажам дека не ме интересира и дека немам никакви чувства за неа, за таа да се заинтересира за мене.... Што е уште поинтересно, поголем број од луѓето со кои зборував беа жени.

Со оглед на тоа што уште од раѓање живеам во Волково, не би требало да ми е никаков проблем да бидам сељак. Арно ама, како што искуството ми покажа, не можам, дури и кога се трудам, да се однесувам така со луѓето кои ги сакам, најмалку со жените. Што знам, можеби е до воспитувањето, ама чинам дека имам преголема почит за да се однесувам како кретен.

За да ги следам до крај советите на пријателите, јас требаше да ја сменам својата суштина, да направам детален план, со елаборат и нацрти, да потрошам еден месец од животот само на тоа, при тоа преправајќи се дека ич не ми чуе за тоа што се случува. На крајот, можеби ќе завршев со девојката во прашање. И што потоа?

Во ситуација кога ви е потребен сељак спроти вас за да бидете заедно, после се чудите што ќе бидете несреќни цел живот? Ако е потребна глума за да почнете да бидете со некого, што останува за понатака? Што кога ќе излезе вистинското лице на виделина? Ќе глумиме среќна врска пред луѓето надвор, да не ни се смеат, а штом ќе останеме сами, секој во своја соба и очи да не си видиме до следното излегување....

Еднаш, ми се случи да се однесувам со едно девојче како сељак, но ненамерно. Не ми беше ни паднато на ум дека јас и таа треба да бидеме заедно. И погодете што? Се вљубила во мене. И не само тоа, мислам дека најмногу ме сакаше од сите жени до сега. Убавко девојче, пријатно и згора на сè ѝ светнуваа очите секогаш кога ќе ме видеше. Можеби поради тоа, тогаш првпат (и последен) направив нешто без да имам причина за тоа. Си велев - а, што ако има нешто, а јас само не сум свесен за тоа? Иако ми е јасно дека секогаш знам дали има, уште по првите 4 секунди муабет....

На крајот ја повредив, затоа што не почувствував ништо што треба да почувствувам. И ден денешен ми е жал за тоа. Ама пак од друга страна, што ако јас останев со неа, затоа што така е најлесно, затоа што тоа е начинот на кој функционираат огромен број луѓе или пак за да не ја повредам? Ќе поминеше време, јас немаше да ѝ посветувам ни приближно доволно внимание, таа ќе се чувствуваше запоставено, јас ќе бев несреќен и ќе барав други нешта со кои ќе се занимавам, само за помалку да бидам со неа, по што и таа ќе станеше несреќна.... Која е поентата да си со некого, ако не се радуваш од сè срце секојпат штом ќе го видиш? Која е смислата во тоа да си покрај некого, ако не би го превртел цел свет само за да го видиш уште еднаш? Која е целта на врската со некого, доколку не би си ја продал душата на ѓаволот, само за да биде твој?

Размислив за советите, но не ни почнав да ги применувам. Не можам! Не знам како. Сентиментално-роматнично копиле сум се родил, такво и ќе умрам. И кога ми се допаѓа некој, ќе најдам некој чуден начин да му го соопштам тоа. А, ако се изгорам, чудо, ни прв ни последен пат. И онака, за да дојдеш до најголемото богатство, мора да поминеш низ многу мочуришта. Ако запреш кај првото грне со два златника во него, тогаш и најобичниот куп земја ќе ти изгледа како најголемата планина на светот.

А и не се случува секој ден да размислиш за качување на жичарницата на Водно, само поради нечија насмевка....

Скопје, 13 Ноември, Водно, фрапантно!

2011-11-13T16:45:00.005+01:00

На денешен ден, пред точно 66 години, во Скопје, Бугарите биле набркани од партизаните. Денес е 13 Ноември, празник на главниот град, но и на цела Македонија, бидејќи ако не беа тие луѓе што се бореле против фашистичкото ѓубре, тогаш можеби никој од нас денес немаше да биде овде или пак каде било на друго место....

Најстариот компас на светот

Овој ден, обично вљубениците во природата го прослауваваат со искачување на врвот Љуботен, на Шар Планина, кој по некоја случајност е насликан на грбот на градот Скопје. Мене, ете, не ми дозволија да купам билет, оти сум немал чизми, иако нема ниту абер од паѓање снег, и покрај тоа што секоја планинарска акција се држи до правилото - секој е одговорен за сопствената безбедност и оди на сопствена одговорност. Сепак, дискриминацијата против луѓето без чизми, продожува со несмален интензитет.

