Како да убиеш хипстер?

Хипстерите се мистични суштества што функционираат по принципи кои не им се познати на обичните смртници и затоа е многу тешко да се справите со нив. До пред неколку недели не знаев ни дека постојат со официјално име и штаб (иако не ми е јасно како е можно да ми поминала таа информација низ прсти, со оглед на мојата фасцинација со општествени аномалии, но сеедно), а денес веќе активно се бавам со читање на древните списи и забранетите книги во потрага на одговорот на вечното прашање - како да убиеш хипстер?

Во петокот се збравме со едни пријателчиња и отидовме на концертот на Летечки пекинезери (децава се феноменални - секоја песна прави да ви излезе пред очи сцена од различен филм, па гледајте ги во секоја шанса што ќе ја имате!). Откако концертот заврши, решивме да тркнеме на по некое пиво во чаршија. Додека се договаравме како да се поделиме по коли и зошто, од никаде излезе некој педесетгодишен човек и праша - одите во „Калдрма“? - Кога му одговоривме потврдно, ни кажа - ако ви здосади таму, дојдете во „Ла кања“. Уште во тој момент се посомневав дека нешто не е во ред, ама си велам - халуцинирам - и продолжив со пријатната дружба со откачените ми пријатели.

Некаде пред полноќ, излегов на цигара. И што ќе видам - стариот од пред МКЦ доаѓа и се залепува на стаклената врата, ги става дланките околу очите (веројатно за да не му пречи сонцето!) и зјапа активно внатре, во текот на целата цигара. Среќа не ме препозна, ама го забележав како повторно кани некои од другите гости за местото со коешто се сомневам дека е поврзан на каков било начин. И тогаш почна да ме мава параноја.

Само што влегов внатре, на една другарка ѝ дадов примерок од првата книга, зашто сакаше посвета. Во истиот момент влезе нејзин другар, типичен хипстерски примерок - облека како баба ми Трајанка во нејзините најдобри денови, фризура како фризер да му е ураганот Катрина и најважно од сѐ, дебели очила. Ќе помислев дека му се потребни, сѐ додека другаркава не му ја покажа посветата, а тој ги тргна за да може да прочита. Беше препознаен! И можеби паранојата ќе стивнеше доколку и тој не спомнеше нешто за фамозното место во чаршијата.

Третото и последно нешто што ми се сврза во муабетот со самиот себеси беше едно откровение. Се сетив дека и јас сум имал девојка хипстер, од хипстерско друштво и со речиси потполни хипстерски манири. Се запрепастив кога сфатив дека гореспоменатиот локал беше нивно омилено место. (Нормално, никогаш не бев вистински прифатен во нивното друштво, затоа што по сѐ изгледа бев премногу различен за да бидам „различен“.)

Кога сѐ се собра, сфатив дека на хипстерските места, штом ќе отчука стариот часовник 12 пати и ќе отпочне новиот ден, започнува нешто слично на збиднувањата во „Од самрак до зори“. Нема друго логично објаснување! Хипстерите по секоја цена мораат да бидат различни, што ги прават истите работи како и сите други, за еден ден да ги исцедат душите од сите што не се хипстери или пак сите да станат хипстери. А, кога тоа ќе се случи, веќе нема да биде кул да си хипстер, па ќе ги фрлат палестинските шамии и ќе почнат да прават сѐ различно, за да бидат исти?! Хипстерите тешко се разбираат и самите себеси, не знам зошто очекуваат јас да ги разберам?

Попусто! Попусто толку читање по старите списи и забранетите древни текстови. До сега, никој обичен смртник не успеал да најде начин како да се убие хипстер. Не помага ниту лук, ниту сребрен куршум, ниту забивање колец во срцето, нути пукање со фејзери, ниту скокање на една нога и пеење детски песнички од мејнстримот - ништо не помага!

Оттаму, доколку некогаш дојдете очи в очи со хипстер, не покажувајте му дека се плашите, по никоја цена. Хипстерите можат да намирисаат страв. Останете мирни. Доколку почне да ви зборува, насмевнете му се, кажете му дека животот е убав и кога носиш облека што ти е удобна, и кога вежбаш, и кога слушаш музика што навистина ти се допаѓа, и кога не мора да следиш правила за: „Како да не почитуваш правила?“, а најмногу, кога си ти само затоа што си ти, без правила и прописи!