Како Македонците станале македончиња

Отсекогаш ми беше чудно кога на часовите по историја ги слушав зборовите: „Пет века под турско ропство“ како рефрен, во речиси секоја лекција поврзана со Македонија. Се создаваше во мене чувството за неправда, гордост што претците издржале и покрај ваквата потешкотија, но некаде во некој зафрлен дел од умот се појавуваа и прашања - зошто ние, за разлика од сите наоколу, толку долго сме останале во рамките на Османлиската држава, иако на оваа земја се сториле неброени зулуми?

Пред малку прочитав еден твит, по што чинам дека за првпат ги споив нештата поврзани со покорноста на македончето. Многупати напишав дека политиката не е и не смее да биде привилегија на партиите. Впрочем, ним им одговара политика да се прогласи за непристоен збор и сите да се отарасат од него, небаре е паразит. Кој не би посакал раја што не размислува со своја глава?

Иако не љубам повикување на автори, сепак Аристотел е еден од основоположниците на науката и не можам да ја одминам неговата дефиниција за човекот како политичко суштество. Што останува од човекот кога тој престанува да размислува за општествените текови, кога престанува да ги изнесува идеите и замолчува? Дрон, робот, автоматизирано суштество, зомби....

Реченицата „Не ме интересира политика“ е луксуз што не можат да си го дозволат ниту Швеѓаните, а камо ли ние. Секако, во секој миг можеш да кажеш дека не те интересираат партиите и нивните ставови, но никако политиката, никогаш политиката! Политика сме и јас и ти, политика е цената на лебот и бензинот, политика е и разговорот со берберот, политика е и оној миг кога со девојката / момчето си зборувате каква сакате да е подобрата иднина за вашите деца....

Мене ми е смачено да слушам: „наведната глава - сабја не ја сече“, „ќути, трај, има и полошо“, „ако не се буниш, никој нема да те чепка“.... А, кој ќе се буни место мене? Кој може да знае што ме боли, па да каже и да побара лек? Молчењето е злато само за оној што го прибира арачот и за никој друг!

Тажната вистина е дека во земјава има сè повеќе деца кои не само што немаат глас, немаат мислење за ништо, немаат сопствени гледишта, туку и се благодарни за тоа. Тие сакаат да седнат навечер, да изгледаат епизода од омилената турска шпанска серија, да гласаат со смс од 94 денари + 18 ддв во финале од некое ново талент-шоу кое ќе ја открие „новата вакво-таква ѕвезда“ што сите сложно ќе ја заборавиме во рок од 72 часа, напорно работат на проектот - извлечи колку што можеш помалку од своето образование, покорно отпоздравуваат кон овој или оној, за потаму во животот да можат да поминат со колку што е можно помалку бранчиња оставени зад себе, небаре никогаш не биле тука....

Останале (не)запишани неброени генерации што во „турско“, кога ќе се начуело по нешто за востанија, за селски буни, за заедничко спротиставување на агите, беговите и сите други зулумџии, се тргале на страна од „политиката“. И така, лека-полека, Македонците се претопувале во македончиња (со потенцирана мала буква!). Секојпат потоа штом нешто се одлучувало, македончето ќутело, траело и се тргало на страна, не дај боже случајно да не се допре до некоја политика, по што ќе мора да донесе одлука во животот позначајна од: дали наутро прво да кликне на фејсбук или на некој од најновите генијални ремек-дела на демотивација.мк!

Времето на востанија и селски буни помина. Денес се други времиња. Но, во колективната свест ние сè уште сме под „турско ропство“ (кое нема никаква врска со Турците!) и немаме посериозна намера да се ослободиме. Полесно е да ја завртите главата кога бирократите по шалтери малтретираат некоја бабичка одошто да помогнете. Полесно е да го спуштите погледот в земја кога ќе ви се сервира неправда, отколку да го кренете гласот или да застанете рамо до рамо со оние што веќе го сториле тоа. Полесно е да ги славите оние стотина ликови од историјата што никогаш не молчеле, отколку илјадниците што глас не пуштиле.... Да, полесно е да се биде македонче одошто Македонец!