Дали жители на Центар (или не дај боже Аеродром) смеат да пијат вода?

Со ограничени логистички ресурси и кусо време за планирање, сè што ви преостанува е да тркнете до Водно, ридот со силна желба за растење и надеж дека еден ден ќе биде вистинска планина. Секако, си го погазив зборот дека никогаш нема повторно да се искачам, поради револтот од градењето рингишпил, но со оглед на тоа што се најдов во друштво на едно исклучително убаво девојче, некако тоа престана да биде толку важно.

Слика прва. Се качуваме по скаличките покрај онаа црква во Капиштец, за да ја фатиме патеката кон Средно Водно. Во 10 часот наутро, еден човек на возраст помеѓу 40 и 50 години, флека пијан, си го извадил и моча на средина од скалите. Кога се приближивме поблиску, овој веќе имаше завршено и се тетеравеше надолу. Поминуваме покрај него, а тој застанува и ми вели: „Како сте, господине?“, додуша, малку развлечено и крајно ароматизирано, но заклучокот си стои - дури и кога се попијани од Ирците, водњанци се класа луѓе. Се чини дека и продавачите во продавниците за спортска опрема треба да поднаучат нешто од нив (се надевам не делот со пиењето)!

Угоре патот милина. Сончево, пријатно, жолти лисје на земјата, благо ветерче, патека на која нема никој.... Но, штом ќе дојдеш до Средно, се соочуваш со наезда од туристи, кои пристигнале со повеќе коли одошто има на сите паркинзи во Скопје, во работен ден, како и неколку автобуси. И сите си чекаат ред за жичарницата. Сигурно логиката оди дека овие што се потат се греота. Арно ама, ако мислиш дека убавината на некој врв е во самиот врв, а не во патешествието до него, тогаш и онака немаме што да дискутираме во животот.

Ана во реклама за вода

За разлика од некои дамнешни времиња, кога во неделите вриело од луѓе по патеките, денес и од Средно до горе сретнавме само 4-5 луѓе. А кога пристигнавме на врвот, не можеш место да фатиш на клупите. Спортски народ, знае како да запали кола.

И веќе одамна престанав да зборувам против жичарницата. Нема поента. Таму е, функционира, нека функционира. Ама не можам да го премолчам однесувањето на туристите. Јасно ми е дека не можат да имаат планинарска етика, затоа што планинарењето им е последна мисла во главата, ама можат барем да имаат основна култура. Зарем вработените горе се должни да го чистат нивното ѓубре? Зарем мислат дека не е ништо страшно сите отпушоци да ги фрлат на новопоплоченото плато до крстот? Зарем е толку тешко да поминеш 2 метра и да го фрлиш најлончето од цигарите во кантата? Можеби тебе не ти изгледа страшно пуштањето по ветер, меѓутоа, ако дојдеш 10 пати во годината и го сториш истото, а покрај тебе, во денот дојдат уште 100 слични овци, тогаш за една година таму ќе има еден куп отпадоци. Ова веројатно е најголемата причина зошто се противам на „урбанизацијата“ на пристојните места во Македонија. Откако „граѓаните“ ќе добијат пристап до нив, за година до две стануваат депонии. А некогаш беа толку убави....

Тогаш се сетив на оној натпис на украинските автобуси: „Го сакам Скопје, ги чувам новите автобуси“. Јас не го сакам Скопје (отсекогаш било премногу наѓубрено како за мој вкус), но никогаш не сум ни помислил да откорнам дел од пластиката, да скршам светилка, да го украдам чеканчето за кршење стакло во итен случај или пак да започнам да чкртам по седиштата - како што тоа го прават моите соселани од Скопје. Ако ништо друго, барем затоа што јас треба да се возам во нив. Јас сакам само дел од луѓето кои живеат во Скопје (копирајт @LittleLadyIda) и токму поради нив вреди да се живее овде и да се оди на оние места на кои никогаш не би отишол сам.

Јуриј Гагарин и Франклин Рузвелт прогласени за светци?

На крајот од денот, сè останато е фрапантно занемарливо....

Водич за однесување на персоналот во продавниците

2011-11-12T18:01:00.004+01:00

Денес, како и секое селско дете, се качив во автобус и лека-полека отидов во градот да си купам нешто што ми треба. Прошетав по неколку продавници и продажни салони и речиси да немаше место каде што сериозно не се изнервирав.

Како што е редот, прво отидов да си ја платам сметката за телефон. Поради одличната организација на салонот во ГТЦ, автоматски јабана ми отидоа 25 минути од животот. Да се разбереме, моето плаќање со сите придружни процедури од типот на потпис, примо-предавање пари, поклонување и салто наназад, трае точно 2 минути. Ама, некако ја имам среќата секогаш да застанам зад некој што уште не ја разбира разликата помеѓу мобилен и фиксен телефон, ама видел дека жабата ја крева ногата кај коњите, па си рекол, зошто и јас да не се потковам? Випу, коцкастото редење на шалтерите е крајно лоша идеја, затоа што треба да вежбам борење за да чекам во ред. Уште полошо е што сите шалтери се отворени за секаква работа, наместо да има место назначено за ставање кредит од 23 денари, друго место за купување телефони и склучвуање договор и трето и четврто за најголем дел од корисниците кои дошле за да си ја платат сметката, по можност пред да остарат.

Следно, патики. Отсекогаш сум бил фан на Рибок. Ми лежат на нога, квалитетни се и иако крајно ги злоупотребувам со трчање, акање по планини и пешачење од неразумни пропорции, никогаш не ми се скинале под година и пол, а можат да слушат и преку 3. И сега, почна да застудува, па велам да си земам некои потопли. Влетувам во Словенија спорт, затоа што секогаш имаат Рибок и знам дека цената се движи од 3 до 3 и пол илјади. Нормално, сите изложени модели се 42, а јас носам 46. И откако разгледав, чекам вработен да прашам од што имаат број, готов да им ги тупнам парите. Сите вработени фокусирани на едно раскрекано детиште дојдено со родител или старател. „Неќам вакви, па овие се премногу бели, овие не се доволно бели, па од овие пола број помал, а од овие пола број поголем....“ Продавачиве растрчани, отвараат кутии, му принесуваат модели, а принцот одмавнува со рачињата. За тоа време, јас дремем пред патиките 15 минути. Најпосле, му отидов на еден и му велам - да не лутам, кажи ми од оние патики (му покажав на цел рафт со високи патики) дали има 46, од кој било модел? - Тргна натаму, попатно малиов нешто му рече и овој пак се закопа во кутиите да му бара патики. Е па, погоди што? На крајот тој ќе ти каже - ќе размислиме - и ќе си замине. Овојпат си заминав јас. Само затоа што некој не е облечен во костум и носи брада, не значи дека немало да ти направи промет за 5 минути, по што ќе си пиел кафе на раат. Сега, ќе размислам.

Следно, Веро. Ми требаше само едно нешто од таму. Едно. Го најдов за 30 секунди и трк на каса. Арно ама, пред мене тетка што купувала намирници за следните 4 Нови години. Влече со себе 9 колички, полни до врв. И сите други 3 каси преполни. Немаат експрес каса. Нормално, во Македонија никој не ни помислува да те пушти затоа што носиш само едно нешто со себе и ќе си окапеш уште 20 минути гледајќи како касиерката работи. Барем да беше поубава.

На крајот, Рамстор. Им пазарам таму, затоа што ми даваат попусти. Не дека се нешто страшно големи попусти, по некој денар минус, ама ме прави да се чувствувам важен. Плус, имаат експрес каса, до 3 производи. Секогаш е проодна! Арно ама, овде ми требаа повеќе нешта, та си тргнав по регуларна постапка. И што да ви кажувам! Треба да се напише цел правилник:

-Чаршафите кои се дел од некоја наградна игра не се ставаат непосредно до касите, затоа што таму има тепачка кој каква боја да земе. Навистина не сакам да се туркам со тетките што собирале купони два месеци, само за да поминам. Ќе ме смачкаат како болва!

-Не сакам да добивам купони, тетратчиња од Мекдоналдс, флаери и сличен промотивен материјал по автоматизам. Сакам да ме прашате, за да ви кажам не! Мојот паричник не е корпа за отпадоци.

-Треба да постои некоја физичка пречка за одделување на купените нешта од два последователни потрошувачи. Колку и да сакам, не можам 30 прозиводи да напикам во ќесите за 10 секудни, а при тоа уште и да платам.

На крајот, ова важи за апсолутно сите продавници, од каков било вид. Сè додека сензорот на врата не започнал да свири при моето излегување, да не ви текнало да ме прашате што имам во ранецот или пак да ми речете да го оставам на врата. Се имам карано со професор на тема - ќе носам кратки панталони сè додека им се дозволува на студентките да доаѓаат со крпче завиткано околу газот; најмал проблем ми е да се скарам со некој што работи на каса и ништо во животов не ми зависи од него.

Јас си ги ценам парите што сум ги заработил и сакам да бидам третиран како човек. Ако тоа ви е премногу тешко, цела среќа постојат и други продавници. А јас немам никаков проблем да одам и километри пешки, за да го добијам тоа што го сакам. Барем времето наместо во дремење како мисир пред вас, ќе го поминам во пешачење.

Глупост која нема никогаш да се повтори

2011-11-12T12:10:00.003+01:00

Понекогаш ме боли глупавоста на луѓето. Последно такво нешто беше вчерашното лудило со пишување единици насекаде, небаре врнеа од небо. Социјалните мрежи наликуваа на дневници од дрводелско школо или градежно, отсек ѕидање....

Веројатно тоа е во природата на човекот - да бара значење во безначајните нешта. Па така, за да го оправдаат своето постоење, нумеролозите (ова е побескорисна професија дури и од астролог) извадија теорија за магичноста на цртичките со бројна вредност еден, па нивното укажување на крајот на светот, поместувањето на оската на Меркур, навестување за судниот ден (по 9 милиони години, кога ќе згасне сонцето) и што ли уште не?!

Арно ама, од сите интелигентни луѓе, ретко кој се сети дека целиот календарски систем кој го користиме е базиран на произволности. Освен физички мерливите: година (земјина револуција), ден (земјина ротација) и месец (месечева револуција), сè останато е разумен компромис. Децениите веројатно настанале како последица на имањето 10 прсти, а циклусот од седум дена кои се повторуваат, ги има своите корени некаде длабоко во митологиите, оти нели, овој број се сметало дека има „магични својства“. Најважно од сè, референцијалната точка од која тргнува сметањето на годините е апсолутно произволна. Поради општествениот контекст во даден момент од времето, сметањето на новата ера започнува од мигот на раѓањето на еден човек, кој можеби постоел, а можеби и не. (Сите религии во овој миг сметаат дека е различна година, затоа што сè започнува и завршува со нив, нели?!)

Ако се водиме од реалноста и физичките докази, тогаш живееме во (приближно) 4.544.233.004 година, т.е. на токму олку завртувања околу Сонцето, од мигот на оформување на ова парче камен на кое вирееме. Евидентно е дека во оваа година има 4 четворки, што значи мора да сме пред крајот на светот? Повторно, само егоцентричноста може да нè убие! Нештата не започнуваат и не завршуваат со нас! Ние сме само еден ситен дел од една цртичка од временската оска. Ништо повеќе! Исто онака како што сме статистички занемарлив дел од целиот универзум.

Следниот пат кога ќе се вратите на почетоците од развојот на цивилизацијата и како оние наши претци облечени во кожи ќе останате со подзинати усти, зјапајќи во една низа чудно исцртани линии, имајте на ум само една работа - ниту еден ден во вашиот живот никогаш нема да се повтори. Никогаш! А деновите се многу малку на број, па оттаму имате две опции - ќе го искористите секој ден за правење неповторливи нешта или ќе дремете пред календарот во очеквуање на следниот згоден распоред на рески и цртички, на кои ќе можете да им се радувате.

Граѓанинот е секогаш во право?

2011-11-10T18:17:00.004+01:00

Се сеќавам кога заврши прво комунистичко дека масовно се славеше оти најпосле стигнавме до ветената земја, до прекрасниот капитализам и сите маки ни завршија. Кој да ти знаел дека ние никогаш нема да можеме туку-така да се ослободиме од старите навики и дека всушност ќе ги зачуваме само лошите.

Во капитализмот владее едно правило - потрошувачот е секогаш во право. Иако компаниите го гледаат обичниот човек само како статистика во своја полза, кога тој ги вложува своите пари кај нив, тие прават тој да почувствува една прекрасна илузија дека е најважниот човек на светот, за со насмевка да им носи уште и уште од своите тешко заработени пари.

Оние смешни поплаки на потрошувачите што ги гледате во американските филмови не само што се точни, туку и се крајно потценети од аспект на драматичноста. Синоќа направив муабет со двајца млади твитерџии, надежни деца, кои минале две лета на работа во Америка. Работеле како келнери и дел од поплаките за кои ми раскажаа ме оставија без зборови. Имено, имало гостин во ресторанот кој се пожалил дека водата му е премногу разводнета, како последица на речиси целосно растопениот мраз. Друг пак барал да му донесат друга вода, затоа што мразот во неа бил правен со вода од чешма, а не со флаширана вода.

Американците ги задоволуваат овие каприци на своите потрошувачи, затоа што кога ќе се извинат и ќе му посветат внимание на идиотот, тој може да остави бакшиш и од 50 проценти. И не само тоа, туку ќе продолжи да доаѓа на истото место и да остава пари. Исто е и со големите компании кои даваат услуги. Доколку направат некоја грешка, се извинуваат и обично му нудат некој подарок на потрошувачот или пак бесплатна услуга, за да го изразат жалењето и во материјална форма. Повторно, не дека им е гајле за него како човек, туку се грижат неговата банкарска сметка да продолжи да се слева во нивна насока.

Кај нас има некои рудиментарни форми на овој принцип, главно кај компаниите кои добија странски газди. И покрај тоа што најчесто имаат крајно монополска или речиси монополска позиција на пазарот, ако ги фатите во грешка, знаат да се извинат, иако просечниот македонски потрошувач не само што не сака да ја бранува водата со каприци, туку се плаши и да ги побара нештата што му следуваат со услугата.

Кога некој вработен ќе направи грешка, а потрошувачот ќе се побуни, компанијата е свесна дека тој не оди против целата компанија, ами бара да се поправи таа грешка. Колективот всушност станува посилен кога се извинува од негово име, бидејќи увидел дека има некој дел што треба да се коригира. Оној што ја направил грешката бидува санкциониран соодветно за да се постави пример и таквата грешка да не се повтори. Во зависност од тоа дали таа грешка е мала или катастрофална, може да се работи за прекор, кратење од плата, па дури и отказ. Сите наоколу тогаш ќе сфатат дека треба да бидат повнимателни. Компанијата во никој случај нема да го потсети потрошувачот дека нема потреба да се обрнува внимание на грешката која ја забележал, поради бројните квалитетни услуги кои ги добил во минатото. За потрошувачот е важна само сегашноста која му е порта кон иднината. И тоа е принципот на кој се заснова капиталистичкото работење.

По аналогија, нормално дека и државите со капиталистичко уредување треба да се стават во позиција каде што целината е посилна од единките кои работат во неа. По аналогија, грешките треба да се признаат и за нив одговорниот да си сноси одговорност. По аналогија, граѓанинот, кој е главен потрошувач на државата треба секогаш да е во право, кога е во право. Но за жал, се чини дека во Македонија аналогиите уште долго време нема да бидат увезени.

Миравци појаки од Реал Мадрид

2011-11-08T15:05:00.003+01:00

Еднаш одамна, една девојка ме праша како сум можел фанатично да навивам за фудбалски клуб кој се наоѓа на речиси 2 илјади километри од местото каде што живеам. Без разлика колку и да ѝ објаснував дека фудбалот е филозофија со која или се сложуваш или не и дека нема никаква врска со местото на живеење, таа, иако не гледаше фудбал, ми објаснуваше нешто за тоа дека било разбирливо да навиваш за Вардар, ама не за Арсенал, оти првиве биле поблиску. Чудно, не ја видов да навива за Металург.

На крајот од ланската сезона во англиската премиер лига, кога стана повеќе од јасно дека еден клуб со огромна традиција, Вест Хем, ќе испадне и ќе мора да игра во Чампионшип дивизијата, челниците на клубот веднаш скроија план како да го спасат клубот од ваквиот срам. Веднаш стапија во контакт со одговорните лица на Квинс Парк Рејнџерс, кои по цели 15 години успеаја да изборат место во најсилната лига во светот. Логично, клубовите се соединија, потпишаа неколку документи, а потоа Вест Хем го зазеде местото на новајлиите, а тие си останаа во добро познатата средина во втората дивизија.

Секако, ова не може да се случи ни на сон. Ќе ги занемарам сите логички и правни пречки, затоа што тие нема да бидат важни во една ваква ситуација - навивачите на Вест Хем сами ќе го запалат Аптон Парк, управната зграда, а верувам и управата, од проста причина што од легално-правен аспект, нивниот клуб, нивната традиција, сето она што го прави клубот тоа што е, ќе престане да постои.

Вакви работи можат да се случуваат само во Македонија. Овде, Миравци може да игра во првата лига под името Вардар, а навивачите на Вардар да се радуваат. Овде, шампионот на лигата, оној тим што отсекогаш го почитував, Македонија Ѓорче Петров, може да биде исфрлен во 19-та лига веќе во следната сезона и тоа никому да не му биде чудно. Овде може еден тим со години да бил под лупа на УЕФА за местење натпревари и потоа, кога скандалот ќе пукне, никој од ФФМ да не понесе одговорност.

Поточно, вакви нешта се случуваат редовно и во: Зимбабве, Замбези, Свазиленд, Тајланд и можеби во Папуа Нова Гвинеја. Разликата помеѓу нас и нив е во тоа што тие немаат текстови во кои се посочува на статистичката предност на Миравци пред Реал Мадрид.

Не е срамота да загубиш достоинствено. Срамота е да победиш нечесно.

Лидер на опозицијата

2011-11-07T16:30:00.004+01:00

Македонија како држава ми е феномен. Иако секој втор жител покрај тоа што е фотограф е и поет, сепак некако слабо стоиме со семантиката на зборовите. Пред малку прочитав еден ретвит во кој авторот ги потсетува своите „опозициски пријатели“ (што и да му значи ова) дека нивниот лидер во предизборието кажал дека не може да стигне да нè ископулира сите (мора да останеме политички коректни, да не се навредат чувствителните на зборови). И тука некаде ја пронајдов причината за состојбата во која се наоѓа нашето општество.

Да започнеме со дефиницијата на поимот: Опозиција лат. 1. Противставување на своите политички погледи на некоја друга политика, на други погледи; 2. Партија, движење или група што го врши тоа противставување; 3. воопшто, спротивност, отпор, противење, оспорување.

Сега може да се премине на разоткривање на мистеријата. Имено, користејќи ги моите неверојатни истражувачки вештини од областа на новинарството, успеав да дознаам дека посочената изјава била дадена од претседателот на една опозициска политичка партија. Иако јас не сум му пријател на твитерџијата, решив, хипотетички да се стават во таа улога, за да видам што ова значи. Се испостави дека секогаш кога ќе седнам на пиво со некого (еве на пример Нечовски) и тој ќе каже нешто неточно (а многу често му се случува!), јас како негова опозиција, автоматски се здобивам со лидер, за кој не сум знаел дека го имам.

Ако условно, во контекст на политичкиот живот, го израмниме поимот опозиција со таа една политичка партија, тогаш дали нејзините членови и симпатизери, во случаите кога ќе се разидат со мислењето со посочениот лидер, автоматски стануваат власт (поимот „позиција“ не постои во контекст на политичко дејствување и не претставува спротивен поим на „опозиција“)? Оти, ако постојат само опциите црно и бело, тогаш опозцијата на опозицијата ѝ е власт!

Политичкиот живот не смее да биде таков каков што е кај нас - еднонасочна улица на која постојат само лева и десна страна. Би требало секоја политичка единка (т.е. секој човек) да може да се сложува или да биде опозиција по секое прашање одделно, без да му се наметнува лидер. Реално, политиката треба да е кружен тек до кој доаѓаат токму онолку улици колку што постојат луѓе кои умеат да мислат со сопствената глава. Не за друго, туку оваа еднонасочна улица води уште подлабоко во дупката во која вирееме повеќе од 20 години....

Чиста Античка Македонија?

2011-11-06T17:22:00.003+01:00

Кога првпат чув за повиците за чиста Македонија, си помислив дека некој посакал да го очисти ѓубрето што лежи расфрлено по улиците низ земјава откако знам за себе. Арно ама, тука лежеле многу поголеми комплекси.

Веднаш по победата над Литванија, кога се собираа луѓе на плоштад за да прослават, забележав неколку дечишта, не ќе да имаа повеќе од 15-16 години, поредени на фонтаната, пееја некоја песна и на крајот, распретани со рачињата ко коковчиња, со морничаво низок тон, неколкупати шепнаа - чиста, чиста Македонија. Си помислив дека се работи за детска болест, ама тогаш го видов видеото од најградските навивачи. Болеста да ти била епидемија!

Но, пред да преминам на огромните дупки во логиката од оваа приказна, прво една куса лекција по историја, за сите што ги преспале часовите или „не им било интересно“. Во антиката, кога се воделе војни и се одело во походи, дел од пленот биле и жените. Влетуваш на нова територија, ги убиваш војниците и потоа им ги силуваш жените. Ако се враќаш дома, си ги носиш со себе, ако си само на поминување, тогаш го оставаш семето да расте. Неколкупати така и веќе сите почнуваат да личат на твојот народ. Оние неколку племиња кои одлучиле да не земаат жени од туѓи племиња, затоа што биле „нечисти“, исчезнале пред многу, многу години, поради дегенерација на гените. Оние пак што имале минимална интеракција со други племиња, народи и сл. и опстојале до денес, тукушто беа откриени во амазонската прашума.

Можноста за постоење чисти народи на Балканов е еднаква со шансите да пронајдеме диносауруси на Месечината. На ова место, каде што со векови поминувале сите важни патишта, имаат поминато сите големи војски, од Келти, Грци и Римјани, преку Крстоносците, Турците и Византијците, па сè до некој залутан Хун или Монгол кој ја загубил својата орда во походите по блиските земји. Според тоа, постојат шанси во балканскиот генетски материјал да недостига само придонесот на Инуитите, Чероките, Маите и Ацтеките - сите останати веќе се дел од нас. И токму затоа имаме многу повеќе заедничко со сите соседни народи, отколку што имаме разлики!

Наспроти ова, стои најголемата глупост што ја чув кога се одвиваше неуспешниот попис. Се расчуја гласини дека дел од Македонците почнале да се попишуваат како Антиќани (т.е. Антички Македонци). Не само што ваквата глупост вештачки создава еден народ плус во државава и прави дополнителна поделба, преку самоволно менување на сопственото име, туку промовира идеја која е на работ на здравиот разум. За да опстане еден народ, во сржта на Балканот, без да се измеша со други народи, тогаш треба да живее на летечки планини, како во оној забеган филм со евтино сценарио на Џејмс Камерон. Не знам за вас, јас не гледам такви планини.

Наместо да се гордееме со сето наследство што го носиме во себе (споредете ги лицата на сите Македонци или Балканци, воопшто, и видете го огромниот диверзитет, во споредба со некои народи кои живеат на работ на светот, како на пр. Норвежаните!), ние се срамиме од делчињата кои го оформуваат мозаикот. Мојот народ, кој користи словенска писменост и се лупа од земја поради религијата што овде е дојдена како последица на словенска мисија, одеднаш започнува да го негира тој словенски дел. Како за потсетување, Словените успеале да го претопат и да го направат дел од себе, сето античко население во Солун без ниту една испукана стрела - едноставно заседнале во Солунско Поле и чекале додека овие попуштат. Ако ништо друго, ова е за огромна почит!

Но, отсекогаш сум велел дека секој има право на самоопределување, па ако овие луѓе се убедени дека се Антиќани, тогаш нека бидат до крај. Прво треба да се откажат од кирилицата (за ова веќе се на добар пат), потоа да започнат да пијат вода од аквадукт наместо од водовод, да живеат во стриктно камени градби и на гроздобер да ги испратат девиците на Баханалии во чест на Дионис, за и следната година родот да биде богат. Наместо девојчињата да се шетаат со крпче завиткано околу газот кога надвор е едвај 4 степени, ќе треба да се завиткаат во тоги. На крајот, ќе мора одново да ги прогласиме жените за еднакви со стоката и да ја воведеме категоријата робови. Знам дека не планираме освојувачки походи, ама можеме за плен да ги сметаме луѓето што доаѓаат од Азија и бараат азил.

А, што се однесува до „чистотата“ на Македонија, единствен начин да се „исчистат“ гените на овој простор е доколку сите (непреброени) жители одеднаш извршат ритуално самоубиство или пак ако дојдат вонземјани и ги киднапираат, а на нивно место клонираат нови луѓе, од некој комерац заробен во смола, кој ја имал таа привилегија да касне Антиќанин.

Програма наменета за целата публика

2011-11-05T11:52:00.006+01:00

Пред неколку години, кога во Македонија за првпат беше откриена серијата Weeds, една од телевизиите несреќно започна да ја емитува во термин нешто по 18 часот. Конзервно настроените блогери настапија синхронизирано (како што обично бидува) со напад на серијата, која ете претставувала погрешни вредности пред младината. Цела среќа што денес веќе имаме класификација на програмите направена од овластено тело, со чудни фигури во долниот десен агол од екранот кои ни кажуваат за кој дел од публиката е погодна некоја програма.

Нормално, информативните емисии воопшто не спаѓаат во оваа класификација, иако во нив има грозни приказни, графички прикази и слични нешта од кои може да ви се загорчи животот. Тоа се вести и поради тоа мора да ги гледаат сите. За сите психички растројства што ќе настанат како последица, постојат психијатри!

Јас решив да ги разгледам оние парчиња програма што се означени како „наменети за целата публика“ и имаат зелено кругче кога се емитуваат. Би помислиле дека се работи за детски емисии, телевизиски концерти или патеписи, арно ама.... Се работи за најновиот телевизиски феномен - шпанско-турските серии натсинхронизирани со истите 4 и пол гласови, без разлика на темата или ликовите.

Со оглед на тоа што не би го гледал тој шунд дури и ако некој ме вработи да го прегледувам, во случајов сум во уникатна положба да го доживеам како што би го доживеало мало дете, најранливиот дел од „целата публика“. Понекогаш (поточно, речиси секогаш, затоа што се емитуваат постојано!), кога јадам, налетувам на одделни сцени, затоа што моите ги гледаат. Сакал или не, како ужасно лоша мелодија од песна што ти влетува во умот, фаќам делчиња, фрагменти, дијалози, точно онака извадени од контекст, како што би ги впиле и дечињата.

Поуката што можам да ја извлечам е следнава:

-Сосема е нормално да се лаже, уценува, краде и да се прават добро смислени измами;

-Прељубата е дел од секоја добра љубовна приказна;

-Секој проблем може да се реши со 10 милиони долари;

-Кога ништо друго не успева, се преминува на киднапирање;

-Местото на жената е во кујна;

-Кога е во право, мажот смее да ја тепа жена си;

-Иако некој маж тепа жена, сигурно потајно е вљубен во неа;

-Мажот секогаш е во право;

-Ако имаш проблеми, подобро е да имаш тргнато на страна барем 10 милиони долари!

Овие прекрасни приказни започнуваат со емитување уште од 9 часот наутро, а чудно, никој не се јави жив да реагира како тоа влијае врз младите мозоци кои впиваат сè што ќе видат на малиот екран, а токму тие се тие што најмногу време поминуваат дремејќи пред екраните.

По која логика ваквите морално подобни приказни се означени со зелено кругче? Дали исклучокот се прави поради фактот што се натсинхронизирани? Имајте на ум дека може да се натсинхронизира и порно. Глумата и онака не може да биде полоша!

Во секој случај, јас се радувам што со помош на телевизијата одгледуваме нова генерација луѓе со здрави морални вредности, кои постојано ќе бидат во потрага по своите 10 милиони долари.... За секој случај!

Каде отидоа вистинските жени?

2011-11-02T01:03:00.003+01:00

Неброени пати до сега имам чуено жени како прашуваат - каде отидоа вистинските мажи? Јас би сакал да го поставам истото прашање, по аналогија, меѓутоа за да дојдам до него, прво морам да го разгледам исчезнувањето на вистинските мажи, оти се чини дека овие феномени се неповратно исповрзани....

Зачудувачки е што сè почесто може да се налета на жени кои се слободни, ама во исто време и недостапни, од проста причина што жалат за необјаснетото исчезнување на вистинските мажи. Имено, еден вистински маж треба да е во допир со својата женствена страна, т.е. да не се плаши од емоциите; да има точно определена широчина на рамената; да има бујна коса и симпатичен лик; да е убав (читај: сексапилен), интелигентен и полн со знаење. Згора на сето ова, кај него мора да постои и одредена длабочина на карактерот....

Кога ќе земеме предвид дека пакувањата „n во едно“ се екстремно ретки, а Џејмс Франко е само еден, наспроти три милијарди жени во светот, тогаш нештата изгледаат многу појасно. Жените често тврдат дека мажите се многу површни суштества на кои им е важен само изгледот. А, жените се тие што имаат точно утврден шаблон во кој принцот мора да влез, како оние логички плочки што се редат при тестирањето на децата пред поаѓање на училиште. Доколку отстапува со само една карактеристика, тогаш - повеќе среќа следниот пат.

Лично мене ми се има случено двапати, а на другарите и пријателите уште десетици, љубовна приказна во која девојката вели - не сакам врска. Заедно сте со месеци, правите сè, па дури доаѓа и до експлицитно изразување љубов, ама тоа не смее да се нарече врска! Нормално, кога ќе ти дојде преку глава од внимавањето случајно да не кажеш нешто во множина, тие се враќаат на - каде отидоа вистинските мажи?

Како контраст на ова, веројатно вистинската жена е таа што никогаш нема да го постави ова прашање; жената што не го запоставува својот изглед, но не е опседната со него, затоа што знае дека никој никогаш не се вљубил во формата која нема содржина (секако, сексот е многу убава работа, но треба да се прави нешто и во преостанатите 10 часа од денот - а парчињата месо не се најпогодни за водење длабоки разговори за бескрајноста на универзумот и нашата минорност во неговите рамки!); жена што е свесна дека од зацртаните Дизни шаблони мора да има отстапувања, од проста причина што никој не е совршен; жена која не се плаши од својот став, своите желба и најважно од сè својата љубов. Ужасно се нервирам што сè поретко среќавам вакви жени. Каде ли отидоа?

Напомена: Како што секој умен човек знае, секое правило претпоставува постоење на исклучоци кои на чуден начин го потврдуваат. Можеби еден ден тие исклучоци полека ќе се престорат во правило, иако сè појасно е оти се случува обратното. Овојпат, искрено се надевам дека грешам.